Future Of The Left :: ”Ik wil niet in een band zitten die Liquid Hitler heet”

Het heeft een tijdje geduurd, maar na Jon Chapple met Shooting At Unarmed Men komen ook Andy Falkous en Jack Egglestone met een vervolg op McLusky. Harder en gemener zijn daarin kernwoorden, maar zo hebben we onze bandjes graag.

De grimmige blik die Falkous in de ogen heeft, laat er geen twijfel over bestaan: deze nieuwe band wordt minstens even intens als zijn roemruchte voorganger. Naar de redenen van die blik hebben we het raden. Is hij intens met de band bezig, of doet het aantal interviews de moordzucht oplopen?

Andy Falkous: "Veel bands zien op tegen de promotiedagen die aan de release van een plaat vooraf gaan, ik niet. Ik kan blijven praten, zelfs in een vacuüm. Als je maanden met hart en ziel aan iets gewerkt hebt, dan wil je de wereld daar toch over vertellen?"
enola: Is het daarom dat je een soort dagboek bijhoudt op jullie myspace?
Falkous: "Daar heeft het wel wat van weg. Toen we pas met Future Of The Left bezig waren, stak ik best veel tijd in die myspace. Maar dan werd het drukker en drukker met de groep en als je er dan nog eens een gewone job op nahoudt, blijft er algauw niet veel tijd over om te schrijven. Wat er nu op verschijnt, zijn doorgaans stream of consciousness-stukken die dienst doen als soort van social life."
enola: Die day-jobwaar je het over hebt, is die te combineren met je muziek?
Falkous: "Tamelijk. Ik stop er namelijk zodadelijk weer mee voor een tijdje. Ik zit in de sociale huisvestingssector. Jack is een barman en Kelson werkt voor een telefoonmaatschappij. Het zijn geen jobs met een hoog rock-’n-rollgehalte en het liefst van al zou ik elke wakkere minuut van mijn leven in de band willen steken, maar dat gaat nu eenmaal niet. Als we de muziek spelen die we willen spelen, dan is de consequentie dat we er een job moeten op nahouden".
"Toen we zowat drie jaar geleden voor het eerst als Future Of The Left samenkwamen, wisten we verdomd goed dat we een lange weg af te leggen hadden, we zouden heel wat stadia moeten doorworstelen voor we aan touren zouden toekomen. Daarnaast een job hebben, is een noodzakelijk kwaad en als je je daarop instelt, en het geluk hebt dat je ook in die job een uitdaging kan vinden, dan is er mee te leven. Maar het blijft een necessarry evil."
"Maar ik wil er niet over klagen: ik krijg mensen te zien die ik normaal gezien nooit zou ontmoeten. Als muzikant leef je in een zeer geïsoleerde wereld en volgens mij is het zeer goed om daar uit te kunnen komen en, zonder cru te willen zijn, tussen normale mensen te vertoeven."
enola: Het houdt je down to earth?
Falkous: "Inderdaad. En het plaatst de muziek in een ander perspectief. Muziek mag dan wel heel belangrijk zijn voor mij, voor andere mensen is dat niet noodzakelijk zo. Vaak is het niet belangrijker dan een kopje thee en dat besef is belangrijk."

enola: Zodadelijk trek je, voor het eerst sinds lang, weer de baan op om de concertzalen in te nemen. Zie je het lange onderweg zijn zitten?
Falkous: "Absoluut. Zo is het tijdens een tournee fascinerend om te zien hoe de reacties van het publiek van land tot land veranderen. Vaak heeft dat te maken met het al dan niet verstaan van de teksten. In de teksten zitten er geregeld verwijzingen naar dagdagelijkse zaken die voor een buitenstaander of anderstalige vaak niet opvallen. Een Fransman bijvoorbeeld verstaat er doorgaans helemaal niets van, een Belg zal het wel begrijpen, maar hem ontgaan dan weer een aantal nuances omdat Engels zijn moedertaal niet is. Daardoor gaan mensen vaak meer of minder hard op in het muzikale aspect. Een zeer interessant gegeven."
"Dat heeft trouwens ook zijn effect op de bindteksten: als ze je niet verstaat, heeft het weinig of geen zin tussen de nummers dingen te vertellen, dus blijf je vaak spelen zonder pauze, met als uiteindelijk risico dat je heel ééndimensionaal overkomt. Het is met andere woorden vaak wikken en wegen."

