Macy Gray

In 1999 maakten we voor het eerst live kennis met Macy Gray. Ze had
net haar eerste plaat ‘On How Life Is’ uitgebracht, met ‘Do
Something’ een radiohitje te pakken en voor een spotprijsje kon je
haar toen verder ontdekken in AB. Meer uit nieuwsgierigheid dan
door hoge verwachtingen waren we aanwezig, maar wat een indruk
maakte die toen nog allerminst verfijnde verschijning. Gehuld in
wat wij nog niet als pyjama zouden dragen, getooid met een kapsel
dat vijf minuten voor opkomst ontploft leek te zijn, maar gewapend
met een stem doordrongen van emotie en een energieke
vastberadenheid om in een uurtje tijd België volledig in te palmen.
In die missie slaagde ze met glans, want nu nog weerklinkt ‘On How
Life Is’ frequent door de boxen, steevast vergezeld door de zoete
herinnering aan die avond.

Niet veel later scoorde Macy met ‘I Try’ een wereldhit en mocht ze
haar naam tussen die van de groten binnen het genre neerschrijven.
Haar snel vergaarde faam begon echter al snel te tanen. ‘The Id’
haalde het niveau van de voorganger niet, maar herbergde wel nog
enkele aanstekelijke songs. Toen ze het album live kwam
voorstellen, was Macy echter al naar automatische piloot
overgeschakeld. Na de teleurstelling die ‘The Trouble With Being
Myself’ was, werd het stil rond haar. Dit jaar is het tijd voor een
comeback: enkele maanden geleden stelde ze met ‘Big’ haar vierde
langspeler voor en om die te promoten keerde ze terug naar de
Ancienne Belgique.

Het contrast met haar vorige stop in deze zaal kon niet groter
zijn: de wilde haarbos heeft plaats moeten ruimen voor een korte
coupe, een maatpak verving de pyjama en de begeleiding is
ondertussen uitgegroeid tot een zeskoppige begeleidingsband en twee
backing zangeressen. Resultaat: een zeer funky sfeertje waarbij je
meermaals de indruk kreeg een gig in een authentieke soulclub mee
te maken. Macy kon rekenen op een zeer energieke ploeg achter zich,
waarvan de vooral backing zangeressen een extra pluim verdienen:
twee dames, elk gezegend met een klok van een stem die de zich hele
avond uitleefden met danspasjes waar de Supremes jaloers op geweest
zouden zijn. Spijtig genoeg leek la Gray te denken dat ze dankzij
deze uitgelezen ondersteuning het zichzelf wat gemakkelijker kon
maken: niet alleen belette het chique pakje haar om de wilde moves
van weleer boven te halen, zelfs op het vlak van zang stond ze haar
plaats in de schijnwerpers meermaals af aan de backings. Het meest
markant trad dit op bij ‘What I Gotta Do’ en ‘Treat Me Like Your
Money’, dat enkel met Macy op het podium nooit de Motown-swinger
geworden was die we nu opgevoerd zagen. Een nog zwaardere fout was
de ellenlange voorstelling van de band die al aan het derde nummer
van de setlist gekoppeld werd en, hoewel muzikaal best interessant,
de opgebouwde inleving toch even naar het nulpunt herleidde.

De voornaamste missie van de avond was het promoten van ‘Big’, een
titel die dan ook te pas en te onpas het publiek ingekeild werd.
Spijtig genoeg was het materiaal dat ze daaruit puurde niet van
dergelijke overtuigende kwaliteit om deze reclameboodschap kracht
bij te zetten. ‘Ghetto Love’ zorgde voor vuurwerk op het podium,
‘Finally Made Me Happy’ deed dienst als licht verteerbaar
radiohitje maar daartegenover stond kleffe nu-soul als ‘Shoo Be
Doo’ en ‘Glad You’re Here’, waar we nu toch al enkele jaren in een
grote bocht omheen proberen te lopen. Kwalitatief weegt dit nieuwe
materiaal niet op tegen de nummers van de eerste twee platen,
waaruit de hoogtepunten van de avond afkomstig waren. ‘Why Didn’t
You Call Me’ deed ons voor het eerst echt zin krijgen om deel te
nemen aan het feestje dat voor onze neus gebouwd werd, de
waanzinnige versie van ‘Oblivion’ liet toe even volledig loos te
gaan en de aaneenschakeling van ‘Sexual Revolution’, ‘Do Ya Think
I’m Sexy’ en ‘Groove Is In The Heart’ illustreerde het best Gray’s
Boodschap dat ze niet de ideale liefde maar de ideale seksuele
beleving kwam prediken. Vreemd genoeg waren het de hits ‘Do
Something’ en ‘I Try’ die het meest teleurstelden: zij kwamen niet
heelhuids uit het grootser opgezette arrangement.

Doorheen de avond werd een uitnodigende sfeer gecreëerd die zelfs
de stramste harken die de AB bevolkten tot enkele danspasjes
aanzetten. Er werd een feestje gebouwd, maar meer dan amusant was
deze avond uiteindelijk niet. Met de enthousiaste begeleiding zat
het goed, maar Macy zelf had er als frontvrouw meer mogen
uitspringen: uiteindelijk blijft zij de reden van onze komst.

‘Big’ is nu verkrijgbaar via Polydor.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 3 =