Nuit Belge :: 11 mei 2007, Botanique

Op de voorlaatste dag van deze muzikale quinzaine mochten Belgen en niets dan Belgen de serres onveilig maken. Verspreid over de Rotonde, de Orangerie en de Tent kregen we het beste uit Brussel en enkele verdwaalde Vlaamse bands op ons bord.

De programmatie liet niet veel aan de verbeelding over. De voze pretrock van The Van Jets stond als openingsact in de kleine Rotonde geposteerd, terwijl de jonkies van The Tellers de avond enkele uren later op diezelfde plek mochten afsluiten. Aan de menigte fans te zien, bleek die line-up echter heel logisch te zijn. Zeggen The Tellers u niets, weet dan dat niet zo heel ver van hier een man (en dan vooral een tienermeisje) of duizend collectief door de knieën gaat voor deze tieners.

Een halfvolle Orangerie was aan het begin van de avond getuige van een schouwspel dat nog wel even in het geheugen van de gemiddelde concertganger gegrift zal staan. In concreto: Sandra van Les Anges, die als een wild dier tekeer ging achter haar keyboards. Had ze een ijzeren ketting rond haar enkel, en zo nee, wat liet haar dan toch haar rationaliteit behouden? De blik in haar ogen was onwerelds en eng. Gelukkig bracht ze samen met haar drie kompanen wel een goede show, die ook dankzij de overige groepsleden niet gespeend was van de nodige theatraliteit. Zanger Renaud Mayeur zou er weliswaar alles aan gedaan hebben om het publiek met zijn oorverdovende stonerrock op de knieën te krijgen, toch kwam hij in de eerste plaats over als dat trotse jongetje dat tot een stoere vent uitgroeit wanneer hij zijn gitaar als een pantser voor zich houdt. De nieuwe plaat werd er in een hels tempo doorgejaagd en de songs verloren nu en dan hun smoel, maar al bij al was dit een lekker complexloze rockshow die we wel konden smaken.

Sharko speelt in de Tent en verdient het daar te staan. Op plaat heeft hun muziek nooit echt de impact gehad die ze live heeft en ook vanavond wordt die wetenschap bevestigd. Sharko heeft een publiek nodig, en dat publiek is komen opdagen ook. Een tjokvolle tent is getuige van een uitstekende show die ons opnieuw de vraag doet stellen waarom het voor deze heren in Vlaanderen maar niet wil lukken.

David Bartholomé is een rasperformer. Het applaus is al oorverdovend vóór hij op het podium staat, en hij weet de decibels nog te doen verdubbelen wanneer hij zelf met veel zwier verschijnt. "Hello everyone", heft hij de triphop van "Bug" aan en de zaal hangt aan zijn lippen. Franstaligen Engels horen meebrullen, zo leert ons deze avond nog maar eens, is een komisch iets: publieksfavoriet "Excellent" heeft alles om machtig te zijn, ware het niet dat een bakvis met een knoert van een accent in ons oor de profetische woorden van Bartholomé meebrult.

Veel songs uit de laatste plaat passeren de revue, de ene al boeiender dan de andere, maar allemaal worden ze door het hondstrouwe en dolgedraaide publiek op gekrijs onthaald. Bartholomé – hij lijkt wel de enige man op het podium – doet er dan ook maar wat graag een schepje bovenop. Met opzwepende gebaren en een door peppillen mogelijk gemaakte energie weet hij werkelijk iedereen in zijn Sharko-verhaal te doen geloven. Een mindere song wordt vanavond een anthem, een klepper als "Motels" of "Sweet Protection" lokt hysterische reacties uit en noopt een enkeling zelfs tot crowdsurfen. Nog eventjes en het is weer zomer, jongens! De sleper "I Went Down" zet het gedroomde punt achter deze forfaitscore van een thuisoverwinning. Nee werkelijk, is Vlaanderen dan zo ver weg?

The Tellers mogen in de Rotonde ten slotte hun cérise op de gâteau zetten en dat doen ze zoals ze dat altijd doen sinds ze onder de taalgrens een kleine hype zijn: voor een menigte van voornamelijk gillende meisjes. Voor de objectieve waarnemer blijft dit groepje evenwel een kladje van overzeese gitaarpop als The Kooks, en we zijn dan ook steeds geneigd te denken dat het vlammetje van deze heren over een jaar of twee wel weer uitgedoofd zal zijn. Vanavond hebben ze echter geen enkele reden om zich veel zorgen te maken, want het publiek slikt het handvol nummers dat hun oeuvre rijk is als zoete koek. En hey, dit is ook wel degelijk de juiste muziek om als zestienjarige eens goed verliefd op te zijn.

Nuit Belge ’07 was een Nuit francophone, maar het loonde de moeite om de temperatuur eens te gaan opmeten. België blijkt met Les Anges en The Tellers over een binnenlands equivalent voor – we wikken onze woorden – QOTSA en The Kooks te beschikken. En Sharko is gewoon één van de vijf beste liveacts van het land.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × vijf =