Hoewel ik een volbloed electronica-minnaar ben, moet muziek voor
mij altijd een gevoel teweeg brengen, iets dat me prikkelt op een
positieve manier. Het is daarom dat ik me mateloos kan ergeren aan
slecht gemaakte popmuziek, maar evenzeer aan pretentieuze,
cerebrale kitsch. Nu hebben de Fransen op dat vlak een nogal
kwalijke reputatie mee. Gelukkig is ’01’, een plaat van het
electronicaduo Del Wire, een zeer aangenaam, goed gemaakt en
pretentieloos schijfje.
’01’ kadert helemaal in de sfeer van grijze, hoekige woonblokken.
Zoals het eerste nummer, ‘Ambulatoire’, al aangeeft, zijn de meeste
ritmes op ’01’ op de leest geschoeid van een wandelaar die een
tocht onderneemt doorheen de banlieues. Tuyi bijvoorbeeld is zo’n
nummer dat er vlot in gaat, met een lekker rommelende bass, cool
zonder het te willen zijn. Het zijn niet de brandende auto’s die
centraal staan in ’01’, maar wel het kijken door vensters naar de
regen, de veelvormige hoekigheid van alle gebouwen, of het in
gemijmer verzonken wachten aan een grauwe bushalte.
Het eerder genoemde ‘Ambulatoire’ en ook ‘Camino’ tonen echter dat
Del Wire meer in zijn mars heeft dan toegankelijke IDM alleen: het
zijn vaak minimale, gelaagde muziekstukjes met op de juiste
ogenblikken kortsluitingen, onderbrekingen en stemmingswisselingen.
‘Zero’ begint als een muziekje dat uit een goedkope 8-bit
gameconsole komt, maar ontvouwt zich door middel van een goedmoedig
brommende baslijn tot een oprecht blij nummer. De beste track is
echter ongetwijfeld ‘Ran’, dat zich vreemd op gang trekt maar zich
gaandeweg, door een reeks krakende deuren en lange, donkere gangen
ontwikkelt tot een ontdekkingstocht door een mysterieus, verlaten
industriegebouw. Luister en geloof.
Niet alles fantastisch op ’01’ is even fantastisch. ‘100
Ordinateurs’ is bijvoorbeeld een volledig misbaar nummer, en Evo
Morales (wat doet die man op een plaat als deze?) is iets te veel
bijna Beefcake om leuk te zijn. Het lijkt wel alsof ze tijdens het
bijeendraaien van hun samples blij waren om enkele nieuwe knoppen
te ontdekken aan hun apparatuur, en ze die ontdekking graag wilden
delen met de luisteraar. Maar afgezien van enkele mindere nummers
is ’01’ een goede plaat. Del Wire weet optimisme op zo’n manier te
brengen dat het niet hopeloos kig of al te postmodern overkomt,
en toont het leven in de voorsteden zonder te vervallen in
vervreemdingsclichés. Hun samples zijn af, hun ritmes zijn vlot, en
hun plaatje is af.
Voor wie eens wat anders zoekt in het electronica-landschap, is Del
Wire zeker een aanrader.
