Colleen :: Les Ondes Silencieuses

In het "Amélie"-tijdperk overheersten dromen en romantiek. Jonge vrouwen droomden ervan om even schattig en naïef te zijn als het personage uit de film en deden er dan ook alles aan om zo over te komen. Een enkele cynicus niet te na gesproken, lustten de jongens er wel pap van, ook al zagen ze zichzelf niet als Nino.

Bij die geromantiseerde droomwereld hoorde uiteraard ook een soundtrack, en omdat een mens nu eenmaal niet tot het einde der dagen naar Yann Tiersen kan luisteren, kwam er door de jaren heen versterking uit velerlei hoek. Zo ook uit — hoe kan het anders — Parijs, waar de jonge artieste Colleen zichzelf in de kijker wist te plaatsen met speelse electroplaten, waarbij vooral het rammelende speelgoedelement en de haast kinderlijke toets de aandacht wisten te trekken.

Na Everyone Alive Wants Answers uit 2001 volgde het nog dromerige The Golden Morning Breaks (2005) dat haast volledig met muziekdozen en aanverwante prullen gecomponeerd leek en dat dan ook aan een overdosis suikerspinnen zoeterigheid ten onder ging. Mort Aux Vaches (2006), niet toevallig op Staalplaat uitgebracht, liet een veel interessanter geluid horen: de Parisienne probeerde hier met een minimum aan instrumenten per nummer een andere wereld te creëren. Jammer genoeg schoten de songs zelf tekort om te bekoren.

Op Les Ondes Silencieuses slaat Colleen deze weg verder in en maakt ze dezelfde fout. Het instrumentarium doet middeleeuws en folky aan en heeft zo meer weg van de avant-folkgerichte aanpak dan de eerste platen. Maar deze duidelijke koerswijziging roept ook vragen op. Steevast lijkt Colleen klankgewijs de vinger aan de pols te houden en in te spelen op wat de "laatste trend" is, zelfs al is het dan binnen een kleine subwereld die niet onmiddellijk roem en faam voorspiegelt.

Net zoals op haar vorige platen weet Colleen treffend een sfeer te vatten. Het trage "This Place In Time" bijvoorbeeld staat bol van de meeslepende klanken, net zoals het titelnummer "Les Ondes Silencieses" en "Le Bateau". Niet toevallig bespeelt Colleen op deze drie nummers de viola da gamba, al bewijst ze in "Blue Sands" en "Past The Long Black Sands" dat het instrument ook een meer lichtvoetige en speelsere toon aan kan slaan.

Dat Colleen een mooi arsenaal aan instrumenten beheerst, bewijst ze door naast de viola da gamba ook de gitaar en klarinet ("Sun Against My Eyes", "Sea Of Tranquility"), de spinet (aan de klavecimbel verwant, "Le Labyrinthe") en kristallen glazen ("Le labyrinthe") te gebruiken. Alleen vergeet ze dat een apart instrumentarium of een "vreemde" klank niet volstaat om een nummer te schrijven. Om de plaat ook maar een nummer lang boeiend te houden, wordt net iets te veel op dezelfde vaste thema’s gevarieerd.

Sferen zijn er evenwel genoeg te rapen op Les Ondes Silencieuses, en Colleen beheerst haar instrumenten. Het is dan ook doodjammer dat ze er opnieuw niets mee aanvangt en zich nog maar eens tevreden stelt met het oproepen van een beeld en dat eindeloos te herhalen. De jonge Française heeft wel degelijk talent, alleen heeft ze nu de leidende hand van een goede producer nodig en de input van een songschrijver die haar talenten eindelijk tot echte songs weet om te buigen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen − 2 =