Al een paar jaar sluipt Zornik opnieuw voorzichtig op het podium rond. Elk jaar eens een AB, her en der nog iets, maar voorzichtig. Dat is voorbij. Met de nieuwe, achtste plaat Infinity keert de band rond Koen Buysse terug op het voorplan – gelouterd, ouder en wijzer. ‘Dit is een reflectie van waar ik nu sta in het leven.’
enola: Was het altijd duidelijk dat de reünie ook op plaat bezegeld zou worden?
Buyse: “Neen. Eigenlijk was die eerste AB bedoeld om de boeken toe te doen. Ik weet nog hoe ik vijf jaar geleden bij mijn manager en boeker zat en zei dat we er geen zin meer in handen, dat we het niet meer voelden op repetities. ‘We gaan stoppen’, zei ik, maar ik wilde nog één keer iets doen. Een AB die we in de verkoop hebben gedaan op mijn verjaardag. Tegen de middag kreeg ik al telefoon dat die uitverkocht was. We hadden in heel onze carrière nog nooit een AB uitverkocht. Dan kun je natuurlijk niet stoppen, en zo is dat verder gegroeid met wat festivals en elk jaar een AB.”
“Ondertussen was heel die COVID-tijd zo’n gekke periode. We konden niet spelen, en dus spraken we af in mijn studio thuis waar al het materiaal stond. En zo gingen we ook aan het schrijven. En zie: ik denk dat het twintig jaar geleden is dat we nog eens een zomer met zoveel optredens hadden. De vreugde en de motivatie is terug, ook bij de fans. We surfen met plezier op die golf van nostalgie.”
enola: Waarom wilde je er eigenlijk mee ophouden?
Buyse: “In de groep hing al langer de vraag waar we nog mee bezig waren. Het was op. We hadden geen vooruitzichten, ik zat met mijn hoofd bij een soloplaat, we waren het speelplezier verloren. De zomerse concerten die we hadden, konden ons zelfs niet echt enthousiasmeren, en dat is nu anders. Als ik zie hoe graag we nu optreden, of uitkijken naar een zondagse repetitie … Dat is met de glimlach. Vandaag kijk ik opnieuw uit naar de festivals, of naar de najaarstour, naar een nieuwe single spelen. En dat was er toen niet meer, en dan moet je stoppen.”
enola: Zoals Joni Mitchell het zong: ‘You don’t know what you’ve got till it’s gone?’
Buyse: “Ja. Alles is bonus nu. Mocht men mij het optreden nu afpakken, zou ik daar echt wel treurig over zijn, terwijl we het toen niet meer apprecieerden. Als je dan even weg bent, en je voelt hoe hard je het gemist hebt; dat is krachtig. Ik denk dat we na die eerste show in de AB, in 2021, allemaal gehuild hebben. Dat moment was onwezenlijk, en heeft de band ook veel sterker gemaakt. Nu beseffen we allemaal wat we in die twintig jaar hebben opgebouwd.”
enola: Jullie hadden in 2008 ook al een keer afscheid genomen, zij het kortstondig.
Buyse: “Klopt, en eigenlijk zijn we nadien nooit echt meer teruggekeerd. We hebben nog wel twee albums gemaakt, misschien drie, maar het was al aan het verwateren. We kregen ook weinig airplay, wat pijn deed. Nu kunnen we dat plaatsen, begrijp ik dat het niet met ons te maken had, maar met een veranderend radiolandschap. Het ging er niet om dat wij een slechte plaat hadden gemaakt, maar dat zij veranderen. Nu kan ik zeggen: dat maakt niet uit, we doen het voor de fans die naar de shows komen, en de nummers wel streamen. En ik ben ook heel dankbaar dat Radio Willy er ondertussen bij is gekomen. Ze hebben geen groot marktaandeel, maar ze steunen ons wel, en dat is plezant.”
enola: Je laat zonder gêne het woord ‘nostalgie’ vallen als het om die concerten gaat. Dat maakt je niets uit?
Buyse: “Je moet je niet wentelen in het verleden, maar ik vind er niets mis mee dat mensen iets wat ze vroeger al apprecieerden nu nog eens willen beleven en beluisteren. En ik weet dat wij op onze concerten vandaag beter spelen dan twintig jaar geleden. Véél beter.”
“Ach, mocht nostalgie niet bestaan, was het leven toch vluchtig? Als er geen verleden zou zijn om naar terug te grijpen, dat zou raar zijn.”
enola: Wat heb je in al die jaren stilte gedaan? Ooit zei je dat de band alles voor je was, wat doe je dan als dat wegvalt?
