Hoe later op de avond, hoe schoner het volk. Op een festivalweide niet per definitie een zekerheid, maar met een soulvolle brok als Greg Dulli kreeg de Marquee vrijdagavond alleszins bekend volk over de vloer. We hadden The Twilight Singers liever de boel zien sluiten, al was het maar omdat er dan misschien een volledig Afghan Whigs-nummer had ingezeten in plaats van een weggemoffelde strofe.
Maar ook zonder dat verleden wist Dulli ruimschoots te overtuigen. Met de geweldige langspeler Powder Burns in het achterhoofd en op de tonen van "Towards The Waves" wandelden The Twilight Singers — zwart en stijlvol bleek alweer het kledingadvies — het podium van de Marquee op. Dulli struinde naar de microfoon annex drankhouder en asbak, stormde als een bezetene door de beginselverklaring "I’m Ready", om pas een vinnige drie kwartier later de orkaan te laten luwen.
Ondanks (of dankzij, we bellen de dokter straks wel even) drank en drugs blijft die stem van Dulli een belevenis. Het dwingt respect af: de lap melodieuze energie die The Twilight Singers de zaal injagen overstijgen met dat majestueuze strottenhoofd van hem. De ziel uit het lijf schreeuwen is natuurlijk één ding, daar ook nog een song als "Too Tough To Die" (cover van Martina Topley-Bird) een geweldige dienst mee bewijzen is klasse.
Halfweg de set kreeg Dulli gitzwarte vocale steun van Mark Lanegan, nog zo’n stem met een hoofdletter. Lanegan kwam vanuit het donker aangeschuifeld, alsof hij toch liever in een hoekje zonder spotlicht was blijven staan. Onbeweeglijk, maar wel degelijk dreigend zong hij mee op "Live With Me", waarna Dulli Lanegan listig door de klassieke folksong "Where Did You Sleep Last Night" loodste. Hun versie klonk gek genoeg minder intens dan wat Kurt Cobain er jaren geleden met een akoestische gitaar uithaalde.
Nu, die intensiteit kwam er wel. En met stijl. Een Moment, noemen ze dat dan. Dulli greep op het eind van "Candy Cane Crawl" zwierig naar zijn microfoon, liet de piano voor wat hij was, gooide zich als een getormenteerde crooner op de knieën en wentelde zich gracieus rond dat smekende refrein. Met de stomende afsluiter "Underneath The Waves" kreeg Dulli de Marquee vervolgens zelf op de knieën: er werd gesmeekt om meer, maar de strakke programmering kreeg het laatste woord. Al geldt natuurlijk evenzeer: how time flies when you’re having fun.
