Het najaar van 2006 kende heel wat sterke ambient releases, met
kleppers van Max
Richter, Jóhann Jóhannsson en
Greg Haines. Al deze platen hebben een zekere ‘klassieke’
eigenschap waar ze allemaal in zekere mate op terugvallen. Hoewel
de tweede langspeler van Library Tapes zonder meer ambient in- en
uitademt, is de reeds vermelde klassieke formule hier erg ver te
zoeken. Als we op ‘Feelings for Something Lost’ naar constanten
moeten zoeken, dan komen we steeds bij hetzelfde woord terecht:
vernietiging.
Het eerste wat hier opvalt, is de korte speeldur. Na een klein
halfuur zit het er al op, waarna je meteen opnieuw kunt beginnen.
Als je dan ook nog eens beseft dat er twaalf tracks op de cd staan,
is het onmiddellijk duidelijk dat ook de nummers doorgaans aan de
korte kant zijn. Net als op hun debuut, ‘Alone in the Bright Lights
of a Shattered Life’, speelt de piano ook hier een centrale rol.
Dat wil echter niet zeggen dat het hier om uitgesponnen composities
gaat, zoals we die soms bij Max Richter terugvinden. De
succesformule van Library Tapes is verbluffend simpel: construeer
een simpele melodie, indien nodig doorspekt met melancholie en/of
dissonantie, en overplak deze met veldopnames waarbij je de geur
van rottend hout en giftige rook bijna je neusgaten voelt
bereiken.
Deze verziekte veldopnamen nemen verschillende vormen aan. Zo
vinden we bij het tweeluik ‘Feelings for Something Lost’ een licht
melancholische pianomelodie die pracht en simplisme combineert, met
daarnaast het geluid van een AM-radio die het klaarblijkelijk elk
moment kan begeven. Het lijkt wel alsof de radiogolven het toestel
tevergeefs proberen te omarmen. Je kan er heel wat metaforen bij
verzinnen, wat dit ook meteen het bruisende middelpunt van deze
plaat maakt.
Soms wordt er ook flagrant gebroken met de vaste formule. Het
typevoorbeeld hiervan is het enige echte noise-experiment op de cd,
‘Departures (Burning Saints for Your Own Sins)’. Hier combineren
David Wengrenn en Per Jardsell een gebroken en krakende vinylsample
met minimaal elektronisch lawaai en een naderende, dreigende
gitaardrone. Heel de plaat, en dit nummer in het bijzonder, voelt
soms aan als een muzikale voorstelling van een nucleaire
winter.
We mogen slechts één minuut genieten van de geluiden van een
levende, ademende natuur (‘But Now Things Were Different, With
Birds Unable to Speak’), tot ook deze rust onherroepelijk
doorbroken wordt door een zure, kale pianomelodie en een immense,
kille en artificiële leegte die uiteindelijk ook deze melodie
verslindt.
Dit alles zorgt voor een memorabele ervaring die enkel een wrange
smaak nalaat, en waarschijnlijk ook net kort genoeg weet te
blijven. ‘Feelings for Someting Lost’ vormt een grijnzend contrast
vergeleken met een plaat als ‘Songs from Before’, maar gebruikt
daarom niet per se andere invloeden. Wij voelen alvast bij beide
platen de spookachtige aanwezigheid van Brian Eno en
aanverwanten. De meesters zijn vast fier op hun pupillen.
