WERCHTER 2007: Pearl Jam :: vrijdag 29 juni, Main Stage

Eindelijk. Eindelijk stond Pearl Jam dan op het hoofdpodium van Werchter. De verwachtingen waren hooggespannen en het leek alsof de Messias zijn second coming in de achtertuin van Herman Schueremans had gepland. Helaas bleek de langharige die op het podium verscheen niet zo goed bij stem, en moesten we geen wonderen verwachten. De Heiland deed vanavond niet meer dan zijn werk.

Afgelopen maand vond op het Duitse Southsidefestival een ambulancier de dood, nadat een storm een tentpaal door zijn ziekenwagen had geboord. De vloek van Pearl Jam, gonsde het meteen op het internet, want de groep was er twee dagen later te gast. En Pearl Jam en festivals — vooral dan Werchter — dat botert zo niet meteen, lijkt het wel. Vijftien jaar geleden zegde de groep af nadat de stress van de doorbraak Vedder teveel werd, in 2000 stierven een dag voor ze op Werchters Holy Ground aantraden negen mensen in het getrappel voor het Roskildepodium waar de groep stond. Overmand door schuldgevoelens en verdriet, schrapt Pearl Jam de rest van de tour.

Na een eerste concert op Belgische bodem in het Sportpaleis vorige zomer, haalt de groep dit jaar dan toch het Werchterpodium. Met "Go", "Animal" en "Brain Of J" wordt een stevige hattrick gelost, de band raast commentaarloos door naar "World Wide Suicide". Sterk, maar meteen voel je dat dit niet is wat het had moeten zijn. Het geluid is te zacht — dat is ongemakkelijk: we horen onszelf ietwat vals meezingen — en de vonk springt niet over.

Waren de verwachtingen te hooggespannen? Is de oertraditionele stadionrock van Pearl Jam toch een beetje belegen geraakt in de vijftien jaar dat de band meedraait? De groep werkt in elk geval op niet meer dan routine en lijkt vooral zo snel mogelijk het optreden achter de rug te willen hebben: dit is het laatste optreden van de tour, hierna wenkt de rust van het thuisfront. Al paait Vedder het publiek met een gemakkelijk rondje Bushbashing: "We moeten thuis de vuiligheid gaan opkuisen. Normaal zijn we voor recyclage maar voor de vuilnis in het Witte Huis willen we graag een uitzondering maken." Een nieuw en akoestisch anti-oorlogsnummer volgt.

Een tros hits passeert de revue: van een lang uitgesponnen — Gitaarsolo! Drumsolo! — "Even Flow" over "Why Go?" naar "Given To Fly" en een "Betterman" waarbij de zang uitbundig wordt overgenomen door het publiek. De jukebox doet haar werk, maar het is ook niet meer dan dat: een plaatje voor een cent. "Jeremy" wordt in allerijl nog van de setlist geschrapt voor "Alive" dat zelfs op werkmansroutine als nu onverslijtbaar blijkt. Geen moment doet Vedder echter een poging echt een connectie te maken met het publiek, geen woord passeert zijn lippen over de twee gemiste passages. En dat is toch wat onverwacht.

"Sorry, mijn stem was shit vanavond", verontschuldigt Vedder zich nog, waarna de band traditioneel de finale inzet met "Baba O’ Riley" van The Who. Josh Homme mag ook nog even een refreintje komen meebrullen, maar dan is het gedaan. Pearl Jam kwam, zag, en passeerde op een degelijke manier. De slager in ons vroeg zich echter af of het toch niet iétsje meer mocht zijn voor deze groep.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − 11 =