Ter hoogte van de Gazastrook doen ze er vooralsnog niet aan mee, maar succesvolle Joods-Arabische samenwerkingen, ze zijn wel degelijk mogelijk. Het Canadese duo Chromeo is er een hoogst onderhoudend voorbeeld van en volhardt ook op zijn tweede album in aanstekelijke jaren tachtig synthfunk.
Het duo Dave Macklovitch, alias Dave 1, naast gitarist-toetsenist van de groep ook professor in de Engelse literatuur (al blijkt dat niet meteen uit de teksten), en andere toetsenist Pee-Thug leverden drie jaar geleden met She’s In Control al een geslaagde proeve van hun kunnen af. Het debuutalbum stond bol van de luchtige synthfunk waarin er niet gemaald werd om een keyboard meer of minder, en waar de jaren tachtig gewoonweg vanaf spatten. Het recept werkte wonderwel en ging naar binnen als zoete koek. Met de cheeky single “Needy Girl” hadden ze meteen ook een terechte hit te pakken. “Never change a winning concept”, en dus is ook Fancy Footwork opnieuw stevig verankerd in de jaren tachtig.
Het vraagt lef om je erop te laten voorstaan, maar Chromeo poneerde zonder blikken of blozen dat het nieuwe album, gemixt door Cassius’ Philippe Zdar, erg werd beïnvloed door eighties stijlicoon Robert Palmer. Bring on the Italian suits!, maar wij hoorden net zo goed flarden Supertramp en Prince. Nummers als “Bonafied Lovin’ (Tough Guys)” en “100 %” geven de Palmer-toets echter onmiskenbaar weg. Ten eerste vanwege de macho gitaarsolo’s, ten tweede vanwege de wel very smooth saxpartijen, zachter dan een kitten gewikkeld in satijn, die de typische jaren tachtig-interpretatie van radiovriendelijke rock nog eens in herinnering brengen.
Het duo balanceert dikwijls vervaarlijk op de grens van kitsch, dat mag onderhand duidelijk zijn, maar het weet dankzij de tongue-in-cheek-aanpak prima met alle gekheid op een stokje weg te komen. Kan u bijvoorbeeld de vette knipoog naar Michael Jacksons “Thriller” in het begin van de single “Fancy Footwork” weerstaan? Het pleidooi voor meer durf en behendigheid op de dansvloer — wij hoeven niet te worden overtuigd! — stuitert met een rotvaart voorbij en is — nomen est omen — ravissant dansvloermateriaal. Het brouwsel van funk, disco en hiphop zit op dit album dan ook ingenieus genoeg in elkaar om de aandacht en de dansmoves geen seconde te laten verslappen.
De beenwarmers en schoudervullingen mogen weer onder het stof vandaan gehaald worden: de jaren tachtig in een modern jasje zijn terug! Wie bereid is zich te laten meedrijven op deze, toegegeven, wel heel licht verteerbare bubblegumfunk, beleeft vast de leukste flashback sinds tijden.
