David Vandervelde :: The Moonstation House Band

Hij zal wellicht zijn roots in onze contreien hebben, David
Vandervelde is niettemin een Amerikaan. Vanuit Michigan is hij naar
de miljoenenstad Chicago verhuisd, waar hij nu als 22-jarige een
contract onder de arm heeft bij het prestigieuze Secretly Canadian.
Dat verliep vrij eenvoudig. Zoals het iedere muzikant met ambitie
betaamt, stuurde hij het label een aantal van zijn tunes met de
vriendelijke vraag om er eens naar te luisteren en wat bleek: ze
waren nog enthousiast ook. Vandervelde deed er sindsdien twee jaar
over om dit debuut in elkaar te steken en kreeg hierbij de hulp van
Jay Bennett (ex-Wilco).

David Vandervelde wordt omschreven als een groot talent. Zo ook
Micha Marah bij haar debuut zeventig jaar geleden. En toch hoort u
ons niet ontkennen dat hij ‘het’ in zich heeft. Als je meer dan
tien instrumenten bespeelt, je eigen album opneemt en producet en,
niet te vergeten, nummers kan schrijven die wérken, dan heb je toch
wat meegekregen. Met wat geluk bezit je dan ook nog een stem die
wat opvalt, denk aan Marc Bolan van T. Rex, en er valt met de
platenbonzen te praten.

Het was sympathiek van Vandervelde om in het booklet te vermelden
waar hij zijn inspiratie voor deze acht songs haalde:
rockklassiekers. Nog iets specifieker en wij hadden geen werk meer.
Het is snel duidelijk, zelfs iets té duidelijk, dat we het in de
jaren zestig en zeventig moeten zoeken. The Beatles en The Stones,
maar ook David Bowie en T. Rex. De glitterrock van deze laatsten
vinden we snel terug in opener ‘Nothing No’. Het is een potige
carrousel waarin David het heeft over softdrugs en zijn relatie tot
een bezette dame die hij best ziet zitten. ‘Nothing No’ heeft de
kwaliteiten die een openingssong moet hebben: hij zet aan tot
verder luisteren. De tweede beste song, een beetje met dezelfde
functie, staat pal onder de opener en is ook apart te verkrijgen
als single. Tijdens ‘Jacket’, ook zo’n seventies product, zou je
haast gaan denken dat Vandervelde zoals naamgenoot Bowie wil
zingen. Tegen het einde kruipt een pyschedelische gitaarlijn als
een adder door het nummer en kiest Vandervelde voor een weinig
creatieve fade out als slot, iets wat hij op ‘Can’t See Your Face
No More’ jammer genoeg herhaalt.

In twee nummers liet Vandervelde zich voor strijkarrangementen
bijstaan door David Campbell, verantwoordelijk voor de soundtrack
van Brokeback
Mountain
én enige echte vader van Beck. Het probleem dat beide
songs hebben, is dat ze ons ergens willen brengen, maar waar
precies is niet geheel duidelijk. Het woordenloze ‘Moonlight
Instrumental’ begint veelbelovend maar eenmaal de strijkers op
volle toeren zijn gekomen, weten ze maar van geen ophouden. Je zou
bijna denken dat ze de opdracht hebben gekregen ‘The Moonstation
House Band’ twee minuten te rekken. Dan hadden we bij Sea Change, waar hij
zijn zoon hielp, meer reden tot juichen. Op ‘Corduroy Blues’ gaat
het al helemaal de verkeerde kant uit. Het bombastische begin past
op een Meat Loaf plaat en wat verloren gelopen blazers maken de
chaos enkel groter. Steek dit in een film en de halve zaal ligt te
ronken.

Neen, David Vandervelde blijft best op die terreinen waar hij goed
is en dan hebben we het over klassieke rock en pop. ‘Murder in
Michigan’ is typisch Amerikaanse countryrock waar een zanger zijn
akoestische gitaar in de hand neemt, zich laat begeleiden door zijn
band – inderdaad, The Moonstation House Band – en zijn verhaal uit
de doeken doet. ‘Can’t See Your Face No More’ heeft een vrolijke
zwierigheid meegekregen en ‘Feet of a Liar’ is een aardig
rustmoment dat de eerste albumhelft wat meer stabiliteit
biedt.

Veel 22-jarigen mogen terecht jaloers zijn op de maturiteit waarmee
Vandervelde op zijn debuut voor de dag komt. Het is helemaal niet
erg om gewillig in de schaduw van grote namen te gaan staan, maar
voor eigenheid moet je dan natuurlijk geen hoge score verwachten.
Of dit de witte merel is die Secretly Canadian hoopt te hebben
aangeworven, valt nog af te wachten, al zit een hype er voor de
jonge Amerikaan niet in. Rustig doorgroeien, dat is ons advies, en
later de twijfelaars overtuigen. Met je eigen woorden.
Beluister ‘Jacket’: www.scjag.com/mp3/sc/jacket.mp3

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien − vijf =