Na het zachte strelen van de snaren de voorbije dagen, snakt ons lichaam naar een ontlading. Domino staat vandaag dan ook opnieuw in het teken van een intrigerende mix van elektronica en rock, met als absolute hoogtepunt Battles.
De teerling is geworpen, zei Caesar, en hij stak de Rubicon over. Welke kleur de teerlingen hadden heeft de geschiedenis niet overgeleverd, maar zwart zullen ze waarschijnlijk niet geweest zijn. Labelbaas en gegeerd producer James Murphy (LCD Soundsystem / DFA) mag de exploten van Black Dice dan wel muziek vinden, wij horen vooral een overstuurde geluidsbrij. Er zal ongetwijfeld een publiek voor zijn, maar dat is er ook voor kantklossen. Black Dice is een rivier die wij geen tweede keer zullen oversteken.
Kieran Hebden, de man achter Four Tet, heeft een vriendje meegebracht: Steve Reid. Reid is een begenadigd jazzdrummer met een biografie om u tegen te zeggen. Het is dan ook snel overduidelijk dat een deel van het publiek naar de AB is afgezakt om grootmeester Reid aan het werk te zien tijdens deze improvisatiesessie. Bij het eerste nummer dompelen Reid en Hebden de zaal onder in een krautrockachtige sfeer, waarna de drie volgende songs opnieuw alle richtingen uitslaan. Zonder meer indrukwekkend.
Battles-gitarist David Konopka vertrouwde ons voor het optreden nog toe dat de songs uit de e.p.’s voor hen als puppies waren die nu volwassen geworden zijn. Dat deze jonge honden uitgegroeid zijn tot een roedel hongerige wolven, ondervindt het publiek niet veel later. Battles speelt nog strakker dan gehoopt en behoudt ook live de kenmerkende kurkdroge sound. John Stanier lijkt zijn drumkit wel tot het minimaal benodigde gereduceerd te hebben, Konopka zweert bij zijn gitaar maar Ian Williams en Tyondai Braxton switchen zonder gêne tussen keyboard en gitaar. Naast de e.p.’s komen ook enkele nieuwe nummers aan bod die duidelijk in dezelfde lijn liggen van wat verwacht mag worden.
Een set lang wordt een combinatie van dwingende ritmes en bevreemdende gitaar- en elektronicaklanken aangehouden: het publiek volgt en masse de pompende ritmes die hoofd en heupen dezelfde richting uitduwen. Tot tweemaal toe wordt de groep tenslotte teruggeroepen door een publiek dat naar meer blijft dorsten. Battles weet als geen ander rock, elektronica en hiphopritmes met elkaar te verbinden tot een gruwelijk strak geheel dat de emoties onderhuids laat sluimeren. Battles is niet rationeel, Battles is pure agressie en emotie, uitgevoerd met de beheersing van een samoeraistrijder.
