Hooverphonic :: ”De truc is :: jezelf trouw blijven en toch elke keer iets anders doen”

Na drie orkestrale platen was het wel eens tijd voor iets anders, vond Alex Callier en dus is de nieuwe Hooverphonic een behoorlijke shock. Weg zijn het drama en de pathos, terug is de zweverige psychedelische toets van de beginjaren. "Nu we weg zijn bij SonyBMG doen we eindelijk volledig onze zin", luidt het.

Callier: "We hadden vijf platen met orkest, beats en aanverwanten gemaakt. Dat was heel plezant, maar dat pad hadden we nu wel bewandeld: het was tijd voor iets anders. Alledrie hadden we op het zelfde moment het gevoel dat het een andere richting uit moest."
     "Ik wilde ook al langer eens een plaat maken live met de groep in de studio. Sinds 2005 touren we met een nieuwe liveband en we merkten dat we beter en beter werden. Het leek dan ook een leuk idee om met die groep een plaat te maken die we met deze zes mensen kunnen spelen, en niet iets waarvan we ons achteraf moesten afvragen hoe we het in godsnaam live moeten brengen. Die romantiek van een band die zich zes maanden opsluit en terug buitenkomt met een plaat trok me aan. Die klassieke manier van opnemen hadden we met Hooverphonic nog nooit gevolgd, maar het is voor herhaling vatbaar."

enola: "Weg met de computers", was bijgevolg het devies. Je had ze nochtans pas afgestoft voor de tour rond tien jaar A New Stereophonic Sound Spectacular afgelopen lente.
Callier: "Dat hadden we zelfs met opzet zo gedaan, want we wisten dat dit ging komen: zo was het contrast tussen waar we vandaan komen en waar we nu naartoe gaan groter. Ik hou van dat soort tegenstellingen. Wat mij betreft hadden die tour en de release nog dichter bij elkaar mogen liggen, maar sommige mensen vonden dat we moesten wachten. Dit zou al genoeg shockeren, redeneerden ze. (lacht) En misschien hadden ze wel gelijk."

enola: "Het is niet de eerste keer dat je The President Of The LSD Golf Club als plaattitel wilde.
Callier: "Eigenlijk wilde ik The Magnificent Tree al zo noemen, maar een titel met een verwijzing naar drugs kon niet voor Sony, onze vorige platenfirma. Muzikaal-artistiek zijn ze daar nooit tussenbeide gekomen — daar moet ik eerlijk in zijn. Zelfs een plaat als Jackie Cane, die naar de meeste maatstaven muzikale zelfmoord was, hebben ze ons gewoon laten maken. Maar daarna begon het meestal wel: een zwartwitte video mocht niet, we moesten op de hoesfoto staan, Geike mocht niet met een long rifle rondlopen in de video van "Jackie Cane"… Je kon het zo gek niet bedenken."
     "Ook over de singlekeuze waren we het nooit eens. We wilden "Battersea" als eerste single van Blue Power Wonder Milk. Mocht niet: het moest en zou "Club Montepulciano" zijn. In plaats van "Mad About You" hadden we eigenlijk ook eerst iets anders willen uitbrengen. Altijd waren er discussies. Op een bepaald moment wilden ze zelfs een remix van één miljoen frank bestellen. Over our dead bodies, zijde nu helemaal zot?."
      "Op het einde waren we dat echt beu. Dat werd dan nog eens gecombineerd met de fusie met BMG waardoor de mensen die we kenden ontslagen werden, de sublabels die ons in het buitenland hielpen opgedoekt werden,…. Op het einde werden we dan ook nog vlakaf gechanteerd: vlak voor de buitenlandse release van (No) More Sweet Music. Het was bijtekenen of ze gingen promotioneel niets voor die plaat doen. Toen zijn we maar vertrokken en voor onszelf begonnen. Nu is alles zoals wij dat willen: artwork, alles digipack, video’s zwartwit, die titel. We doen waar wij goesting in hebben. Van SonyBMG liggen we niet meer wakker: ik zit al een stadium verder."

