Komt dichter, kinderen, want de minnestrelen zijn in het dorp. Ze zingen over komend onheil, en de oorlog die buiten woedt. Komt, zingt mee, want hun melodieën zijn zoet.
Ze zijn zo Engels als Charles en Camilla, thee met komkommersandwiches en excentriekelingen als William John Cavindish Bentock Scott, de vijfde hertog van Portland die in 1854 in een tunnel onder zijn landgoed ging wonen omdat hij het daglicht haatte. Net zoals die andere groepjes die hun Englishness hoog in het vaandel voeren als British Sea Power (vogels en planten op het podium!) en iLiKETRAiNS (treinuniformen!) heeft ook The Strange Death Of Liberal England (die naam haalde de groep bij een boek uit 1935 dat het verval van Brits links net voor de Eerste Wereldoorlog probeerde te verklaren ) zijn bizarre kantjes. Zo is de enige manier waarop de groep tijdens een concert met z’n publiek communiceert door het opsteken van pancartes met opschriften als "Repent! Repent!", "Gabba Gabba Hey" of — onze favoriet — "We Are Bandini". Charming.
Net als Arcade Fire — waar de groep al tot in den treure mee is vergeleken — grijpt het vijftal uit Portsmouth in essentie terug naar marsmuziek en een soort opzwepende folk van vroeger. Waar Win Butler en de zijnen hun muziek echter dramatisch inkleden, behoudt The Strange Death Of Liberal England een ruw randje. Dit is kaler, meer uitgebeend en sluit zo eerder aan bij het post-apocalyptische gevoel van de laatste paar platen van A Silver Mt. Zion.
Ook bij die Constellationband ontaardt wat als folksong ontstond immers wel eens in een kakofonie en een climax op zijn postrocks. En dan is er nog de stem van Adam Woolway, een instrument waar je van houdt of niet: veel middenweg is er niet mogelijk met zijn half geschreeuwde stijl die de off-mike zang van Efrim Menuk van dat Silver Mt. Zion benadert. Mooiste voorbeeld: "God Damn Broke And Broken Hearted" dat voortgestuwd wordt door zwaarmoedige begrafenisdrums.
Soms heeft The Strange Death Of Liberal England ook iets van het Britse popfolkgroepje James of — we fluisteren het — Levellers. Zo begint toch de puike single "Oh Solitude", om daarna de Arcade Fire-verwijzingen even te rechtvaardigen. "A Day Another Day" is ander vreten: kaal begonnen over een eenzame xylofoon en een eentonig gitaarlijntje krijgt Woolway’s pathosvolle stem alle aandacht, waarna de groep instrument na instrument op de brandstapel smijt en mee aan het schreeuwen gaat. Kakofonie, zei u? Indrukwekkend zeggen wij.
Met zijn uitnodigende kampvuurgevoel straalt Forward March een soort gemeenschapsgevoel uit. The Strange Death Of Liberal England maakt muziek die zijn publiek rechtstreeks aanspreekt, in de aloude folktraditie. "An Old Fashioned War" heeft iets van een dorpsliedje met de nieuwtjes van de week, tot een mannenkoortje halverwege wat bijstand komt geven terwijl de melodie uitnodigt tot meezingen. Dat gevoel wordt nog even vastgehouden in "Mozart On 33" dat met lange instrumentale intervallen al de overgang inluidt naar de meer naar postrock neigende tweede helft van Forward March!. Zo bouwt "I Saw Evil" uit naar een climax met een massaal gekeeld "Dogs And horses", en is "Summer Gave Us Sweets But Autumn Wrought Division" een zo goed als instrumentale afsluiter van deze collectie "Traditional marching songs to learn and play".
Forward March is puik, maar wie de groep al eens z’n ding zag doen op de planken zoals afgelopen lente op Domino weet dat het nog veel beter kan. Het is afwachten tot de groep dat livegeluid en vooral de drive die erachter steekt op plaat kan vatten voor het echt indrukwekkend wordt, maar dit is alvast een sterk schot voor de boeg.
The Strange Death Of Liberal England speelt op 4 november in Cactus in Brugge samen met O'Death.
