Shape Of Broad Minds :: Craft Of The Lost Art

De één zijn dood is vaak de ander zijn brood. Na het overlijden van superproducer J Dilla parasiteren verschillende artiesten op zijn baanbrekende werk. Ook het nagelnieuwe hiphopcollectief Shape Of Broad Minds lijkt op het eerste gehoor duidelijk geïnspireerd door de soulvolle, beladen sound van de Amerikaan. Onverhulde lijkenpikkerij, of is er meer aan de hand?

Terwijl vederlichte r&b de nieuwe pop werd, herstelde J Dilla eind vorige eeuw het besmeurde blazoen van de hiphop. De producer blies met zijn romige geluid een organische wind door de scene, wat voor een heuse verademing zorgde tussen de steriele, digitale hiphopklanken die de radio’s teisterden. Shape Of Broad Minds, hiphops nieuwste supergroep, kent een gelijkaardige manier van werken. Komt daarbij dat creatief brein Dr. Who Dat? opgroeide in de streets of Philadelphia en dat hij de Philly soul dus met de paplepel ingegeven kreeg. "We’re here now/ Philanthropists through the mics, feed the hungry with these ill styles." Soulvolle nummers als "It Lives On" en "So Much (Chaos)" zijn duidelijk gestoeld op de leer van J Dilla. De fluwelen beats, de lome rapstijl en de vele achtergrondkoortjes doen vaak denken aan Champion Sound van Jaylib, de samenwerking tussen J Dilla en rapper Madlib.

Toch is Shape Of Broad Minds meer dan louter een representant van de Dilla-sound. Eenmaal de koptelefoon opgezet, ontwaren wij sporen van RZA, Dabrye en zelfs van labelgenoot Boom Bip.
Stagneren is achteruitgaan, moet het vijftal gedacht hebben; "We’re going to take you to the future", rapt groepslid Panama Black in opener "Gorilla Mash". "We got to make changes", klinkt het verderop, wanneer de mc zich net niet in zijn eigen woorden verslikt. De toekomst is steeds het uitgangspunt en de weg erheen wordt geplaveid door spannende synthlijnen, bewolkte beats, dronken koorzangen, gesyncopeerd slagwerk, bluessamples, futuristische funkinjecties en meeslepende grootstadpsychedelica. Zo lijken "Electric Blue" en "Lullabanger" het resultaat van een geïntoxiceerde jamsessie tussen Jim Morrison en Ol’ Dirty Bastard, recht uit het hiernamaals.

Maar het leven hoeft het niet altijd diepzinnig en gecompliceerd te zijn. Zo zorgen het luchtige "It Ain’t Dead" en "OPR8R", met een catchy refreintje waar die van The Roots een patent op hebben, voor de nodige afwisseling. Door zijn rijke textuur vindt Craft Of The Lost Art een uitgebalanceerd evenwicht tussen enerzijds de experimentele aanpak van pakweg Cannibal Ox en anderzijds het makkelijker in het oor liggende geluid van Outkast, Gnarls Barkley en Slum Village. Door het samenvoegen van al die invloeden en de drang naar vernieuwing drukt de groep zijn eigen stempel op de hiphopscene.

Shape Of Broad Minds heeft ook een oplossing gevonden voor de irritante skits die menig hiphopalbum ontsieren. Als afwisseling tussen de nummers zorgt de groep voor instrumentale amuse-gueules, zoethoudertjes die de honger naar het volgende nummer aanscherpen. Die delicatessen, zoals het spacy "Mermaid" en het dartele "Viberian Sun" refereren aan Madvillain — waarvan MF Doom hier een sterke beurt maakt op het uitbundige feestnummer "Let’s Go" — en, pak ’m beet, J Dilla’s Donuts.

Aan Craft Of The Lost Art is gewerkt als een neger. De plaat is verzorgd tot in de puntjes, het vakmanschap druipt er vanaf en elk geluid heeft zijn eigen functie. Het resultaat is een ambachtelijke hiphopplaat met een enorme begeestering, zoals we er al lang geen meer gehoord hadden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 5 =