enola: Dit is de eerste plaat die je in eigen beheer uitbrengt. Was het dan niet beter op veilig te spelen en het publiek niet te bruuskeren met een nieuwe richting?
Callier: "Misschien wel, maar ach, we hebben al zo vaak risico’s genomen. Jackie Cane uitbrengen na The Magnificent Tree was ook een gok, Sit Down And Listen was een risico, die clubtour afgelopen jaar was ook niet evident… Op een bepaald moment moet je gewoon doen wat je zelf wil en goeie platen maken. Als je als groep krampachtig bezig bent met een plaat te maken voor een publiek, dan ben je fout bezig. Wij hebben altijd platen voor onszelf gemaakt en geluk gehad dat er een publiek voor was."
      "Het leek me een groter risico als we op deze plaat op het zelfde stramien waren verder gegaan. Door dit te doen, krijgen we nieuwe zuurstof. Misschien stoten we wel een deel van dat oude publiek af, maar er zullen ook wel mensen bij komen die de nieuwe plaat geweldig vinden."

enola: Voor de mastering ben je opnieuw naar de VS getrokken. Heb je daar dan het geld voor, zonder de ondersteuning van een major?
Callier: "We hebben het geluk dat we niet alleen artistiek maar ook financieel onafhankelijk zijn. We doppen onze eigen boontjes en doen wat we willen doen. Dat is een luxe, daar zijn we ons heel erg van bewust, maar zolang we ons dat kunnen blijven permitteren, zullen we dat blijven doen."
     "Aan de andere kant moet je dat ook niet overdrijven. Zo heel veel meer dan een mastering hier kost dat niet. Ik ben met mijn vriendin op vakantie gegaan, dus die vliegtuigtickets waren voor ons. En of je dan daar een dag gaat masteren met Greg Calbi (die ook de mastering van Born To Run deed, mvs) of hier in België maakt niet veel verschil, zeker niet met de lage dollarprijzen."
      "Nog zoiets: we hebben in La Chapelle opgenomen, maar eerst dachten we er aan om in de studio van Willy Nelson in de VS op te nemen. Ook dat zou niet zoveel duurder zijn geweest. Buiten een paar vliegtuigtickets kun je er vrij goedkoop verblijven. We hebben op deze plaat ook in de eerste plaats gekozen voor dingen die wij belangrijk vonden, die echt muzikaal een verschil maken. Het is niet omdat het in het buitenland gebeurt dat het daarom allemaal duurder moet zijn. Dat is een groot verschil met vroeger, toen we soms gigantische budgetten ter beschikking hadden voor een plaat. Dan ging er al eens teveel geld naar de verkeerde dingen, waar de plaat niet bij gebaat was."

enola: Zoals?
Callier: "Hotelkamers die te chique en te duur waren. Cateringbudgetten die compleet overdreven waren, sessies die in de vuilnisbak belandden,…je kunt het zo gek niet bedenken. Deze keer zijn er ook opnamesessies weggesmeten, maar dan omdat ze echt niet goed waren. Als het niet goed genoeg is, moet je het ook durven opzij te schuiven. In het verleden werd er echter te snel met geld gesmeten. Dat heb je natuurlijk als je met geld van iemand anders goochelt en het ook niet het geld is van de mensen die je dat toekennen. Dan wordt er mee gesmeten dat het niet mooi meer is. Op dit moment zijn we een pak economischer en ecologischer bezig."

