Rasputina :: Oh Perilous World

Filthy Bonnet Recording Co, 2007

Melora Creager is het typische cult-icoon: wereldberoemd bij die
kleine schare trouwe aanhangers, maar over het algemeen nog steeds
de bron van menige opgetrokken wenkbrauw in muzikale discussies. Na
Nirvana’s ‘In Utero’-tour, waarbij ze als celliste werkzaam was,
richtte ze met Rasputina een gesmaakt celloproject op met als
beknopt manifesto: mannen noch gitaren toegelaten. Het debuut
‘Thanks For The Ether’ was een wonderlijk zonderlinge plaat die
baadde in een sfeer van magisch maanlicht. Vier platen, enkele
personeelswissels en omschakelingen van label later is de grondwet
van Rasputina al aangepast. Met drummer Jonathan TeBeest heeft
Craeger dan toch een dosis testosteron aan haar zijde toegelaten –
hoewel zij binnen dit project overduidelijk de broek blijft dragen
– en sporadisch kunnen we zelfs al de aanwezigheid van een
gitaarpartij ontwaren. Edoch, niet gevreesd: deze aanpassingen van
de spelregels maken allerminst dat Rasputina meer binnen de
lijntjes is gaan kleuren.

‘Oh Perilous World’ bevestigde deze these al vanaf de voorstelling
van het strakke concept, een tweevoudig concept zelfs in dit geval.
Enerzijds omvat de voornaamste verhaallijn van het album de
historie van Mary Todd Lincoln, de koningin van Florida, die zich
als voorvechtster van de revolutie opwerpt na victorie gekraaid te
hebben in een zeppelinoorlog maar nadien geen gladde regeringswijze
vindt. Daarnaast zit er ook een meer hedendaagse inspiratiebron
achter de titel. In plaats van de blik exclusief op het verleden te
richten, besefte Creager namelijk dat het huidige reilen en zeilen
eigenlijk even bizar klinkt als de anekdotes die ze uit een duister
verleden oprakelde. Zodoende zijn verschillende tracks op ‘Oh
Perilous World’ ook gebaseerd op artikels die ze tijdens de twee
jaar van het schrijfproces in de nieuwsrubrieken tegenkwam. Beide
verhaallijnen kunnen natuurlijk ook overlappen: ‘Choose Me For
Champion’ is bijvoorbeeld een vrije vertaling van een Osama Bin
Laden-speech die even goed in de mond van onze fictieve leidster
gelegd zou kunnen worden.

Tegenstanders van conceptplaten kunnen op beide oren slapen:
ondanks de vooraf genoemde narratieve niveaus is de plaat geen
geforceerde schijnmusical geworden. Het overkoepelende verhaal
wordt slechts anekdotisch opgevolgd, waardoor het pad van de
onwetende niet door hindernissen bezaaid zal zijn. Integendeel
zelfs: na het lezen van de bio hadden we op iets meer
terugkoppelingen naar het verhaal gehoopt. Gelukkig wordt veel
goedgemaakt door de nog steeds uiterst spitsvondige lyrics, die bol
staan van zaligmakende krankzinnigheden als “The walls of
oppression and humiliation cannot be demolished except in a rain of
boomerangs”
. Meer waanzin is te vinden in de stapsgewijze
beschrijving van de proef om een ei al zwemmend te transporteren om
zodoende uit te maken wie de nieuwe koning wordt (‘Oh Bring Back
The Egg Unbroken’).

Muzikaal is het recept ondertussen wel wat gewijzigd. Natuurlijk
horen we tussendoor nog steeds die vintage Rasputina-nummers, zoals
de inleiding ‘1816, The Year Without A Summer’, waarbij de dulcimer
de strijkers vergezelt, en de prachtige duaalcompositie ‘A Retinue
Of Moons / The Infidel Is Me’, die stem en cello opnieuw als
absolute hoofdpersonages laat opdraven met alle verdere aanwezigen
in een puur ondersteunende rol. Waar de vorige albums eerder naar
een totaalbeeld streefden, springen hier wel meteen enkele
opmerkelijke nummers in het oog. ‘Child Soldier Rebellion’ grijpt
terug naar de hofliederen uit de renaissance, ‘Choose Me For
Champion’ en een geweldig ‘Draconian Crackdown’ vormen dan weer het
meest rockgerichte werk dat de groep al op plaat neerzette. In deze
tracks neemt de elektrische gitaar de rol van eerste viool op zich,
dewelke bij momenten a staccato bespeeld wordt als ware het een
cello; een uiterst geslaagde vondst.

Spijtig genoeg ook enkele bloopers in de zoektocht naar
afwisseling: ‘Cage In A Cave’ en ‘Incident In A Medical Planet’
zoeken naar een meer burlesk geluid, maar klinken daardoor
angstaanjagend sterk als het meer recente werk van Sophe Lux. ‘The
Pruning’ poogt dan weer een wat overdreven epiloog aan de plaat te
breien, een effect dat te geforceerd nagejaagd wordt en Creager bij
momenten zelfs kattevals laat klinken. Deze paar gevallen steken
maken dat ‘Oh Perilous World’ niet dé must-have van het
Rasputina-oeuvre is (als eerste kennismaking stellen we eerder
‘Thanks For The Ether’ of ‘Cabin Fever’ voor), maar desalniettemin
valt hier nog meer dan genoeg pret te beleven én toont deze zesde
plaat aan dat Creager ook zonder de cello een sprankelende song kan
neerschrijven.

<object width=”425″ height=”350″><param name=”movie”
value=”http://www.youtube.com/v/qv4y_-3KnO0″></param><param
name=”wmode” value=”transparent”></param><embed
src=”http://www.youtube.com/v/qv4y_-3KnO0″
type=”application/x-shockwave-flash” wmode=”transparent”
width=”425″ height=”350″></embed></object>

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − 16 =