Voor de tweede keer stond Sigur Rós in de Marquee van Werchter, en de grote vraag was: hoe hard zal dEUS vanaf de Main Stage de boel verpesten? Antwoord: nauwelijks, en de IJslandse groep zet een van haar sterkste prestaties ooit op Belgische bodem neer.
Ze doen er dan ook moeite voor. Naast het traditionele strijkkwartet Amina, brengen de IJslanders op deze tournee ook nog eens vier blazers mee die voor een onmisbaar extra accent zorgen in nummers als "Sé Lest" en "Hoppípolla". Tot groot jolijt wordt de hoempa-outro die "Sé Lest" op plaat heeft vanavond treffend geïllustreerd: als een minifanfare — mét uniformjasjes — trekken de vier in stoet langs de rand van het podium. Het is van een zeldzame lichtheid in dit toch ingetogen universum.
En toch is hun recentste worp, Takk…, al heel wat lichter van toon. Zo klinkt opener "Glósóli" (zoals altijd van achter een wit doek gespeeld) bijna hoopgevend in zijn climax, en "Saeglopur" heeft iets later zelfs iets van een dansante popsong. Daar tussenin krijgt "Ny Batteri" de noisy intro die het al heel de tour torst. Mooi en beangstigend.
Voorlopig is de festivalsetting niet weg te denken: er wordt al eens vlotter meegeklapt, een onverlaat start een applaus nog tijdens een prachtige outro,… maar op een of andere manier kan het allemaal zonder de sfeer te breken. Hell, eigenlijk had het publiek gewoon mee moeten uitbarsten in de koorzang op het einde van "Olsen Olsen", dat het nummer zo’n piratenherberggevoel geeft.
Zoals gewoonlijk culmineert de schoonheid van dat alles in de catharsis die "Popplagid" nog altijd is. En wat voor een catharsis: vanavond zet Sigur Rós een van de sterkste versies neer die we ooit mochten aanschouwen. Het doek schuift dicht, drumslag na drumslag laat de band de spanning in het nummer toenemen tot het gewoon fysiek pijn doet. Wanneer de grens eindelijk is bereikt giert er elektriciteit door het lichaam en gaat de hemel open. De ontlading is immens, de vaste grond is van onder de voeten verdwenen.
Extatisch vraagt het publiek om meer. Dat komt er niet, Sigur Rós ging al tien minuten over tijd, maar een zoveelste buiging kan er nog van af. "Takk…" laat het projectiescherm weten. Dat had omgekeerd moeten zijn en dat beseft een dankbaar publiek. Sigur Rós zorgde voor hét optreden van Werchter 2006. Dit zal voor eeuwig in zielen gekerfd staan.
