Catch and Release




Hier had ik niet op gerekend. Zowel een nieuwe
Fincher als een nieuwe Tarantino in de zalen, en waar mag de
gedupeerde ondergetekende z’n waardevolle tijd (nou ja) aan
verspillen? Aan een ongelooflijke sof van een chick flick.
Normaal kan ik dat soort female onderonsjes eens goed
uitlachen met mijn betweterige mannelijkheid, maar zelfs dat
zelfbevredigend pleziertje wordt me ontnomen door Susannah Grant,
eerder al verantwoordelijk voor de scenario’s van ‘Erin Brokovich’
(ça va) en ‘In Her
Shoes’
(neen, niet ça va). Het trivialer dan triviale ‘Catch
and Release’ sleept zich twee uur lang vooruit en achteruit met
banale metaforen (gaat de film nu over vissen of over het leven?),
voorspelbare wendingen en kleurloze personages, allemaal onder het
wiegelied van een knikkebollende knuffelrock-soundtrack. Wedden dat
zelfs de immer sprankelende Flair-brigade zwaar teleurgesteld zal
zijn in dit doelloos rondslenterende oestrogeengedoe?

Jennifer Garner, de madam van Ben Affleck zowaar, speelt Gray,
een jonge vrouw die het zwaar te verduren krijgt na de plotse dood
van haar verloofde (hij wordt begraven op de geplande trouwdag,
gezellig). Samen met haar vrienden, de verantwoordelijke Dennis
(Sam Jaeger) en de aandoenlijke dikkerd Sam (Kevin ‘Silent Bob’
Smith) probeert ze de pijnlijke periode te verwerken. Niet
eenvoudig, aangezien haar dode lover heel wat geheimen
onder zijn bed had verstopt. Zo blijkt dat hij flink naast de pot
heeft geurineerd, de deugniet, en een zoontje van acht jaar heeft
rondlopen bij een blonde masseuse (een lichtjes irritante Juliette
Lewis). Komt daar nog bij dat Gray gevoelens begint te krijgen voor
Fritz (Timothy Olyphant grijnst zijn mondhoeken kapot), de
losbandige jeugdvriend van haar net overleden aanstaande. Het leven
zoals het is volgens Hollywood: een lach, een traan, een levensles,
een zucht, een geeuw, en twee uren die je nooit meer terugkrijgt.
Vriendelijk bedankt.

Met ‘Catch and Release’ waagt ‘Alias’-ster Jennifer Garner
nogmaals haar kans om het romcom-kroontje van Julia Roberts te
bemachtigen. Er is wel degelijk een plaats vrij voor een nieuwe
leading lady in dat soort wollige vehikels (zowel Sandra
Bullock als Reese Witherspoon hebben de interesse laten varen),
maar ik vrees dat girl next door Garner over net iets te
weinig uitstraling en talent beschikt om het tot de volgende Pretty
Woman te schoppen. Vooral in de vroege scènes, waarin ze een
tragische weduwe moet spelen, slaagt Jenny er niet in om haar
geconstipeerde gelaatsuitdrukking om te zetten in een overtuigende
vertolking. En ze heeft nochtans zo haar best gedaan door haar
pruillippen even onnatuurlijk te laten opspuiten als ons Julia.
Zonde.

Maar het zou oneerlijk zijn om de fletsheid van deze
lichtvoetige weepie (je hoort de schakelaar nogal
onsubtiel van happy mood naar sad mood klikken)
volledig op de elegante schoudertjes van Jennifer te schuiven.
Eigenlijk is er maar één echte schuldige voor de pruttelende
sufheid die gedurende twee uur langzaam aan de ogen voorbij trekt,
en haar naam is Susannah Grant. Duidelijk een echte chick,
die er een missie van heeft gemaakt om zoveel mogelijk sterke
vrouwen op het bioscoopscherm te krijgen. Eén keer is het haar
gelukt, met ‘Erin Brokovich’. En daar werd haar
made-for-tv-verhaaltje eigenlijk gered door de frisse
regie van Soderbergh en de enthousiaste vertolking van Julia
Roberts (die prammen!). Voor de rest stak ze Sandra Bullock in een
afkickcentrum met het betuttelende ’28 Days’ en liet ze de girl
power
iets te geforceerd de pan uitswingen met ‘In Her Shoes’,
ongetwijfeld de vaste meetingfilm van menig vrouwen- en
meidenblad.

Maar soit, die schoenenfilm had tenminste nog een beetje pit en
ballen (én Cameron Diaz die in een bikini rondtrippelde,
uiteraard). Iets wat ‘Catch and Release’ heeft ingeruild voor
slaapverwekkend akoestisch gitaargetokkel op de klankband en een
met huilbuien gevuld scenario dat zo soft is dat je het tot een
gehaktballetje kan kneden. Een braaf en identiteitsloos verhaaltje
(ik vraag me nog altijd af wat het precieze levenslesje is), dat
trouwens nergens het delicate evenwicht tussen melodrama en
romantische komedie vindt. Serieus bedoelde scènes worden zonder
veel gevoel voor timing gesandwiched tussen de zonnige momenten en
omgekeerd. Het ene moment ligt Kevin Smith in het ziekenhuis na een
zelfmoordpoging, nog geen vijf minuten later staat hij alweer te
dansen in zijn comic relief guy-kooitje om de luchtigheid
te herstellen. Het falende jongleerspel met de twee tonen maakt van
‘Catch and Release’ een semi-serieuze romcom die op geen enkel
moment grappig, gevoelig of oprecht overkomt.

Dan zijn daar nog de obligate ongeloofwaardigheden en de
voorspelbare clichés die als hardnekkige lijm aan dit soort
formulefilms blijven vastklitten. Zo wordt het geheime
vriendinnetje van de dode geliefde en haar zoon wel bijzonder
hartelijk ontvangen in het sitcomhuis waar blijkbaar iedereen nog
samenwoont, ondanks het feit dat ze allemaal al ver de dertig
voorbij zijn. Het zijn maar details, waar je niet over mag
struikelen om de grotere boodschap – “het leven is vallen en
opstaan op slaperige emorock-montages” – tot zijn recht te laten
komen, veronderstel ik. Om af te ronden zit ‘Catch and Release’ ook
nog eens opgescheept met één van de sufste en meest oninteressante
romances uit de geschiedenis van dit Vitaya-genre. Timothy Olyphant
mag dan nog zo geweldig zijn in de schitterende post-westernreeks
‘Deadwood’, hier loopt hij enkel maar inspiratieloos verloren met
zijn vastgeroeste tandpasta-glimlach.

Ergens tussen twee banale en betekenisloze scènes door, die ik
al lang terug vergeten ben, zegt Jennifer Garner dat haar flirt met
Timothy Olyphant less than nothing is, een bekentenis die
zo’n beetje perfect de essentie van ‘Catch and Release’ samenvat.
En nu snel naar die nieuwe Fincher.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × twee =