Dosh, Andrew Bird, Radar Bros & Gravenhurst :: 30 april 2006, Botanique

Terwijl Jaga Jazzist in de tent iets verderop voor het nodige dansgeweld zorgde, konden de indierockfans op dag drie van Les Nuits Botanique in de Orangerie terecht. Met Andrew Bird, Radar Bros en Gravenhurst stonden daar enkele beloftevolle namen op het programma.

Vreemde eend in de bijt is Dosh, het soloproject van de drummer en toetsenist van Fog, die het minifestivalletje mag openen in stijl. In de Orangerie brengt de man in zijn eentje een aanstekelijke mix van geprogrammeerde beats, jazzy drums en melodieuze keyboarddeuntjes waarin af en toe een scheut Four Tet te herkennen valt. Het ziet er allemaal nogal ingewikkeld uit, maar het resultaat mag gehoord worden. Een aangename kennismaking.

Multi-instrumentalist en whistle genius Andrew Bird wordt vanavond voor de gelegenheid door diezelfde Dosh begeleid op het drumstel en keyboard. Daardoor klinkt de set meteen een pak steviger dan bij Birds vorige doortocht door België. Ook deze keer put hij vooral uit zijn prima laatste album The Mysterious Production Of Eggs. "Measuring Cups" en publiekslieveling "Nervous Tic Motion Of The Head To The Left" krijgen een piekfijn nieuw jasje aangemeten. Afsluiter "Skin Is", dat na een valse start heerlijk op gang komt, draait uit op iets wat lijkt op een jam met drum, viool én fluitpartijen. De zaal eist een bisnummer en dat krijgt het ook. Bird bedankt de fans met "Dark Matter", een adembenemend nieuw nummer uit zijn volgende plaat waaraan hij eerder deze week de laatste hand legde. Het trappelen van ongeduld mag nú beginnen.

De frontman van het indroeve en melancholische Radar Bros lijkt duidelijk niet tevreden met zijn leven en neuzelt dan ook maar wat voor zich uit. De boomlange bassist reduceert zijn basgitaar tot een ukelele, maar het is de drummer die de show steelt door plots te gapen. De man vindt er blijkbaar ook niet zoveel aan en dat kan hem niet kwalijk genomen worden. Radar Bros weet op plaat de spanningsboog nog net gespannen te houden maar live verworden de nummers tot een lange en saaie song. Live verwijst Radar Bros nog het meeste naar ambtenaren die er ook in het weekend maar niet in slagen het juk van de routine af te werpen, zelfs al zijn de dassen losgeknoopt en de grappen iets minder flauw.

Van routine had Gravenhurst geen last, zelfs al speelde hij op geleende gitaren. In Leuven haalden ze net het optreden maar was er geen merchandise, deze maal hadden de gitaren besloten achter te blijven in Londen. De Radar Bros gaven echter de hunne zonder morren in bruikleen. Nick Talbot mag na de release van Fires In Distant Buildings België dan wel al enkele keren aangedaan hebben, de set blijft fris klinken. De hoofdmoot vormt uiteraard opnieuw het laatste album waarbij opzwepende versies van "Down River" en "The Velvet Cell" nog venijniger en harder uit de hoek komen dan op plaat.

De groep rond Talbot is een goed geoliede machine geworden die de songs perfect naar haar hand weet te zetten. Of het nu om oudere werk als "Tunnels", het zachtere "Cities Beneath The Seas" of de uitgesponnen en in noise badende "See My Friends" gaat, de songs worden moeiteloos gebracht. Gravenhurst mag dan misschien niet de relevatie van de avond geweest zijn — dat was immers Andrew Bird — de groep heeft haar positie aan de top nog maar eens bevestigd.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × vier =