Sharko :: ”het is enorm moeilijk om door die Vlaamse cultuur van zelfbevlekking te raken”

Sharko is goed bezig, zoals we dat plegen te zeggen. De nieuwe plaat Molecule ligt in de rekken, ze deelden hun producer met Placebo en 2007 schiet voor gitarist Teuk Henri en de zijnen in stijl uit de startblokken, met eind januari enkele belangrijke concerten in de AB, op De Nachten en in de Vooruit.

enola: Betekent de nieuwe plaat een volgende stap voor Sharko?
Henri: "Ja, dat gevoel hebben wij wel met de groep. Voor het eerst zijn we echt helemaal tevreden over het eindresultaat. Molecule klinkt minder lo-fi dan onze vorige drie albums, ook al omdat we voor het eerst met een producer hebben gewerkt. We zijn het erover eens dat Dimitri Tikovoi fantastisch werk geleverd heeft. Vroeger beschikten we met Sharko niet over het budget om tot bij een bekende producer te geraken, maar met Tikovoi is het allemaal heel makkelijk gegaan. Hij had al samengewerkt met een Franse band op ons label, en Julien, onze drummer, kent toevallig een van die gasten, dus op die manier zijn we aan Tikovois nummer geraakt. Hij was meteen enthousiast om met ons samen te werken, maar natuurlijk hangt er een prijskaartje aan zo’n naam. We zijn over ons budget gegaan, maar we hebben er zeker geen spijt van. En Bang!, de verdeler, vond het oké."

enola: Hoe komen jullie songs doorgaans tot stand?
Henri: "David (Bartholomé, de zanger) schrijft ruwe schetsen van de nummers en brengt die mee naar de repetitie. Maar het is zeker niet zo dat Julien en ik gewoon zijn begeleidingsband vormen. Vaak gooien wij een nummer helemaal om en leggen we onze eigen accenten erin. Het gebeurt ook dat ik zelf met een idee kom. Voor het nieuwe album bijvoorbeeld had ik een demo gemaakt met vijf tracks, waarvan enkel "Bug" op de plaat is beland. Wij waren ook nog enthousiast over een van de andere demo’s, maar Tikovoi vond er niks aan en dus hebben we die nummers laten varen. En natuurlijk moet David als zanger de song aanvoelen en er volledig achter staan. Daardoor sneuvelen er dus ook wel veel van mijn eigen nummers (lacht)."

enola: De producer dicteert de wet in de studio?
Henri: "Tikovoi zag dat nummer gewoon helemaal niet zitten. We hebben er drie versies van opgenomen en de band was er tevreden mee, maar hij vond het niks. Dan kan je natuurlijk moeilijk gaan doen over die ene song, maar eigenlijk begrepen we zijn kritiek wel. We hebben dat nummer in de prullenbak gegooid, met pijn in het hart weliswaar, maar we hadden gelukkig nog genoeg andere nummers om een plaat mee te vullen."
"Het was de eerste keer dat we met een producer werkten en we hebben ondervonden dat zoiets niet altijd even gemakkelijk is. Soms voelde de samenwerking echt als een beproeving aan. Hij liet ons muzikaal onze limieten opzoeken. Ik begon me zelfs af te vragen of ik eigenlijk wel gitaar kon spelen (lacht), maar al bij al is het opnameproces heel snel en soepel verlopen. Begin dit jaar hadden we nog niet eens demo’s, eind augustus was onze plaat gemasterd."
"De groep heeft in 2005 een tijdje stil gelegen omdat David door een moeilijke periode ging, maar begin dit jaar schreef hij toch weer songs en was de trein meteen weer vertrokken. Hij is er nu weer klaar voor om er in 2007 extra hard tegen aan te gaan."

