Colleen :: The Golden Morning Breaks

Les temps sont durs pour les rêveurs. Een stelling die de laatste tijd wel vaker door onze hoofden raast. Harde tijden zijn het voor zij die de niet steeds zo aangename realiteit graag af en toe eens ontvluchten door te schuilen in een ideale wereld, ergens tussen de twee hersenkwabben in. Parisienne Cécile Schott, ofte Colleen, is, zo vermoedden wij al gauw toen we haar nieuwe plaat The Golden Morning Breaks in handen kregen, een van hen.

Dat dachten we al toen we het artwork eens vluchtig bekeken. Een elfje siert samen met een eenhoorn — de Eddy Merckx onder de fabelfiguren — de cover en tussen de songtitels zien we onder andere frases staan als “The Happy Sea”, “Bubbles On Which The Water Swim” en “Floating In The Clearest Night”. Ongeveer vijftien seconden nadat we op play geduwd hadden, wisten we ons vermoeden bevestigd. Dit is er eentje voor de dromers.

Op haar intussen twee jaar oude debuut Everyone Alive Wants Answers bestond de muziek van Colleen voornamelijk nog uit elektronische snuisterijen en samples van muziekinstrumenten. Om die computergefabriceerde nummers live voor een publiek te kunnen brengen, leerde Schott in één ruk een hele resem instrumenten bespelen. Colleens tweede langspeler sluit meer aan bij dat livegeluid en is het logische gevolg erop. Op The Golden Morning Breaks passeert dan ook een uitgebreid arsenaal aan instrumenten de revue, van het antieke harmonicum over een muziekdoosje tot het — ook in recensies — steeds leuk klinkende glockenspiel.

Niet dat de nummers daardoor overvol of te beladen klinken. Integendeel, op The Golden Morning Breaks staan enkel flinterdunne soundscapes die makkelijk als ontspannende, nietszeggende achtergrondmuziek bij een familiebarbecue kunnen dienen — zelf getest! — maar die eveneens bij iedere aandachtige luisterbeurt meer dieper verscholen geheimen prijsgeven. Hoe langer hoe meer ervaren we deze plaat als een drie kwartier durende trip doorheen een zelfverzonnen wereld.

Uitschieters zijn onder andere “The Happy Sea”, een hevig met echo’s en belletjes beladen lied dat zo van Kid A lijkt te zijn weggelopen, en het zweverige titelnummer dat klinkt als de soundtrack van een eenzame strandwandeling bij ‘t ochtendgloren. “Floating In The Clearest Night” is, zoals nog enkele andere nummers op de plaat, een instrumental waarbij we ons perfect een zanglijn kunnen voorstellen (denk een jonge zacht fluisterende meisjesstem met een licht, opwindend Frans accent, en misschien een tekst over wandelende bomen of grazende giraffen), maar de afwezigheid ervan is allesbehalve een gemis. Schott heeft er goed aan gedaan gans de plaat instrumentaal te houden. Stemmen, hoe delicaat ze ook mogen zijn, zouden de rust in dit kristallen universum enkel verstoren.

“I’ll Read You A Story” heeft zijn titel niet gestolen. Het lijkt wel te zijn geschreven om af te spelen terwijl je je bloedjes een verhaaltje voor het slapengaan voorleest. Dit minimalistische elektronicanummer, aangevuld met subtiele kinderspeelgoedgeluidjes, zou zelfs een flink uitgerust, vol koffie en Redbull gegoten ADHD-patiëntje zachtjes in slaap wiegen. Sluitstuk “Everything Lay Still” combineert het allerijlste van Múm met, alweer, de meest ambiente momenten van Radioheads Kid A. Elf minuten lang gaat het zijn gang, maar op geen enkel moment vragen we ons af of er ooit wel nog een einde aan komt. Een hele prestatie, want door een overdosis postrock hebben wij al geruime tijd een ongezond wantrouwen voor nummers die langer dan plusminus vijf minuten duren.

Niet iedereen zal even enthousiast reageren op dit op het eerste gezicht wat onopvallende plaatje. The Golden Morning Breaks is voor mensen met een rijke verbeelding. Een oersaaie calvarietocht voor droogstoppels zonder inlevingsvermogen, een godsgeschenk in deze bittere tijden voor les rêveurs. Slaapwel, droom zacht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 − vier =