Novembers Doom :: The Novella Reservoir

Tot november 2006 hebben de Belgische fans van Novembers Doom
moeten wachten tot de death/doomband uit Illinois ons land voor het
eerst aandeed. Da’s extreem lang voor een band die al sinds 1992
meedraait en tot dan toe toch vijf uiterst goed ontvangen albums op
zijn conto had geschreven. In die tijd had het vijftal met ‘The
Pale Haunt Departure’ niet alleen een uitstekende nieuwe release in
de bagage, er werd ook een nieuw nummer gespeeld dat de voorbode
bleek voor heel wat ander lekkers. ‘The Novella Reservoir’ geeft
namelijk meer dan eens reden tot euforie.

Ondanks zijn lange traditie heeft Novembers Doom nog niet de
naambekendheid van gerelateerde bands als My Dying Bride, al
zou dat louter op basis van hun discografie wel verdiend zijn. De
vergelijking tussen beide bands wordt wel vaker gemaakt. Dat heeft
te maken met hun voorliefde voor epiek en donkere romantiek, hoewel
Novembers Doom het meer op death met doom invloeden houdt, terwijl
hun Britse tegenhangers net het tegenovergestelde doen.

Heel belangrijk om weten bij het beluisteren van dit album is dat
‘The Novella Reservoir’ een totaal nieuw hoofdstuk in het leven van
frontman Paul Kuhr inluidt. De twee voorgaande albums had hij
namelijk geschreven uit pure zelftherapie. Na de geboorte van zijn
dochter kwam hij in een zware depressie terecht en kwam hij
meermaals onzacht in aanraking met rock bottom. Het is dankzij het
schrijven van ‘To Welcome The Fade’ en ‘The Pale Haunt Departure’
dat hij weer uit dat diepe dal kwam gekropen. Hij worstelt naar
eigen zeggen nog steeds met een aantal problemen, maar kan ze in
een ander daglicht stellen en dat is net waar deze plaat over
handelt.

Meteen valt op dat de deathmetal in de sound van Novembers Doom nog
meer op de voorgrond is komen te staan en dat de doominvloeden
vooral in de subtiele details te vinden zijn. Opener ‘Rain’, meteen
ook van de stevigste nummers van de plaat, laat dat meteen
duidelijk horen. De meeste nummers op ‘The Novella Reservoir’
behouden een consequent evenwicht tussen meeslepende akoestische
stukken, gecombineerd met zware, viriele metalpassages en
melodieuze rustpunten. Tussen het geweld door krijgen we met
‘Twilight Innocence’ ook nog een prachtige ballade voorgeschoteld.
Paul Kuhr bezingt zijn eindeloze liefde voor zijn dochter met een
doorvoelde stem die kippenvel opwekt. Ook al moet je deze track een
aantal keer beluisteren vooraleer je er volledig mee weg bent, dan
nog is dit een van de hoogtepunten van het album. Lyrisch gezien
biedt de song ook een niet mis te verstane inkijk in ‘s mans
gevoelswereld. Kuhrs andere schrijfsels op ‘The Novella Reservoir’,
hoewel ook uit heel persoonlijke emoties ontstaan, laten veel meer
ruimte voor interpretatie van de luisteraar. Dat geeft uiteraard
een extra dimensie aan dit album.

Die gevoelige aanpak maakt met ‘The Voice of Failure’ plaats voor
een uiterst geschikt headbangmoment, zelfs met de rustigere stukken
die erin verwerkt zijn. ‘They Were Left to Die’ schrijdt dan weer
aan een gezapiger tempo voort, maar klinkt vooral heel dreigend.
En ook naar het einde toe laat Novembers Doom geen steek meer
vallen: ‘Dominate the Human Strain’ en het slepende, epische
‘Leaving This’ geven ‘The Novella Reservoir de coda die de plaat
verdient.

Novembers Doom heeft met hun zesde album alweer een voltreffer op
zak. Geen enkele filler, enkel killers waarop zowel muzikaal als
lyrisch topniveau bereikt wordt. Een logisch, maar meeslepend
vervolg op al wat voorafging, en dus goed voor ouderwetse kwaliteit
en de maximumscore.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zeventien − 2 =