enola: Is het eigenlijk makkelijk om met een nieuwe groep op de proppen te komen? Wanneer weet je bijvoorbeeld dat je echt een groep bent?
Falkous: "Het is een aanvoelen, iets dat je plots overvalt. Bij Future Of The Left gebeurde dat in december 2005, toen we een nummer maakten dat uiteindelijk "The Lord Hates A Coward" zou worden. Op dat ogenblik hebben we alles wat we tot dan toe al aanmodderend hadden geschreven overboord gegooid en zijn we als een echte groep verder gegaan. Maar zelfs dan blijft het spannend. Ik was totaal nerveus voor onze eerste concerten en denk niet dat die zo goed waren. Het derde concert was vast al honderd keer beter dan het eerste, maar dan nog. Het blijft bloedlink om met je projectje de buitenwereld in te stappen."

enola: Future Of The Left, klinkt dat trouwens niet eerder als de titel van een communistische essay dan als de naam van een groep?
Falkous: "Wel, daar komt het eigenlijk vandaan, de groepsnaam is ontleend aan een Frans krantenartikel over de toekomst van socialisme. Zonder dat we daarom Future Of The Left als een socialistische rockgroep zien midden in een wereld van individualisten. Het verzinnen van een naam is zowat het moeilijkste waar je door moet als je met een nieuwe band begint. Ik denk dat deze ons gemakkelijk negen maanden gekost heeft. We hebben alles geprobeerd, tot onszelf vijf uur in een kamer opsluiten in een poging om er uit te raken, maar zelfs dat lukte niet. En dan komen de meest idiote voorstellen naar boven. Maar ik wil niet in een band zitten die Liquid Hitler heet, een naam die even in de running is geweest. Mijn weerstand kwam er hoofdzakelijk omwille van het woord ’Hitler’. Als zo’n naam dan afketst, begint het hele gedoe uiteraard van voor af aan."

goddeau :Naast de bandnaam heb je nog een zware last te dragen: de McLusky-erfenis. Stoort je dat?
Falkous: "Neen, absoluut niet, het is zelfs volkomen begrijpelijk. Ik heb negen jaar van mijn leven in McLusky gezeten en die band was ontzettend belangrijk voor mij. Het was een wezenlijk deel van Jacks en mijn bestaan, dus het is onvermijdelijk dat daar aspecten van doorsluimeren in wat we nu doen. Er zijn vergelijkbare elementen, maar het is een andere groep."
"We proberen met Future Of The Left van nul te beginnen, als een onbeschreven blad, maar onvermijdelijk doe wat je moet doen, zo is een mens nu eenmaal. Iemand die van huis weggaat naar de universiteit kan proberen zich daar een andere identiteit aan te meten, door te gaan voor een razend populaire knul, maar als dat je ding niet is, dan val je vroeg of laat door de mand. Hetzelfde met bands. We gaan dus niet proberen elke McLusky-gelijkenis uit te sluiten, want dat zou toch niet lukken. Net zoals ik niet per se harde muziek wil maken, maar het blijkt er nu eenmaal zo uit te komen, ik kan het niet helpen."

