Mastodon :: ”We spelen eigenlijk toch gewoon weirdo rock-‘n-roll, niet?”

Met hun derde album Blood Mountain zorgde Mastodon niet enkel voor een hoogtepunt dit jaar, maar ook voor een instant metal classic. Het is nog altijd geen spek voor de gemiddelde muziekfan (zelfs menig metalliefhebber weet nog altijd niet wat ermee aan te vangen), al kunnen we ons niet herinneren wanneer zo’n extreme plaat nog eens op zo’n grote schaal potten wist te breken.

Het is snel gegaan voor het kwartet uit Atlanta, Georgia. Begin 2003 vulden ze amper de Kontichse Lintfabriek met High On Fire. Anderhalf jaar later speelden ze in een uitverkochte Sojo (Leuven). Toen verscheen Leviathan en bleef de populariteit exponentieel groeien. Anno 2006 wordt de band beschouwd als een essentiële player in Metalland, valt er bijna te spreken van een mainstream-doorbraak en concerteren ze in het voorprogramma van rockgiganten Tool. We treffen bassist/zanger Troy Sanders en drummonster Brann Dailor een paar uur voor hun optreden in de catacomben van Vorst, waar ze, verscholen achter een XL-koffie en worstelend met een kater én een forse jetlag, tekst en uitleg geven bij hun onwaarschijnlijke rise to fame.

enola: Tweeëneenhalf jaar geleden vertelde Bill (Kelliher, gitarist, gp) me wat een kick het was om Slayer gezien te hebben vanop een podium. Intussen hebben jullie met hen getourd en een hoop megafestivals aangedaan, zoals geregistreerd werd op The Workhorse Chronicles. En nu zijn jullie opnieuw in België met Tool. Kan je zelf nog volgen?
Sanders: "Niet echt. (lacht) Het is zeker niet zo dat we dat allemaal zagen aankomen, al is het natuurlijk wel iets waar je op hoopt. Dat geldt vast voor iedereen. Vijf jaar geleden zeiden we al: "Stel dat we ooit zouden kunnen touren met Slayer … dat zou toch super zijn!" We proberen gewoon ons ding te doen en beter te worden, en dat heeft gelukkig al een en ander opgeleverd: we hebben gespeeld met een aantal van onze idolen. Zelf luister ik al meer dan tien jaar naar Tool en Slayer, dus je kan wel zeggen dat dit een geweldige ervaring is."
enola: Enig idee waar de limiet ligt voor jullie muziek? Hoever kan dit zo door blijven gaan? Kan het nog twee jaar stijgen?
Sanders: (beslist) "Er is geen limiet."
Dailor: "Vind ik ook. Kijk waar Tool nu staat. Misschien geraken we daar ooit nog, ook al zijn we van plan enkel te doen wat we willen, en gewoon te blijven evolueren als band. Maar we houden zeker geen rekening met limieten."
enola: Jullie worden vaak omschreven als een metalband, maar jullie zijn verre van een traditionele act in het genre. Denk je dat het een voordeel is om tussen de hokjes te vallen?
Sanders: "Zeker weten. Eigenlijk beschouw ik ons niet eens als een metalband. Ok, er zit zeker wel metal in ons geluid. Maar we spelen eigenlijk toch gewoon weirdo rock-’n-roll, niet? En dat kan vooral omdat er geen grenzen of hokjes aanvaard worden. Als een van ons een maf idee heeft, dan geven we dat een kans en proberen we er iets mee aan te vangen. Het gebeurt bijna nooit dat we iets benaderen met de "Oh nee, dat past niet in onze kraam"-houding. The Melvins, die doen dat ook niet, en ze brengen daardoor al twee decennia creatieve en boeiende muziek uit. Niet makkelijk, maar wel met karakter. En in de USA spelen ze nog steeds voor zalen met een duizendkoppig publiek, dus het kan wel degelijk."
enola: Het is zeker een van de meest herkenbare en unieke bands in de luide sector.
Sanders: "Inderdaad, en dat is het soort band dat altijd herinnerd zal worden en een fundament kan vormen voor latere generaties van bands die anders zijn. Zoals Mastodon."

