Swift :: Dressed Up For The Letdown

Zachte folk die de beste pop met de somberte van de zwartste wave vermengt, ziedaar het geheime recept waarmee Swift nu alweer voor de derde keer weet te begeesteren. Met hier en daar een sprankeltje romantiek, is een meesterwerk niet ver weg.

Hoe het verhaal van Swift —Richard voor de vrienden— te vertellen? De man bespeelt de toetsen in Starflyer 59 en heeft met Instruments Of Science And Technologie zijn eigen ambient-uitlaatklep. Daarnaast is hij, onder de simpele noemer Swift, actief als singer-songwriter en heeft hij zowaar al een box-set op zijn conto staan. Die box mag als een heus carrière-overzicht beschouwd worden aangezien hij simpelweg ’s mans eerste twee platen, Walking Without Effort en The Novelist bundelt. Met Dressed Up For The Letdown wordt daar nu een vervolg aan toegevoegd dat de eerste aanzet lijkt tot een volgende, nog indrukwekkendere box.

Dat indrukwekkende aspect zit ’m in de schijnbare eenvoud van de nummers. Het lijkt wel nufolk, maar dat is het niet, daarvoor is het singer-songwritergehalte te hoog, al zijn er absoluut gelijkenissen te bespeuren. Opener en titelsong "Dressed Up For The Letdown" situeert zich qua stijl op het snijpunt tussen Basia Bulat, Radical Face en Devendra Banhart. Een zacht kabbelend melodietje, handclaps en een sobere trompet om het geheel af te ronden, zorgen voor de omkadering die een heel album lang standhoudt en Dressed Up For The Letdown een hoog zondagavondgehalte meegeeft.

Soms resulteert dat in een enigszins frivool effect zoals in "Songs Of National Freedom", een nummer waar de levensvreugde van afspat, zonder dat er verblindende gensters bij komen kijken. Kleinschalig geluk, zeg maar. In "Artist & Repertoire" dan weer, is het resultaat een ingetogen pianoballad met een dramatische inslag, maar ook hier zonder dat dit leidt tot buitensporig bombast. En daarmee lijkt de kern van Dressed Up For The Letdown duidelijk te zijn: mooie, pakkende nummers die stuk voor stuk naar je hart gaan, maar gespeend blijven van grote emoties. Een aanpak die daarom overigens niet minder gewaardeerd wordt.

Hoe bedeesd —we zouden bijna schrijven: verlegen— Swift op deze plaat ook klinkt, de man maakt absoluut indruk, net als het hoesje waarin zijn muziek verpakt zit. Een beetje grafoloog zal uit de handgeschreven lyrics vast diepzinnige verklaringen kunnen opdiepen over de donkerte van een nummer als "Ballad Of Youknowwho", maar voor ons volstaat de aanblik van een stilleven met een (lege) strop als achtergronddroedel om ons lichtjes ongemakkelijk te voelen tijdens het beluisteren van de betreffende song. Dat tijdens het luchtigere "Kisses For The Misses" onze blik afglijdt naar de ruwe schets van een romantisch-treurig kijkend meisje, helpt niet om het onbehagen af te schudden.

Ondanks de donkere schaduw die bij momenten over de plaat hangt, is de nieuwe Swift een te koesteren kleinood dat zich misschien nog het beste laat samenvatten in "P.S. It All Falls Down", een op de sixties-leest geschoeide popsong die uitdrukt dat het allemaal naar de haaien is, maar dat er —nu het toch zover is— evengoed een vrolijke noot gespeeld mag worden. Dat geflirt met zowel het frivole als het donkere, vaak zelfs tegelijkertijd, maakt van Richard Swift een van de boeiendere singer-songwriters die dezer dagen, samen met Two Gallants en Even "Magnet" Johannes, de ene parel na de andere uit de mouw weten te schudden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − vijf =