Howlin’ Rain :: Howlin’ Rain

Waarschijnlijk doet de naam Howlin’ Rain je niet meteen denken aan een nieuw hip muziekproject dat postrock vermengt met elektronica. Wat doet Howlin’ Rain dan wel? De draad terug opnemen waar de muziekgeschiedenis hem in de jaren zeventig is verloren.

Nieuw wil niet pers´ zeggen vernieuwend. In tijden dat muzikale trends sneller uit de grond schieten dan wij onze pick-up truck kunnen voltanken, brengt Howlin’ Rain een flinke portie klassieke southern rock waarover een zeemvel psychedelica uitgewrongen is. Het is de soundtrack van de eindeloze American highways. Of, zoals frontman Ethan Miller het zo mooi verwoordt: "We make music to beat the steering wheel of your van to or sing along with while drinking whiskey in the bathtub on a Saturday night with your dog". Right on dude!

Ethan Miller, zanger en gitarist bij Comets On Fire, vervult diezelfde rol ook in deze groep. Verder behoort ook John Moloney (van Sun Burned Hand Of The Man), die de ritmesectie verzorgt, tot de leden, en vult ene Ian Gradek zijn handen met de basgitaar of banjo (Yeehaw!). Meer dan af en toe een blazer of piano op de achtergrond, hebben de heren niet nodig. Behalve een paar kratten bier, een degelijk barbecuestel en a duffel bag full of pot, natuurlijk.

Het is wat ongewoon om deze muziek aan de cd-speler in plaats van aan de platenspeler toe te vertrouwen. Op play drukken dan maar, het eerste pintje ontkronen en vervolgens in een pose gaan liggen waarbij je een comfortabele zetel nodig hebt om het van de zwaartekracht te winnen. Het eerste nummer, "Death Prayer In Heaven’s Orchard", stelt ons direct gerust. Onze muzikale tijdsreis is zonder problemen verlopen: slide guitar, psychedelische solo’s en een stem even rauw als de T-bone steak die nu nog naast de rooster ligt.

Een tokkelende banjo en akoestische gitaar zorgen er voor dat we al wat rechter kruipen bij het volgende nummer. "Calling Lightening With A Scythe" is een hyperaanstekelijk kampvuurlied, brutaal in tweeën gekapt door een ontsporende gitaarsolo die door een fuzz effect onproportioneel wordt vervormd. Maar het werkt, en maakt meteen ook het eerste deel van de groepsnaam duidelijk. Een sterk nummer, dat de zomer als bondgenoot heeft.

Als je vader "Roll On The Rusted Days" hoort, haalt hij ongetwijfeld zijn platen van Lynyrd Skynyrd boven. Bijna het hele album lang heb je hem, Neil Young, of andere rockmijlpalen in het achterhoofd. Hoewel titels als "Indians, Whores and Spanish Men Of God" niet zijn wat ze toen waren, liggen de muzikale invloeden er vingerdik op. Maar meer van hetzelfde stoort in dit geval niet, want er ligt ongeveer dertig jaar tussen.

Howlin’ Rain is voor Miller en co een album geworden dat het resultaat moest zijn van plezier, ongedwongenheid en puurheid. Het is een kistje met muzikale relikwieën dat nog eens opgegraven wordt. We doen onze ogen dicht en de nummers passeren op het ritme van de weidse landschappen die opschuiven terwijl we richting horizon cruisen. Het leven kan simpel zijn, als je het zo wil leven. Je kan dit achterhaald noemen, maar het is zoveel leuker om goedkeurend te knikken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier − 1 =