enola: De teksten op de plaat zijn soms nogal cryptisch. Waarover gaan jullie songs zoal?
Henri: "Het zijn natuurlijk Davids teksten, maar ik weet wel een beetje hoe hij schrijft. Hij werkt erg fragmentarisch, met bepaalde beelden uit films bijvoorbeeld. David is een echte filmfreak en probeert in zijn teksten vaak door middel van één zinnetje een beeld uit een film op te roepen. In een van de nieuwe nummers zingt hij zelfs letterlijk over Sharon Tate. Een luisteraar met wat achtergrondkennis ziet daar dan meteen een bepaald beeld bij, associeert dat met een bepaalde sfeer. En dat is Davids bedoeling. Hij schrijft zeer associatief, het gaat ’m om een bepaalde sfeer. Hij ziet zichzelf vaak als het kleine, nietige muzikantje dat zijn verhaal wil doen aan de grote wereld rondom hem. Dat is vaak een vertrekpunt in zijn teksten. En over de liefde zingt hij ook graag, in het algemeen (lacht)."

enola: "Love Is A Bug" is een opvallend nummer op de nieuwe plaat, het ademt een heel filmische sfeer uit.

Henri: "Ja, de muziek ervoor is geschreven door een vriend van David, iemand buiten Sharko. Ik had het aanvankelijk moeilijk met de sfeer van dat nummer, omdat die zo afweek van de andere nummers die we hadden opgenomen. Die vriend had een stuk gecomponeerd en hij had David gevraagd daar iets bij te zingen. Tikovoi vond het ook een tof nummer, we hebben er in de studio nog wat gitaar aan toegevoegd en vanaf toen is mijn wantrouwen tegenover die song langzaam weggeëbd."

enola: Jij neemt, als enig Nederlandstalig Sharko-lid de interviews met de Vlaamse media voor je rekening en je schrijft de Nederlandstalige versie van jullie blog. Hoe bevallen die taken je?
Henri: "Het schrijven van die blog is niet honderd procent mijn ding, David is beter in dat soort tekstjes. Ik ben vaak geneigd zo’n tekst nogal zwaar te maken, met bepaalde citaten uit boeken of films, terwijl David dat veel luchtiger weet te houden. Tegenwoordig ben ik weer als enige actief op die Nederlandstalige blog, maar vroeger kwam David ook wel eens een stukje meeschrijven, in schabouwelijk Nederlands (lacht)."

enola: Wat zijn zo jullieinvloeden met Sharko?
Henri: "Goh, het klinkt waarschijnlijk weinig verrassend, maar dat gaat werkelijk enorm breed. Ik speel al zo lang muziek en heb al zoveel stadia doorlopen. Hier en daar blijft er wel eens iets hangen, maar eigenlijk is het in voortdurende ontwikkeling. Ik herinner mij dat ik destijds als beginnend gitarist gefascineerd was door het new wave-geluid, ik heb gitaar leren spelen op de eerste plaat van The Cure, en die invloed zit nu nog steeds in mijn spel, ook al heb ik sindsdien wel vooruitgang geboekt."
"Gitaartechnisch zit ik nog niet aan mijn limiet, maar ik merk wel dat het hoe langer hoe moeilijker wordt om merkbaar vooruitgang te boeken. Ik zou mijn gitaarspel in de breedte kunnen verrijken door mij bijvoorbeeld toe te leggen op flamencogitaar, maar die ambitie heb ik niet op korte termijn (lacht)."
"Maar om terug te komen op de vraag: in België bijvoorbeeld, zijn er niet echt bands waar wij ons met Sharko aan spiegelen. Vaak klinkt zo’n Belgische release toch een beetje als een kopie van iets uit Groot-Brittannië of de Verenigde Staten. Daarom zal ik ook zelden een Belgische plaat kopen. Admiral Freebees muziek is schatplichtig aan die van Neil Young, waarom zou ik dan een plaat van Admiral Freebee kopen? Dat is cru gesteld, maar zo is het wel."