enola: Hoe is het zo ver kunnen komen dat jullie met Tool op tournee zijn? Hebben ze jullie zelf gecontacteerd?
Sanders: "Uiteindelijk zijn zij degenen die beslissen wie het voorprogramma is. Hiervoor speelden ze in de USA met Isis, en het was super van ze dat ze zo’n band meenamen op tournee, en de kans gaven een nieuw publiek te vinden. Het feit dat wij nu mee konden, was voor ons al een reden om te feesten. Het is fucking cool, en we zijn tegelijkertijd heel opgewonden én nuchter. Het is niet dat we geweldig zijn omdat ze ons gekozen hebben, al voelt het wel aan als een erkenning."
enola: Het zal voor jullie toch ook heel wat extra publiciteit opleveren.
Sanders: "Ja, tuurlijk! Onze naam doet de ronde."
enola: Waarschijnlijk hebben jullie nu ook een heel ander publiek dan tijdens de concerten met Slayer?
Samen: "Oh yeah! Het zijn twee verschillende werelden."
enola: Is het zo opvallend?
Sanders: "Fuck yeah. De Slayerfans zijn hardcore, erg toegewijd aan hun band, maar ze zijn ook heel rumoerig, heel enthousiast. De Toolfans zijn meer … euhm (wikt z’n woorden), ingehouden tijdens onze shows.
enola: Ik hoop dat je wat enthousiaste gezichten te zien krijgt?
Sanders: "Soms gebeurt dat wel, ja (lacht). Maar als je met Tool speelt, dan weet je op voorhand dat je niet veel volk in Mastodon-shirts te zien krijgt. We zien er altijd wel een paar op de voorste rijen, maar de andere vijfduizend zijn er natuurlijk voor Tool. Geen probleem. Wie weet kunnen we wat mensen boeien, en wij hebben het alleszins naar onze zin op het podium. Het besef dat er tussen die vijfduizend nieuwe gezichten een vijftigtal zijn die ons ontdekken of goed vinden, dat is al heel wat. (lacht) Het is gewoon een kans die we maar een keer krijgen, en we zouden oenen zijn als we er niet op ingingen."

enola: Hoe zou je aan iemand die jullie niet kent het verschil uitleggen tussen Blood Mountain en Leviathan?
Sanders: "Moeilijk te zeggen. Ze vormen waarschijnlijk lichtjes verschillende delen van een groter geheel. Het is net hetzelfde als ze ons vragen hoe we klinken. Ik kan zulke dingen moeilijk uitleggen."
Dailor: "Er zijn vooral veel dingen gebeurd sinds Leviathan. We hebben veel nieuwe muziek gemaakt, maar hebben ook veel nieuwe geluiden leren kennen. Er zijn ook altijd veel persoonlijke gebeurtenissen die sporen nalaten, en dingen die we als groep hebben meegemaakt. Elke keer je een plaat uitbrengt, breng je eigenlijk een verslag uit, en we hebben geprobeerd de voorbije twee jaar te vatten door al de verschillende tinten te stoppen in het kleurenpalet dat Blood Mountain is."
"dat houdt het voor ons ook interessant, want uiteindelijk zijn wij degenen die deze muziek nog jaren zullen spelen. Maar als ik toch een verschil zou moeten aanduiden, dan zou ik zeggen dat Blood Mountain iets volwassener is, maar tegelijkertijd ook wat gewaagder. Nu en dan gekker, en dan weer kalmer, meer ingetogen. Het was gewoon een kans om verder te ontdekken, te zien hoe ver we ermee kunnen gaan. En op die manier hebben we ook bijgeleerd over onze mogelijkheden als band en muzikanten individueel. Does this make any sense?"
enola: Ik had niet verwacht dat jullie een plaat zouden uitbrengen die nog straffer zou zijn dan Leviathan. Vooral de zangpartijen zijn er nog enorm op vooruitgegaan, qua originaliteit en diversiteit.
Sanders: "Dat vind ik ook wel. Sommige dingen op de plaat zijn van ’t moeilijkste en het meest bizarre dat we ooit uitgeprobeerd hebben, en anderzijds wilden we er ook toegankelijke stukken in stoppen die toch niet zouden tegensteken na een paar luisterbeurten. Ik vind dat het gelukt is."

