Nadat Radio 4 zelf toegaf dat er links en rechts iets rammelt aan hun vorige plaat Stealing Of A Nation, was het duidelijk tijd voor vernieuwing. Met een nieuwe gitarist en een nieuwe manier van werken proberen de New Yorkers de oude fans opnieuw voor zich te winnen. Enemies Like This is een kleine stap in de goede richting.
Met Gotham! (2002) had Radio 4 het nodige respect verworven bij vriend en vijand. De groep surfte met groot gemak mee op de toen nog erg hippe postpunkgolf, onder meer dankzij een loepzuivere productie van de whizzkids van DFA. Op Stealing Of A Nation (2004) was de magie echter helemaal verdwenen. De overambitieuze en overgeproducete plaat flopte, al zal de single "Party Crashers" hier en daar nog wel goedkeurende blikken oogsten op de dansvloer.
Anders en beter, dachten ze bij Radio 4. Gitarist Tommy Williams verliet de groep en werd vervangen door Dave Milone. Eén groot doel werd vooropgesteld: de nieuwe plaat moest de live-sound zo veel mogelijk benaderen. Geen opnames in een grote studio en niet teveel gepruts aan de knoppen, maar veel repeteren en alles in een à twee takes op band smijten. Het loont: Enemies Like This klinkt, mede dankzij Jagz Kooner (Primal Scream, Kasabian, Soulwax) achter de knoppen, een pak frisser dan zijn voorganger.
Het begin van Enemies Like This mag behoorlijk indrukwekkend genoemd worden. Wij waren onmiddellijk weg van de titeltrack met zijn nerveuze drumroffels en slepende gitaren. "Packing Things Up On The Scene" doet het een pak rustiger aan maar blijft een leuk nummer. Vooral het refrein getuigt van vakmanschap, waardoor het nummer al snel dagen blijft nazinderen. Zonder twijfel het beste wat er op de plaat te horen valt.
Radio 4 is bovenal een politiek en sociaal geëngageerde groep. Toch hebben ze op Enemies Like This geprobeerd minder clichématig en sloganesk met geladen thema’s om te springen. Volgens frontman Anthony Roman is er zelfs een beatnikachtige manier van schrijven geïntroduceerd, waarbij spontane gedachtestromen zonder al te veel nadenken omgetoverd werden tot een liedjestekst. Het hoeft niet te verbazen dat er toch een hele hoop politieke songs op de plaat beland zijn, zoals "Too Much To Ask For", "Everything’s In Question" en afsluiter "As Far As The Eye Can See" (over orkaan Katrina).
Naast al het engagement is er ook plaats voor een erg eighties klinkend liefdesliedje ("Grass Is Greener") en slome reggae vibes ("Ascension Street"). Geen slechte nummers, maar het is duidelijk dat Radio 4 het meer moet hebben van de dansbare, snelle postpunk.
Dat is dan ook het grote mankement van Enemies Like This: te weinig floorfillers en te veel middelmaat. Het is alsof de groep zelf niet goed weet wat nu zijn sterke punten zijn. We onthouden vooral de sterke start en zijn blij dat we Radio 4 nog niet helemaal moeten afschrijven.
