Interpol :: Our Love To Admire

Melancholie viert hoogtij in deze druilerige zomer van 2007. Een paar weken geleden prezen we al An End Has A Start van Editors met groot enthousiasme de hemel in. Nu ook nog de nieuwe Interpol met iedere luisterbeurt meer en meer emotionele snaren weet te raken, zijn we al lang vergeten dat we in dit flauwe excuus van een land ooit nog zonovergoten zomers kenden.

Our Love To Admire is het major label-debuut van de vier in maatpak gestoken New Yorkers. Klassieker Turn On The Bright Lights (2002) en waardige opvolger Antics (2004) werden allebei uitgebracht op het notoire indielabel Matador. Een beetje meer druk op de ketel dus voor de jongens van Interpol. De Grote Doorbraak moest en zou er komen. Voor zover dat al nodig was natuurlijk. Want de groep had met Turn On The Bright Lights en Antics al een klein legertje devote fans gekweekt en grote zalen doen uitverkopen. Het valt moeilijk voor te stellen dat Interpol met al die droefenis ook arena’s weet te vullen.

Eventjes moeten de jongens van Capitol toch gevreesd hebben dat ze een fameuze kat in een zak gekocht hadden. In 2006 deden namelijk meer en meer geruchten de ronde dat de rustperiode die werd ingelast na Antics wel eens definitief zou kunnen worden, zeker toen drummer Sam Fogarino begin dit jaar een nieuw groepje vormde met voormalig Swervedriver-frontman Adam Franklin (The Setting Suns). Er kwam pas zekerheid over Interpols toekomst toen Fogarino in een zeldzame update de volgende al dan niet cynische boodschap op de website plaatste: "We did break up, four times, but that’s all behind us now."

Our Love To Admire opent alvast indrukwekkend met "Pioneer To The Falls", misschien wel één van Interpols sterkste nummers tout court. Ijzingwekkende soundscapes, een zorgvuldig uitgekiende opbouw en Paul Banks’ grafstem die geen mens onbewogen laat. Het nummer opent Our Love To Admire zoals "Untitled" dat deed voor Turn On The Bright Lights en dat belooft heel veel goeds voor mensen die de trage en duistere debuutplaat toch net iets beter vonden dan het meer uptempo Antics. Het niveau blijft hoog liggen met het wondermooie "No I In Threesome" (die melodie! die break!) en het slepende "The Scale".

"The Heinrich Maneuver" is een sterke single maar geen "Evil". Ook nog het vermelden waard zijn "Pace Is The Trick", waarin Banks bewijst dat hij er als zanger stevig op vooruitgegaan is, en "Rest My Chemistry" dat die typische Interpol-gitaarsound ten volle benut. Een nummer over afkicken van drugs, zo lijkt het: "I haven’t slept for two days/ I’ve bathed in nothing but sweat/ and I’ve made hallways for things I regret".

Eigenlijk zijn alle nummers op Our Love To Admire min of meer inwisselbaar met die van Turn On The Bright Lights en Antics. De kenmerkende stijl van het huis is bewaard gebleven, wat we luidkeels toejuichen. Enkel afsluiters "Wrecking Ball" en "Lighthouse" tonen een meer experimentele kant van het viertal. Jammer genoeg misstaan ze een beetje tussen al de rest en missen ze de kracht en de passie kenmerkend voor de Interpol-sound. Misschien moeten we er nog aan wennen maar de plaat eindigt zo een beetje met een sisser en niet met een emotionele kopstoot als bijvoorbeeld "Leif Erikson".

Hoe dan ook is Our Love To Admire opnieuw heel straffe kost, klaar om door miljoenen gekoesterd en geprezen te worden. Geen klassieker zoals Turn On The Bright Lights maar goed genoeg om een prominente plaats in uw platenkast te verdienen.

Interpol speelt op vrijdag 23 november in de nieuwe club van Vorst Nationaal.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + veertien =