enola: Toch zing je op Curses "folk songs are part of our future." Drijf je daar dan de spot mee?
Falkous: "Het is zeker niet ironisch. Er staan veel ironie op Curses, maar die regel net niet. Al wil dat nog niet zeggen dat we folkmuziek gaan maken. I’m no fucking hippie, daarvoor heb ik te veel respect voor mijn persoonlijke hygiëne."
enola: Je hoeft toch geen hippie te zijn om folk te spelen?
Falkous: "Dat is wat ze je proberen te doen geloven, maar het is een leugen. Kijk, ik kan gewoon niet tegen de luiheid van die mensen. (doorernstig 🙂 get the fuck out of bed and write songs. Je kent de types vast wel: met de grootste joint die je ooit gezien hebt in de hand verkondigen dat ze muziek maken en in de beste groep van de wereld zullen spelen, maar het gebeurt niet. Iemand moet hen een schop onder de kont geven en zeggen "neem een gitaar vast, niet om "Knocking On Heaven’s Door" te spelen, maar om een poging te ondernemen om een nummer te schrijven." En geen gemelk over talent of wat dan ook, talent is maar een klein deel van het verhaal. Het komt hoofdzakelijk neer op hard werken en zowat alles opofferen voor de muziek."
(terug kalm 🙂 "Talent betekent niets zonder hard werk. Wil je een plaat met veertien nummers? Dan volstaat het niet om er veertien te schrijven, je moet er tweehonderd schrijven en de beste veertien overhouden."

enola: Hoeveel heb jij er geschreven voor deze plaat?
Falkous: "Meer dan honderd. Je moet nu eenmaal durven schaven en schrappen. Een slecht idee moet je durven weggooien als na verloop van tijd blijkt dat er niets mee te doen is."
"Een nummer is ook nooit af. Het is een misvatting dat een nummer afgewerkt is eenmaal het opgenomen is. En, niet onbelangrijk, je moet je ego opzij kunnen zetten. Ik heb met zeer veel groepjes in de studio gezeten waar de drummer riep dat de drums luider moesten, gewoon omdat hij de drummer is. Dat kan toch niet? Je mag zo’n dingen alleen vragen als de drums ook écht luider moeten, als het in functie van de muziek is. Binnen Future Of The Left zijn we zover dat beslissingen in functie van de band en de muziek genomen worden. Daar ben ik zeer blij om."

enola: Je klinkt zeer gedreven. Waren de artiesten die je als tiener sterk vond ook zo?
Falkous: "Ik weet dat Nevermind een serieuze indruk op me heeft nagelaten. Ik was zestien toen het album uitkwam, perfecter kon bijna niet. Maar ik geloof niet echt dat die gedrevenheid per sé van andere artiesten of groepen komt, maar wel van festivals als Reading. Ik weet nog dat ik daar stond toen ik zestien, zeventien was en groepen aan het werk zag die rotslecht waren en dacht: these guys suck, ik kan dit beter. Zulke groepen hadden zelfs het basisprincipe van rockmuziek niet door."
enola: Wat is dat basisprincipe?
Falkous: "Het klinkt cliché, maar spelen vanuit je hart. Dat is veel belangrijker dan je lul uit je broek krijgen. Er is niets mis met in het rond neuken, maar dat mag niet de bestaansreden zijn van een rockgroep, zulke bands overtuigen niet op het podium. Waarom gaan die lui niet naar een fitnessclub, kunnen ze daar vrouwen aanspreken en ze proberen binnen te doen."
"Veel van die groepen lijken dat ook te beseffen, heb ik de indruk. Als ze van het podium komen op een festival zien ze er vaak ronduit beschaamd uit. Ik ga geen namen noemen, het is niet aan mij om mensen door de modder te slepen. Al ben ik wel aan het wachten tot een van hen kritiek uit op Future Of The Left, dan heb ik carte blanche om hen af te maken. Daar bid ik af en toe wel eens voor."
enola: Amen.

Future Of The Left opent op 5 oktober voor Against Me in de AB en komt als headliner terug op 7 november (Recyclart), 10 november (Trix) en 11 november (Terminus Oostende).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 12 =