The Nightwatchman :: One Man Revolution

‘We leven dan wel in tijden waarin de Amerikaanse president boven
de wet denkt te staan, er is een wet waar zelfs hij niets aan kan
veranderen: die van actie en reactie.’ Aan het woord is Tom
Morello. Dat hij een man met een boodschap is, wisten we al uit
zijn werk met Rage Against The Machine en Audioslave. In de marge
van de langverwachte Rage-reünie komt Morello naar buiten met een
project dat helemaal van hém is. Een project waarin de gevierde
gitarist zijn legendarische ‘Arm the Homeless’-gitaar even opzij
legt, om in de plaats daarvan, in de gedaante van The
Nightwatchman, een akoestisch exemplaar ter hand te nemen. Het
instrument werd ‘Whatever It Takes’ gedoopt en op zijn eerste
soloplaat laat Morello, in navolging van Woody Guthrie, de
luisteraar weten ‘that this machine, well, it kills fascists
too!’

Hoewel ‘One Man Revolution’ nu pas in de winkelrekken ligt,
gebruikt Tom Morello zijn alter ego al enkele jaren om zijn woede
over de wereldtoestand (en dan vooral de Amerikaanse politiek) van
zich af te schrijven. Na het ontbinden van Rage Against The Machine
in 2000, kon hij zijn maatschappijkritische ei namelijk niet meer
kwijt bij de apolitieke opvolger Audioslave. En dat net in tijden
waarin George Bush de wereld opnieuw liet kennismaken met het
begrip ‘global sheriff’. Morello begon dan maar zelf
geëngageerde folk te maken. Oorspronkelijk in bescheiden
Californische koffiehuizen, en later ook in het voorprogramma van
een andere hedendaagse protestzanger: Billy Bragg. Toen een van
zijn songs de soundtrack van Fahrenheit 9/11 haalde,
groeide het idee om The Nightwatchman groter aan te pakken. Het
resultaat mag, nee, moét er zijn.

In openingsnummer ‘California’s Dark’ schetst Morello fluisterend
de situatie. “It will start with a spark / and a great fire
will grow / don’t know how I know it / but I just know”
.
Rage-fans kunnen op beide oren slapen: het muzikale geweld heeft
dan wel plaats gemaakt voor een totaal andere aanpak, de
verbetenheid en woede in de beste Fuck You, I Won’t Do What You
Tell Me!
-traditie zijn er nog steeds. Tekstueel slaat Morello
de bal zo nu en dan wel eens mis. Achter zinsneden als “On the
streets of Havana / I got hugged and kissed / At the Playboy
Mansion / I wasn’t on the list”
zal vast wel een diepere
betekenis schuilen, mij lijken ze eerder banaal, hoe stoer Morello
ze ook zingt.
Toch is ‘One Man Revolution’ meestal raak genoeg om de woedende
sfeer van Springsteens ‘Nebraska’ of de Prison-concerten van Johnny
Cash op te roepen. ‘The Road I Must Travel’ is een onbetwist
hoogtepunt, en heeft een refrein dat door horden manifestanten kan
worden meegezongen. Voorwaar, een heus anthem voor de Michael
Moore-generatie?

Helaas deelt Morello, naast zijn politieke overtuiging, ook zijn
grootste probleem met de olijke dikkerd uit Flint, Michigan. Beiden
prediken namelijk tot de bekeerden. Aanhangers van George Bush
kennen de boodschap van those God damn tree huggin’
hippies
(om Eric
Cartman
maar even te citeren) onderhand wel, en zullen er ook
geen gehoor aan geven. Morello is zich hier wel van bewust, maar
vindt, zoals hij in een interview zei, ‘dat de bekeerden een schop
onder hun kont nodig hebben. Het feit dat het Witte Huis niet
dagelijks bestookt wordt door monsterbetogingen, bewijst dat de
mensen niet goed aan het opletten zijn, of geen gevolg geven aan
waar ze tegen zijn.’

Wie zijn solodebuut beluistert, kan Tom Morello van geen van beide
beschuldigen. De boodschap komt dan wel niet altijd even gevat
over, dat maakt ze niet minder dringend. Hoewel toestanden als Mei
’68 voorgoed tot het verleden behoren, is er hoop zolang er platen
als ‘One Man Revolution’ worden gemaakt. Het is dan wel een
eenmansrevolutie, maar iemand moet een eerste stap zetten.

The Nightwatchman speelt op 27 Mei in Vorst Nationaal, in het
voorprogramma van The Dave Matthews Band.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + 10 =