enola: Even recapituleren naar begin 2004. Sharko speelde toen samen met Ghinzu en Girls in Hawaii in een uitverkochte AB onder de noemer "Vlaanderen ontdekt Wallonië". Waarom is de doorbraak in Vlaanderen er toen alsnog niet gekomen voor jullie?
Henri: "Ah, daar hebben we het aloude stigma weer (lacht groen). Op een bepaald moment stonden we heel erg in the picture in Wallonië, samen met Girls in Hawaii en Ghinzu. Het was een idee van Bang! om ons met z’n drieën in de "Vlaamse" AB te programmeren. Dat concert had veel succes, we verkochten de grote zaal uit, maar het waren wel voornamelijk Walen die voor het podium stonden (lacht). Het hele opzet heeft zijn doel dus wel een beetje gemist, al waren wij toen met Sharko al lang blij dat we in de AB konden spelen. We zouden er vijf jaar geleden zelfs niet van durven dromen hebben dat we daar ooit zouden staan."
"Het is gewoon frappant dat die taalgrens zo voelbaar is in België. In Wallonië spelen bands als Daan of Millionaire in ons voorprogramma, terwijl het in Vlaanderen net omgekeerd is. Wij willen met Sharko gewoon zo veel mogelijk spelen tout court, of dat in Vlaanderen of in Wallonië is, maakt voor ons weinig verschil. België is één land. We hebben het gevoel dat we nu een plaat hebben gemaakt waar ze ook in Vlaanderen niet omheen kunnen, en de eerste Vlaamse reacties zijn alvast positief."
"Het is nu wel zo dat Studio Brussel onze single "Motels" niet veel draait. Misschien was die singlekeuze niet zo gelukkig, maar het is nu niet anders. In Vlaanderen heeft die zender een machtspositie, waar wij mee van afhangen. Als zij beslissen onze single enkel in de late avond te spelen, dan hebben wij weinig te piepen, en op die manier raken we, bijvoorbeeld, ook niet in De Afrekening. Maar het is dan natuurlijk vreemd dat Pure FM met diezelfde single geen enkel probleem heeft.
"Waalse bands worden, in het algemeen, behoorlijk gestigmatiseerd door de Vlaamse media. Ik merk steevast dat onze nieuwe plaat wordt besproken onder de noemer "Wallonië". Daardoor wordt er meteen een barrière gecreëerd en gaat men in feite aan de essentie, de muziek, voorbij."

enola: Jullie zijn erg populair in Wallonië, en ook in Frankrijk. Is het ene een logisch gevolg van het andere?
Henri: "De Waalse en de Franse cultuur zijn erg met elkaar verweven, ja, en dat is voor ons wel handig. Wij hebben met Sharko een enorme markt in Frankrijk, die een Vlaamse groep veel moeilijker kan bereiken. In Frankrijk is er veel meer speelgelegenheid dan in België. Hier kan je de clubs bij wijze van spreken op de vingers van je beide handen tellen. Maar Franse bands komen ook geregeld hier spelen, voornamelijk dan in de Botanique. Veel van die bands zijn volslagen onbekend in Vlaanderen. Het is een totaal andere scène."

enola: Maar in feite is Sharko een Brusselse band, jullie bevinden zich op zogenaamd ’neutraal terrein’. Waarom dan toch die hele Vlaanderen vs. Wallonië-kwestie?
Henri: "Omdat die ons dus wordt opgedrongen door de media. Persoonlijk lig ik helemaal niet wakker van al die commotie. Het is de pers die dat telkens weer uitspeelt. Wij hebben met Sharko wel degelijk de ambitie om ons territorium uit te breiden en als we ooit potten breken in Vlaanderen, zullen we heel tevreden zijn, maar het is voorlopig niet zo. Er heerst daar binnen de groep dan ook een sfeer van gelatenheid over. Als de Vlamingen niet op onze trein willen springen, is dat hun probleem. Maar we geven het voorlopig niet op, eind januari spelen we drie belangrijke concerten op Vlaams terrein. Wie weet komt daar iets uit de bus."
" Maar het is en blijft hoe dan ook enorm moeilijk om als buitenstaander door die Vlaamse cultuur van zelfbevlekking te raken. Vlaanderen heeft enkele grote namen waar ze apetrots op zijn, en die mensen zie je dan overal opduiken. Neem nu Axl Peleman: ik heb die nog met Ashbury Faith op het podium weten staan, maar tegenwoordig heeft die gast zijn eigen programma op de VRT en duikt hij op in elke grote show. Dat soort kruisbestuiving is ondenkbaar in Wallonië. Maar om die hele kwestie gewoon af te sluiten: wij hebben succes in Wallonië en niet in Vlaanderen. Dat is dan dikke pech voor ons, maar heel dat "probleem" is niet wat de luisteraar of de lezer bezighoudt. De mensen zijn in de eerste plaats geïnteresseerd in onze muziek."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × 5 =