Authenticiteit is het hoogste goed. Niets drukt beter uit wat iemand voelt of meent dan wanneer hij of zij het in de eigen woorden zegt, hoe stuntelig het ook moge klinken. Geleende woorden en gebaren zijn tenslotte hol en vals, alleen de eigen stem telt.
Het is — oh ironie — een huizenhoog cliché dat alleen artiesten die hun eigen muziek schrijven waarachtig zouden zijn. Dat diezelfde artiesten maar al te vaak in gemeenplaatsen vervallen en nergens ook maar een vonkje inspiratie vertonen, verzinkt in het niets bij de zogenaamde oprechtheid waarmee ze hun songs brengen, alsof een geleende melodie of tekst niet evengoed tot zijn recht zou kunnen komen wanneer deze bij de juiste persoon aanbelandt.
Dergelijke criticasters zullen dan ook schuimbekken bij Melody Mountain waarop geen enkel "origineel" nummer te vinden is, maar alleen covers. Maar het is hun verlies, want weinigen weten zich zozeer een cover eigen te maken met een minimum aan middelen als het Noorse Susanna and the Magical Orchestra (Susanna Wallamrød en Mørten Qvenild (ex-Jaga Jazzist)). Op zijn debuut List Of Lights And Buoys vielen vooral "Jolene" (Dolly Parton) en "Who Am I" (Leonard Bernstein) op. Twee covers, die beiden het origineel tot op het bot ontleedden en daarna spaarzaam invulden met een minimum aan electro en de ijzingwekkend breekbare stem van Wallamrød. Nooit eerder werd de pijn en smart van "Jolene" treffender gebracht dan in deze verstilde versie.
Op Melody Mountain gaat het duo nog verder door alleen maar covers te brengen, waaronder opnieuw enkele gewaagde versies van wat gemakshalve tot de canon gerekend mag worden. Zo wordt gestart met het door Jeff Buckley onsterfelijk gemaakte "Hallelujah" van Leonard Cohen. Maar hier is geen hoop te horen, dit is een gebroken halleluja in elke betekenis van het woord. Een gedurfde versie van "It’s A Long Way To The Top (If You Wanna Rock ’n Roll)" (AC/DC) volgt hierna als eerste hoogtepunt van het album.
Ook Kiss ontsnapt niet aan een interpretatie met het eveneens bloedmooie "Crazy, Crazy Nights" dat vooral dankzij Wallamrøds timbre een spookachtige jaren tachtig-invulling krijgt. In het zachte "Condition Of The Heart" is te horen hoe ver het talent van Prince wel reikt, de minimale invulling behoudt de kracht van het origineel en klinkt breekbaarder dan ooit. Het lijkt wel alsof alle covers met zorg uitgekozen zijn om de pracht en kwetsbaarheid die in hen schuilt te onthullen.
Natuurlijk ontbreken de nummers "Love Will Tear Us Apart" en "Enjoy The Silence" niet op het appèl. Joy Divisions legendarische treurmars krijgt hier een droefenis mee die zelfs Ian Curtis ondanks alle pijn er niet in vast kon leggen. Ook Depeche Modes klassieker wist de stilte niet treffender weer te geven dan Susanna and the Magical Orchestra. Dat de stilte haast ondraaglijk wordt, is de prijs die betaald moet worden voor zoveel onbestemde gevoelens.
Voor met een beklemmende versie van "Fotheringay" (Fairport Convention) het doek over de tragedie valt, komen ook nog Bob Dylan ("Don’t Think Twice, It’s Allright"), Scott Walker ("It’s Raining Today") en Matt Burt ("These Days") aan bod. Net zoals bij de andere nummers valt op hoezeer de groep gekozen heeft voor een minimale invulling van de song waarbij vooral de ijle stem van Wallamrød — het lijkt wel alsof ze vanaf de overzijde de levenden toezingt — naar de voorgrond treedt.
Authenticiteit komt uit het hart, niet uit woorden. Wie zelfs na het horen van Melody Mountain nog steeds gelooft dat alleen de eigen woorden waarachtigheid in zich dragen, heeft er niets van begrepen. Het gaat niet om wat, het gaat om hoe. Met Melody Mountain heeft Susanna and the Magical Orchestra een van de meest pure albums van 2006 uitgebracht. Wie maalt er dan nog om dat het hier om geleende woorden gaat?
Susanna and the Magical Orchestra speelt op vrijdag 23 februari 2007 op de 2de editie van Nordic Night, Cultuurcentrum Hasselt.
