Larkin Grimm :: The Last Tree

Regenwoudgeesten hebben het blijkbaar goed voor met hun dienaars. Een klein jaar nadat Larkin Grimm debuteerde met Harpoon heeft ze niet alleen al tweemaal ons land aangedaan maar en passant ook een nieuw fijn plaatje afgeleverd.

In het steeds uitdijende wereldje van de folk — een huis met veel, heel veel kamers — betrekt Larkin Grimm al een tijdje het schimmige tuinhuisje in de overwoekerende tuin. Grimms muziek is nog steeds diep geworteld in de eigen Appalache-achtergrond, maar is ook beïnvloed door "hedendaagse" folkmuziek en singer-songwriters. Het broeierige geheel dat daaruit voortvloeit, noemt ze dan ook "acoustic black metal", wat misschien niet eens zover bezijden de waarheid is.

Op het eerste gehoor biedt The Last Tree weinig meer dan wat op Harpoon te horen was. Nog steeds overheerst de indrukwekkende stem van Grimm alles en krijgen gitaren en dulcimer, maar ook drum, cello en een rits andere instrumenten een ondersteunende rol opgelegd. De teksten staan nog steeds bol van de mythische ondertonen en slepen een duisternis met zich mee die ook al in veel van de oudere folknummers te horen was. Maar toch draagt het album een sfeer in zich die op het debuut nog niet te horen viel.

Met "I Killed Someone (Part II)" zoekt Grimm aansluiting bij het nummer van haar debuut, maar dit vervolg klinkt veel donkerder en voldragener dan het eerste deel. Grimm durft veel meer voluit te gaan met haar stem en laat ook de gitaar veel voller klinken dan op "I Killed Someone". Het nummer legt het verschil tussen beide albums onmiddellijk bloot: als geheel klinkt The Last Tree veel meer als een afgewerkt product.

Vreemd genoeg leidt de zuivere productie van dit tweede album de luisteraar net dieper in de duistere wereld van Grimm. Waar het ruwere Harpoon paradoxaal genoeg de deur tussen twee werelden hoogstens op een kier zette, vliegt die met The Last Tree wagenwijd open. Het is niet langer mogelijk om een afwachtende houding aan te nemen langs de zijlijn, deze maal wordt van bij de eerste noten een standpunt verwacht.

Dat Grimm ook als songschrijver gegroeid is, komt in haast alle nummers duidelijk tot uiting. Het vreemde en bizarre aspect is nog steeds in verschillende songs aanwezig, maar waar het in het verleden wel eens als bewust gezochte moeilijkdoenerij klonk, dragen de songs nu een aangeboren waanzin in zich. Ook de pure countryblues van "Rocky Top", het officiële lied van Tennessee, past wonderwel in het universum dat Grimm geschapen heeft.

The Last Tree is het album dat nu en dan al op Harpoon doorschemerde. Een jaar na haar debuut heeft Grimm de middenweg tussen folk en waanzin dan toch gevonden. Wie haar debuut omarmde en hoopte dat de artieste snel de apenjaren achter zich zou laten, mag opgelucht ademhalen. The Last Tree lost alle verwachtingen ruimschoots in.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − zes =