epic45 :: May Your Heart Be The Map

Voor ers van: Hood, July Skies.

Mooie zomeravonden zijn zeldzaam geworden. Wanneer ze zich toch
voordoen, in al hun uitgestrektheid en genietbaarheid, kunnen wij
niet nalaten om met een glas Martini in de hand vanuit onze
tuinstoel de droom van een midsummer night over ons te laten komen.
Zo’n avond is een uitgelezen moment om de eigen zwarte doos te
openen en op zoek te gaan naar opborrelende herinneringen – van het
prille begin over het heden tot bepaalde dingen waarvan wij alleen
maar kunnen hopen dat ze ooit fijne herinneringen zullen zijn. Soms
neemt dit vanzelf een vrije loop, soms helpt wat drank of soms kan
muziek als stemmingsingeleide dienen. Net dit laatste ondervonden
wij toen het nieuwe album van epic45 zich als hulpmiddel
aandiende.

epic45 is de band rond Ben Holton, Rob Glover en Mark Oldfield,
drie Britse lads die al sinds op de middelbare school
samen cassettes op experimentele wijze vullen. Hoewel hun
groepsnaam anders doet vermoeden, laten ze zich inspireren door hun
(stille) omgeving, jeugdherinneringen en naar eigen zeggen
“mysterious walks”. Prominent aanwezig in de muziek van
epic45 is ook de eenzaamheid van het Engelse platteland en de
verlaten heides, die ooit menig Victoriaans drama moesten
huisvesten en nu als muze dienen voor een “episch projectje” (wij
zien de gezusters Brontë al met hun vuisten zwaaien). Met ‘May Your
Heart Be The Map’ is epic45 reeds aan haar vierde album toe bij het
uitstekende Make Mine Music label.

Het openingsnummer is meteen ook de titeltrack, met elektronische
franjes die twinkelend als sterren de ingetogen stem van Holton
belichten: “Trying to find a new home/Follow the lights
ahead/Follow the trees instead”
.
In het begin al wordt er beroep gedaan op de seizoenen – van het
leven zo u wil. ‘The Stars in Spring’ is een van de mooiste nummers
op de plaat, met een sterke akoestische tokkel die de luisteraar
delicaat op weg helpt z’n hart als gps-systeem te volgen. In
‘Summer’s First Breath’ schuilt het besef van een zomer die alle
mogelijkheden in zich houdt en is de stem van Holton geweldig
aanmoedigend: “This world’s a mess/But we’re stumbling
through”
. Als brug tussen de zachtere en hardere tijden
fungeert ‘Forgotten Mornings’, dat met kindergebrabbel van een
naarstig baasje opgebeurd wordt. ‘The Stars in Autumn’ is, als
tegenhanger van ‘The Stars in Spring’, dan weer meer ingetogen en
een mooi staaltje elektronica. Daarna volgt ‘We Left Our Homes For
Winter’, dat een tristesse inhoudt die maar al te vaak bespeurd
wordt in dat barre seizoen.

Het wordt stilaan duidelijk dat de plaat doordrongen is van
nostalgische elementen. Nog meer worden activiteiten en gevoelens
benadrukt die we als piepjonge knapen en meiden deden en voelden in
die verscheidene seizoenen, zoals de teleurstelling van een
druilerige dag (‘Lost in Fading Light’), het dromen van grootse
dingen (“The Balloonist’), wandelen (‘The Trees and Lanes’) of het
stiekeme geluk sneeuw te mogen meemaken (‘Early 80’s Snowfall’).
Met ‘We Grew Up Playing in the Fields of England’ wordt nogmaals
bevestigd hoe dierbaar de eigen roots zijn.

De muziek die op dit plaatje werd samengebracht, is veel meer dan
a trip down memory lane en is uiterst zielberoerend. Heel
bescheiden laat epic45 ons mijmeren en wordt er uiterst mild
omgegaan met waardevolle herinneringen.
“Epic45 is about a childhood obsession with hearing ourselves
and other sounds played back on tapes, how magical pop music seemed
as a child and how it allowed us to escape into our own
worlds.”
Wie nu al verbaasd is over deze omschrijving van
Holton, zal nog grotere ogen trekken bij het daadwerkelijk
beluisteren van de plaat.

http://www.myspace.com/epic45

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 1 =