enola: Ik ken nogal wat gitaristen die volledig zot zijn van Mastodon, maar ze zeggen me allemaal dat ze hun tanden stukbijten op jullie manier van spelen omdat het zo complex en bizar is. Heb je zelf veeleisende muziek nodig als stimulans, om op de proppen te komen met zulke songs?
Dailor: "Ik begon naar complexe muziek te luisteren toen ik nog een klein ventje was, en ik heb altijd in bands gezeten die redelijk ver verwijderd waren van de mainstream. Ik heb dus altijd dingen gespeeld die ik met moeite aankon. (lacht) Ik heb nooit in een gewone rock- of punkband gezeten."
enola: Heb je dan nooit zin om eens gas terug te nemen en voor de verandering iets minder complexe muziek te spelen?
Dailor: "Oh, maar dat zit best wel op de plaat hoor. In vergelijking met andere nummers is een song als "Sleeping Giant" behoorlijk makkelijk om te spelen. (doet enkele drumslagen in slow motion) Ik hoop echt dat Mastodon voor elk van ons ervoor kan zorgen dat we al onze mogelijkheden en ideeën kunnen uitspelen. Ik wil niet het gevoel hebben dat we bepaalde dingen nooit een kans gegeven hebben. We doen wat we willen, en het is de bedoeling dat we binnen tien jaar nog ons ei kwijt kunnen."
enola: Hebben jullie na een tijd toeren geen problemen met concentratie, vooral dan bij songs als "Capillarian Crest"?
Sanders: "Valt mee. Eigenlijk spelen we zowat alle songs die op onze albums staan, behalve dan dingen die fungeren als outro, en stukken als "The Elephant Man". Voor de rest moet alles aan bod kunnen komen."

enola: Zijn er al plannen voor een nieuw album?
Sanders: "Niet concreet. We proberen fris te blijven en open te staan voor nieuwe impulsen en ideeën. En we luisteren constant naar zo veel mogelijk muziek".
enola: Ook minder voor de hand liggende dingen?
Sanders: "Zeker wel. We luisteren naar Mozart en Beethoven op de tourbus. Ook naar Willie Nelson en Johnny Cash, The Muppets, Men At Work. Er zijn weinig dingen die niet kunnen bij ons, wat natuurlijk wel super is. Dat is ook een van de redenen waarom het zo goed klikt binnen deze band. Ik moet niet weten van die "als het geen metal is, moet ik er niet van weten"-kerels."
enola: Ik zag jullie al een aantal keer spelen, maar wat het geluid betreft kwamen jullie nergens zo goed tot recht als in de kleinste zaaltjes. Voel je dat ook zo aan op een podium?
Sanders: "Het gaat zeker om een andere soort van energie. In een kleine club is het meestal te gek: het is daar te doen, vlak voor je neus, en het geluid is doorgaans super. In deze zaal zal het prima klinken aan de soundboard, maar als je naar de bovenste rijen gaat, dan zou het wel eens kunnen tegenvallen. Maar natuurlijk is het ook wel een overdonderend gevoel om een paar duizend mensen voor je te zien staan, ook al staan de eerste rijen drie-vier meter van je vandaan. Het voordeel is dat we van beide kunnen proeven. Als we onze volgende tournee doen in Amerika, dan zitten we opnieuw in wat kleinere zalen."

enola: Jullie hebben nu al een paar keer mogen proeven van de faam en het ziet ernaar uit dat het nog even zo zal doorgaan. Henry Rollins zei tijdens een spoken word-show eens dat je eigenlijk te groot bent geworden als je lullige vragen begint te krijgen als "stel, je bent een kleurpotlood, welke kleur zou je zijn?"
Sanders: (lacht) "Zo kreeg ik er laatst ook eentje voorgeschoteld: "If your band was a pizza, what kind of pizza would you be?"" (schatert)
enola: Wat was je antwoord?
Sanders: "Waarschijnlijk zei ik iets over een vettig exemplaar vol haar, met vreemde brokken erop. Het is met pers en publiek zoals Jesse van de Eagles Of Death Metal eens zei: "You should be glad that people give a damn about your music". En dat proberen we te doen, en daar willen we best de hele wereld voor rondreizen."
enola: Alleszins veel succes ermee.
Sanders: "Dankjewel, en tot binnen twee jaar."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − vijf =