Buyse: “Ik heb veel gefietst, en ik bleef altijd wel bezig in de studio. Ik deed producties voor Scala, zat ook twee jaar in de metalband Brides Of Lucifer, … En daarnaast bleef ik wel nummers schrijven. Ik heb nog lang met Regi in de studio gezeten, tot ook dat stopte, ik schreef wat voor Rick de Leeuw, … maar ik geef toe dat er maanden zijn geweest dat ik niet in mijn studio kwam. Terwijl ik nu elke dag opnieuw gitaar speel. Akoestisch, elektrisch, … dat maakt niet uit. Het jammere is dat ik ook opnieuw geld uitgeef aan instrumenten, maar dat is een andere discussie.” (lacht)
“Ik heb het geluk dat mijn moeder altijd mijn facturatie heeft gedaan en mijn zaken heeft beheerd. Ik heb nooit domme dingen gedaan als een Porsche kopen, dus ik moest niet per se verkopen.”
enola: Miste je het optreden dan niet?
Buyse: “Dat wel. Eerst niet; er is een periode geweest dat optreden echt een opdracht leek. Tot ik op het podium stond en het wel weer voelde. Afgelopen jaar heb ik echter een kleine theatertour gedaan, waarin ik zowat het verhaal van mijn leven vertel en wat nummers speel, en sindsdien besef ik dat het ik het heel moeilijk los zou kunnen laten. Ook al is het voor een kleiner publiek, ik zie mezelf blijven optreden.”
enola: Er zit meer dan een decennium tussen Infinity en zijn voorganger. Is Zornik veranderd op die nieuwe plaat?
Buyse: “Dat vind ik wel. Er zit meer tempo in, het is minder zwaar dan wat we vroeger deden. Verder blijven we wie we zijn, natuurlijk. Ik heb mijn zangstijl, mijn timbre, mijn manier van songschrijven. Ook al probeer ik daar soms uit te breken en eens iets anders te doen, je glijdt toch altijd in iets waar je je niet echt bewust van bent. En dat is oké. Je mag dat wel eens analyseren en iets proberen, maar je mag jezelf ook niet verloochenen.”
enola: Er zit een popkantje aan dit album, zou ik zeggen. “Dancing With Yourself” gaat zelfs een beetje de danskant op.
Buyse: “”Ik heb gigabytes en gigabytes vol met onafgewerkte ideeën, en die gaan alle richtingen uit. Niet alles schrijf ik specifiek voor Zornik. Soms klinkt het al eens wat meer pop, omdat ik in mijn achterhoofd misschien zin had om die richting uit te gaan op een soloplaat. En zo ging het ook met ook “Dancing With Yourself”. Dat nummer heeft veel gedaantes gehad. Het heeft zich pas ontpopt tot Zorniknummer toen ik het eens op de repetitie speelde. Live zijn we op het podium niets liever dan een stevige rockband, maar deze plaat is inderdaad iets meer poppy. Positiever ook, toch qua vibe.”
enola: Waarom heet ze Infinity?
Buyse: “Omdat het het achtste album is, en een acht op zijn zij het oneindigheidsteken is. En het is niet het laatste, daar ben ik ondertussen uit. We gaan door. Ik word binnen twee jaar vijftig, en ik weet dat ik vaak in interviews heb gezegd – vooral toen ik jong was – dat ik me niet kon voorstellen dat ik nog als een zot op dat podium zou staan springen op mijn veertigste. Nu zal ik blij zijn als ik dat op mijn vijftigste wél nog doe. Things change.”
enola: Je zei al dat je aan een soloplaat werkte. Klonk die anders dan Zornik?
Buyse: “Ja. Ik schrijf heel graag, en als ik zo in mijn eentje zit te spelen, dan is dat meestal heel rustig. Ik heb dus heel veel ingetogen nummers, maar ze zijn nog niet af. Ik ben nog niet klaar om die af te werken en uit te brengen, maar ga er maar van uit dat het sowieso compleet anders zou klinken. Ik zou mezelf dan ook verplichten om met niemand van de band te spelen, om iets totaal anders te doen. Op dit moment heb ik daar echter nog geen zin in, want het is veel te plezant.
enola: Er schuilt een Koen-de-troubadour in je?
Buyse: “Echt. Ik vond recent een foto van mijn slaapkamer terug van toen ik eenentwintig was. Dat was eigenlijk een studio met ergens nog een bed in. Slapen was duidelijk niet het belangrijkste. Ik heb daar véél geschreven en opgenomen. En zo gaat het eigenlijk nog altijd. Recent kocht ik een buffetpiano, en sindsdien probeer ik ook daarop te spelen en te schrijven.”
enola: Je deed ook solo een kleine ronde van culturele centra. Wat bracht je daar?
