The Revs :: The Revs

Elk jaar vallen heel wat platen tussen de mazen van het net, zodat er geen haan naar kraait. Soms is dat een spijtige zaak omdat een pareltje wegdeemstert in de anonimiteit, soms is dat het noodlot en wordt de plaat terecht schouderophalend bijgezet in de grijze kast. In welke categorie valt The Revs nu?

Op zich is er met The Revs niks mis. Opgericht net voor de millenniumwissel, primeerde de humor aanvankelijk vaak op de inhoud van de muziek, die de groep live echter wel zeer sterk bracht. De band bracht plaatjes uit die The Revs… Suck heetten, waarop ze prefab pop als Westlife en Boyzone te kakken zetten, dat alles op tonen die met (veel) goede wil aan Pixies deden denken, maar eerder richting Weezer en soft punk bewogen.

Maar dan begint het: het Ierse trio wil volwassen worden en neemt onder andere Tore Johansson onder de arm, producer van Franz Ferdinands debuut en The Cardigans. Helaas levert dat geenszins een plaat op die stekelig of aanstekelijk klinkt. "I need to feel pure emotion", zingt frontman-bassist Rory Gallagher in "Take It All Back". Inderdaad: pure emoties leveren doorgaans pure, boeiende platen op. Hier is daar hoegenaamd geen sprake van.

The Revs’ derde album is een muzikale potpourri die naar niets ruikt. De teksten, de stem waarmee ze gezongen worden en de muziek waarop ze geschreven zijn, zijn in hetzelfde bedje ziek: ietwat saai, inhoudsloos, kleurloos. Ze willen wel, ze proberen wel, maar ze kunnen hét gewoon niet. Als de groep op een nummer als "Streets" al eens Franz Ferdinand benadert, is dat op een allesbehalve overtuigende, want zeer flauwe manier.

Een intro hier doet aan Jimmy Eat World (de horror!) denken, een tempo daar aan Editors, maar dan très light. Het geheel kan bestempeld worden als doordeweekse poprock, en wordt daardoor ongetwijfeld in de vergeetput verzwolgen. Je hoort de Ieren in een nummer als "Time Slippin’" mikken op meefluiten, maar daar zijn de nummers niet catchy of vlot genoeg voor. Nee, voor het betere Ierse werk zorgen bands als The Frames en Leya wel.

Op The Revs’ eerdere beschimpingen aan zijn adres, reageerde Louis Walsh, de grote man achter projecten als B*Witched of Westlife: "The Revs are nice guys who will get nowhere". Het valt zwaar om zo iemand waarschijnlijk gelijk te moeten geven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + 18 =