The Veils :: 9 oktober 2006, Botanique

Op zijn nieuwste plaat zocht Finn Andrews de intensiteit op waar het de eerste van zijn Veils aan ontbrak. Missie geslaagd, Nux Vomica bevatte bij momenten rauwe brokken splijtende blues. Vreemd dus dat hij zich op het podium van de Botanique slechts comfortabel leek te voelen wanneer hij een vlotter popnummertje kon aansnijden.

"Ik ben doodsbenauwd on stage. Zeker als het om eenmalige optredens gaat, dan versteen ik bijna. Het wordt gelukkig snel beter als we langer toeren, dan voel ik me langzaamaan meer op mijn gemak en dan trekt de angst weg", zo vertrouwde Andrews ons toe tijdens een interview. Het wekte geen verbazing: zelden zagen we iemand met zoveel angst in de ogen als de frontman van The Veils vorig jaar op het Dominofestival.

Toen kende nog geen hond de nieuwe nummers maar ondertussen is Nux Vomica al even uit en op goede kritieken onthaald. Je zou dus verwachten dat Andrews in de Botanique met voldoende zelfvertrouwen zou staan, maar neen: dit is de eerste avond van de tournee en hij voelt zich dan ook duidelijk als een vis op het droge.

Met "Nux Vomica" wordt dan ook ambitieus afgetrapt. Het vergt heel wat als zanger om van nul meteen de intense drive te vinden die dit nummer vraagt. Het lukt Andrews behoorlijk goed: het nummer klinkt zo onheilspellend als een aanstormende zandstorm in volle woestijn. Helaas houdt de zanger die sfeer niet vast. Zowel "A Birthday Present" als "Calliope" missen de nodige punch. The Veils staan vanavond ontstellend mak te spelen, maar dat laat een uitzinnig publiek niet aan zijn hart komen. Je vraagt je af waarom Andrews plankenkoorts heeft met zo’n beate ontvangst. Met "Jesus For The Jugular" zakt de set echter nog wat verder in. Op plaat ziedend intens, ontbreekt vanavond de hoogspanning die het nummer zo doet kerven volledig.

Net als medetegenvoeters The Triffids kennen The Veils twee gezichten: wijds, open en stoffig als de Australische woestijn, maar ook bijwijlen ontzettend glad en poppy. Vanavond blijkt die tweede kant The Veils beter af te gaan. Wanneer de band in het uiterst meezingbare "The Tide That Left But Never Came Back" van debuut The Runaway Found glijdt, komt ook Andrews eindelijk wat los, al lijkt zijn stem hier even niet mee te kunnen — dat verbetert er gelukkig op later.

Een mooie cover van Springsteens "State Trooper" later passeert ook doorbraaksingle "Lavinia" ontstellend zwak. De aalgladde single "Advice For Young Mothers To Be" klinkt temidden van de rest echter plots geforceerd, als is het nummer met het oog op hitsucces geschreven. Hoe dan ook zit het de groep wel lekker, want we krijgen een degelijke versie die de matte uitvoeringen van de diepgaandere nummers doet verbleken. Wanneer daarop "The Wild Son" van het debuut passeert, bemerk je pas de paradox: met zijn vorige band bracht Andrews woeste versies van het vrij vlotte materiaal van die plaat, nu hij nieuwe muzikanten achter zich heeft met wie hij een bijwijlen woeste en intense plaat maakte, zoekt hij opnieuw de plaatversie van die oude nummers op.

De demonen die Andrews op Nux Vomica deden huilen naar de maan en klauwen naar de goden zijn vanavond afwezig. Bijgevolg zinken die nummers roemloos naar de bodem. De groep weet zich echter wel te redden wanneer hij gewoon een nummer moet brengen en er geen bezieling wordt gevraagd. Voor de fans is het duidelijk voldoende en er worden nog twee extra bissen afgedwongen. "More Heat Than Light" wordt naar een daverende finale gestuwd, ten slotte keert Andrews alleen terug voor "The House Where We All Live". Met een pijnlijke grimas vertelt hij te vrezen zijn hand te hebben gebroken. Hoe dat dan in die luttele ogenblikken backstage zou moeten zijn gebeurd, wordt niet uitgelegd.

Het is een vreemd einde voor een avond die gekenmerkt werd door het ongemak waarmee Andrews nog steeds op een podium staat. Het is een jammere bemerking dat de maturiteit die The Veils nu op plaat tentoon spreiden, nog niet tot goeie prestaties op het podium leidt. Andrews bulkt van het talent als songschrijver, maar vooralsnog is hij verre van een overtuigende performer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + 3 =