Buyse: “Dat was samen met Pedro, mijn toetsenist. Onder de titel 7 tot 47 bracht ik het verhaal van hoe ik van mijn eerste klassieke gitaar opgegroeid ben tot wie ik nu ben. Dat was met heel veel verhalen en liedjes tussen. Heel fijn om te doen. Met Zornik vond ik zo’n tour langs de culturele centra nooit fijn, maar in een kleine bezetting ligt het me veel beter. Ik heb overigens maar één optreden als zevenenveertigjarige gedaan. De week nadien was ik al achtenveertig.” (lacht)
“Dat vertellen ligt me. De try-out bleek na afloop twee uur en twintig minuten te hebben geduurd. Natuurlijk moest dat korter, maar wat moest ik dan niet vertellen? Uiteindelijk heb ik het tot twee uur kunnen ballen, en heb ik van niemand gehoord dat het te lang was. Ik wil aan die tour zeker een vervolg breien, want zo’n direct contact met het publiek bevalt me.”
enola: In november spelen jullie twee AB-shows waarbij de setlist door de fans is bepaald. Hoe belangrijk zijn zij voor je geweest? Als ik het goed heb, waren ze soms ook wat te opdringerig, niet?
Buyse: “Dat is zo. Ik heb me vaak geïntimideerd gevoeld door hen, nu kan ik daar allemaal veel beter mee om. Ik heb het tijdens die theateroptredens ook gezegd: op lange termijn besta je maar dankzij je fans. Een lege zaal is niet meer dan dat: een lege zaal. Het is maar door de mensen die die vullen, die je platen kopen, dat je het gevoel krijgt dat je iets betekent.”
enola: Heb je bij het stemmen tellen al opgekeken van hun keuzes?
Buyse: “Het is soms grappig, want er zijn altijd nummers die sommige muzikanten niet graag spelen. Nu zien ze soms hoeveel stemmen die krijgen, en dus moeten we ons wegcijferen en die toch brengen. En verder zijn er ook verrassingen. “Destination Zero”, van onze tweede plaat, is nooit een single geweest, maar scoort gigantisch.”
“Zelf heb ik geen probleem met welke Zorniksong ook. Ik speel ze thuis nooit, dus als ik die voor een publiek speel, is dat telkens anders. Natuurlijk zijn er die ik liever breng, maar er is niets waar ik me echt over schaam. “Better Off Without You”, misschien. Ik weet nog dat producer Phil Vinall het een ‘shitty song’ noemde. Hij wilde het niet op de plaat, maar ik heb voet bij stuk gehouden. Ik ga niet zeggen wat de stemming over dat nummer is, maar als ik het nu hoor, dan schreeuwt het me veel te hard toe dat het een single wil zijn.”
enola: Phil Vinall is zo’n typische Grote Gerenommeerde Producer. Eigenlijk zijn jullie met Zornik bij de laatste generatie die nog met de grote budgetten voor studio en opnames heeft mogen spelen, hé?
Buyse: “Dat is zo. Wij, Arid, Millionaire, dEUS, … Er waren toen ook veel minder Belgische releases, en op Werchter spelen was als Belg uitzonderlijk. Nu staan er elk jaar vijftien lokale acts. Nu, het waren ook klotecontracten hoor. Zeker bij onze eerste twee platen was dat zo: die percentages, die deals, die royalty-overeenkomsten, … dat was gewoon een schande. Heel veel werd je ook niet verteld over bijvoorbeeld naburige rechten. Je werd echt in het duister gehouden. Ik heb daarna gelukkig snel genoeg geleerd dat het anders moest, maar het is een ontransparante business waarin veel geld werd verdiend.”
“Alles is nu enorm veranderd. En ik heb toen ook zelf heel veel geleerd van Phil over ProTools en opnemen, waardoor ik Infinity bijvoorbeeld zelf heb kunnen opnemen. Dat idee van de grote producer die de technische kant van de zaak beheerst, is verdwenen, hé. Nu heb je op je laptop alle mogelijke plug-ins, en weet iedereen wel zijn weg te vinden naar delay, reverb, compressors, … Op hun slaapkamer. Toen ik begon, maakte ik mijn demo’s op cassette. Ik had wel een digitaal opnameapparaat met acht sporen, maar dat menu was enorm moeilijk.” (lacht)
Tourdata: www.zornik.com
