Neun Welten :: Vergessene Pfade

Een deken van mist omhult de oude woudreuzen die al eeuwenlang manmoedig standhouden en zachtjes voor zich uit brommen in de ondoordringbare bossen die zij hun thuis noemen. De wind ritselt door hun takken en fluistert lang vergeten wijsheden die niemand aanhoort.

Enkel een moedig reiziger met een zuiver hart durft zich op deze plek te wagen en te rusten aan de massieve voeten van deze heren die de tijd gekend hebben voor de eerste mens op aarde kwam, een tijd waarin magie nog heerste en alles met een onzichtbare streng verbonden was. De wreedheid die toen heerste, maakte deel uit van het leven en voorzag de cyclus van leven nieuw bloed. Droefenis en pijn waren etappes op een reis waarbij de laatste, finale stap overvloeide in de eerste, ietwat onhandige en wankele tred die de belofte van een nieuw leven in zich droeg.

Welke romantische natuur heeft bij het lezen van Tolkiens Lord Of The Rings en dan vooral diens beschrijving van de majestueuze Enten niet even weggedroomd over dergelijke wezens die in reusachtige wouden leven? Een uitstap naar het Zoniënwoud draagt de belofte in zich maar zonder gids is er geen beginnen aan, de (snel)wegen doorkruisen overigens al even snel het bos en alle dromen over eindeloos uitgestrekte gebieden waar een oeroude geest waart.

De haast ondoordringbare bossen en desolate streken in het hoge Noorden lenen zich een pak beter tot dergelijke onzin. Het mag dan ook niet verbazen dat binnen de satanisch en later paganistisch geïnspireerde black metalscene langzaam maar zeker een interesse en hang naar de romantische idealen en verhalen over deze wouden zou ontstaan. Een subgenre binnen een subgenre ontwikkelde zich en verwijderde zich in een aantal gevallen zo ver van de stamvader dat een nieuw genre ontstond. Waar eerst de akoestische (folk)elementen een tweede plaats toegewezen kregen, stonden ze nu volop in het maanlicht. Dark folk was een feit.

Het Duitse Neun Welten ontstond eveneens uit een black metalgroep (Insomnia Astrorum), al valt daar op het debuut Vergessene Pfade niets van terug te vinden. Het haast volledig instrumentale album is (dark) folk pur sang en evoceert dan ook een onbestemd gevoel van verlatenheid en verbondenheid met een mythische natuur. Tien nummers worden verdeeld over een trilogie ("Nebelung", "Nordwind" en "Sonnwend") die zwaar steunt op Noorse mythologieën en voor buitenstaanders vooral grossiert in obscuriteit en beslotenheid.

Dat weemoed als leidmotief doorheen de songs zweeft, mag niet verbazen, Neun Welten zweert immers bij drums, akoestische gitaar, viool, cello en fluit, waarbij vooral de laatste twee instrumenten een doorslaggevende rol spelen. Een enkele keer mag een zwaar Teutoonse stem met de nodige pathos bijdragen tot het geheel. Dat Vergessene Pfade niet uitblinkt in diversiteit mag geen bezwaar zijn, hier worden sferen opgeroepen, geen instant popnummers.

Het lijkt allemaal zo zwaar op de hand te liggen en doorspekt te zijn met duisternis en weemoed, dat het beluisteren haast een opgave is, maar Vergessene Pfade is vooral een aardig album dat voornamelijk folkliefhebbers met een donker randje, zij die voor het slapengaan nog even naar die paar bomen in de tuin turen en zich dan een druïde of stoere krijger wanen, aanspreken zal. Een beetje ridicuul misschien, maar wie maalt daarom als Neun Welten op de achtergrond voor een passende soundtrack zorgt?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + 11 =