enola: Iets anders: ik vind dat The President Of The LSD Golf Club een zelfde sfeer uitademt als jullie debuut A New Stereophonic Sound Spectacular.
Callier: "Het is ingetogener dan de laatste platen hé: minder pathos, meer het koele van die eerste platen. Al hebben we het nu op een organische manier gedaan in plaats van elektronisch. Je kunt ook maar zover gaan in het koketteren met bombast: op een bepaald moment heb je de limieten daarvan bereikt."
enola: Toen ik jullie afgelopen lente dat debuut opnieuw zag spelen, leek het mij dat dat dramatische er in is geslopen doordat Geike Arnaert dat nu eenmaal aankan qua stembereik.
Callier: "Dat is het maffe hé. Iedereen denkt dat Liesje (Sadonius, mvs), die de eerste plaat heeft ingezongen, een heel ijl en fijn stemmetje heeft, maar dat is niet zo. Ze kan ook heel jazzy en soulvol klinken. Het is gewoon de manier waarop we haar toen lieten zingen en de gigantische hoeveelheid effecten die we er toen op zetten die die indruk gaven. Zowel Geike als Lies hebben echter heel flexibele stemmen met gigantische capaciteiten."
Geike: Het klopt in elk geval niet dat die pathos er met mij is ingekomen, denk ik. Dat had meer te maken met de nummers die Alex schreef dan met mijn stem.
Callier: "Dat is zo. Ik had toen net dat writing seminar met EMI gevolgd en was me meer en meer gaan toespitsen op de echte songformat, popnummers schrijven. Dat was een natuurlijke evolutie: ja, Geike’s stembereik was groter, maar ik ben ook anders beginnen schrijven. Het kwam van twee kanten en op een heel spontane manier zijn we nu ook samen tot het besluit gekomen om een stap achteruit te zetten en opnieuw de ingetogenheid die onze eerste platen sierde aan te pakken. Trouwens: op "Mad About You" na was ook The Magnificent Tree een vrij ingetogen plaat hoor."

enola: En songtitels als "Frosted Flake Wood" en "Pink Fluffy Dinosaurs" doen op die plaat trouwens ook al heel erg denken aan de psychedelica waar je nu bij The President Of The LSD Golf Club naar verwijst.
Callier: "Die psychedelica zat er altijd al in. Zeker ook in de teksten op die eerste plaat. Dingen als "Be an inhaler" zijn puur psychedelisch. Vandaar dat ik in de bio ook zeg dat we terug naar onze roots zijn gegaan: dit is niet totaal nieuw voor ons, we hebben het nu alleen meer uitgepuurd. Doordat we minder elektronica hebben gebruikt wordt het tijdlozer, maar het blijft ons: er zit in Hooverphonic een blauwdruk die altijd hetzelfde gaat blijven. De truc is jezelf trouw te blijven en toch elke keer iets anders te doen."
      "We wilden deze keer een plaat maken die van a tot z klopt. ’t Is geen singleplaat, neen: "Gentle Storm" is een goeie single, en dan staat er misschien nog één op. Maar dat wisten we en daar hebben we met volle overtuiging voor gekozen: dit klopt gewoon. We zijn nu eenmaal altijd tegendraads geweest: een new waveplaat in 1996, een conceptplaat op het moment dat de wereld met iTunes meer en meer singlegericht wordt… noem ons contrair om contrair te doen."

enola: Je komt altijd erg zelfzeker over, en in België krijg je ook altijd goeie kritieken. Maar zoals Stijn Meuris zegt: "Als iets in België ongeveer half goed is, vindt iedereen het al fantastisch" Hoe weet je dan dat je goed bezig bent? Is er iemand bij wie je soms nog te rade gaat voor een helder oordeel?
Callier: "Niemand eigenlijk. Vroeger liet ik mijn broers nieuw werk horen, maar tegenwoordig horen ook zij het pas als het op de radio komt. We zijn uiteindelijk al met drie, want Geike en Raymond geven kritiek als het nodig is, dus ik heb geen extra klankbord nodig. Je kunt toch niet rekening houden met jan en alleman."
      "Mijn oudste broer zei over mijn eerste demo’s dat ik ze aan de straatstenen niet kwijt zou raken. Uiteindelijk heb ik van A New Stereophonic Sound Spectacular 250 000 stuks verkocht. Met zijn mening moet ik duidelijk dus niet al te veel rekening houden. (lacht) En de andere is soms te coulant. Het is ook gewoon moeilijk, dat merk ik op onze website waar de fans nu al een week naar de nieuwe plaat kunnen luisteren. De reacties gaan van "Awoe er staan geen strijkers op" tot "fantastisch, eens geen strijkers". Vroeger was ik daar ontvankelijker voor. Nu ben ik daar niet meer mee bezig."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 4 =