My Brightest Diamond :: Bring me the Workhorse

Muziek zit Shara Worden in het bloed. Haar grootvader was een
rondtrekkende evangelist die zijn preken op gitaar zette, haar
vader was een nationale kampioen accordeonist en haar moeder
bespeelde het orgel in de lokale kerk. Gospel, jazz en klassieke
muziek waren haar eerste liefdes en al snel was ze zelf actief
achter de piano en in het kerkkoor. Daarna ging het even bergaf
toen de tiener-Shara de nummers van Whitney Houston en Mariah Carey
begon mee te bekken, maar zoals vele jeugdzonden leerde ze deze af
toen ze aan de universiteit belandde. Purcell en Debussy werden
haar nieuwe idolen. Na een verhuis naar New York vatte ze studies
opera aan omdat ze een passie had voor het theatrale. In clubs als
de befaamde Knitting Factory leerde ze echter ook het werk Anthony & The Johnsons en Nina
Nastacia kennen, wat een volgende bekering meebracht (voor wie
meetelt: ondertussen zitten we al aan de derde). Met een kleine
begeleidingsband schuimde ze eerst als ‘Awry’ de locale bars af.
Met klassieke invloeden, maar ook een gevarieerde platenkast waarin
onder meer Nat King Cole, Nina Simone en Portishead resideerden,
ving ze de aandacht van Sufjan
Stevens
en aldus trok ze samen met hem de baan op voor zijn
Illinoise-tour. In 2005 werkte ze onder het pseudoniem ‘My
Brightest Diamond’ aan twee projecten: één begeleid door een
strijkerskwartet (‘A Thousand Shark’s Teeth’) en een meer standaard
rock-plaat (‘Bring me the Workhorse’).

Een standaard rock-plaat is deze laatste niet geworden, en gelukkig
maar. Met haar stemtimbre (vooral in de hoge noten) en
gitaarbegeleiding had Worden gemakkelijk als een volgende PJ Harvey-kloon gecatalogeerd kunnen
worden, maar in plaats daarvan koos ze voor een eigen geluid. In
‘Freak out’ kan de link met Polly Jean even gelegd worden, maar
voorts bewandelt My Brightest Diamond vooral een eigen pad.
Muzikaal werd gekozen voor afwisseling tussen speels enthousiasme
(‘Golden Star’), betoverende sfeerevocaties (‘We Were Sparkling’,
kort maar prachtig) en midtempo-songs die klemtonen leggen via
stroomversnellingen (‘Magic Rabbit’ ofte de dood van een konijn) .
Rode draad is de combinatie van standaardbegeleiding met klassieke
invloeden van onder meer strijkers en orgel, overgoten met de
warme, ronduit geweldige stem van Worden. Hoewel de songs
uitstekend in elkaar zitten, is het toch het vocale talent dat dit
album naar de perfectie leidt. Dankzij haar klassiek getrainde stem
kan Worden als geen ander emotie in de klankkleur leggen, luister
maar naar ‘Gone Away’, een afscheidsnummer waarin de tristesse
langzaamaan overslaat in woede en walging.

Tekstueel heeft elke track een klein verhaal te vertellen, dat
dankzij de uitvoering weet mee te slepen. We worden getrakteerd op
nummers rond crisismomenten in menselijk contact, over de complexe
emoties die elk mens karakteriseren: lief en leed. Opener
‘Something of an End’ geeft een uitvergroting van een momentopname
waarin tegengestelde gevoelens bezongen worden. Ook muzikaal komt
intimiteit (luister maar naar de pure pathos aan het einde)
tegenover bombastische orkestratie te staan. Deze kleine
momentopnamen staan centraal op het album: zo verhaalt ‘Dragonfly’
de sprookjesachtige ontmoeting met een libel gevangen in een
spinneweb en beschrijft het bitterzoete ‘The Good & The Bad
Guy’ hoe liefde overeind kan blijven ondanks, maar ook dankzij de
slechte kanten van de tegenpartij.
br> In de pers wordt Shara Worden wel eens vergeleken met PJ
Harvey en hier en daar kan ook de verbinding gemaakt worden met
Björk en het solowerk van Beth
Gibbons
. Dankzij de theatrale, maar nooit overdreven opbouw en
de prachtige vocaalpartijen heeft My Brightest Diamond echter een
eigen formule opgesteld, één die elf nummers lang blijft boeien en
meteen doet snakken naar meer. De kwaliteit blijft consistent hoog
doorheen de plaat, elk nummer vertelt een eigen verhaal dat de
luisteraar vanaf de eerste noot weet mee te slepen. Soortgelijke
albums vervallen vaak in al te zware pathetiek of kinderachtige
naïviteit, maar hier wordt de perfecte bereikt. ‘Bring me the
Workhorse’: u moest hem al in huis hebben!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen + 14 =