The Clientele :: Strange Geometry

Waar nostalgie en melancholie je het zicht op wat komen zal belemmeren, waar de jaren zestig actueler dan R’n B klinken, waar onverschilligheid helaas een knappe plaat ondersneeuwt. Daar kun je deze plaat van The Clientele situeren, vinden en koesteren.

Je wandelt ’s avonds laat door schamel verlichte straten. Die pijnlijke breuk lijk je eindelijk net afdoende verwerkt te hebben, tot je voorbij het huis van je ex wandelt. Er brandt licht, de rolluiken zijn nog omhoog, waardoor je kan zien dat iemand jouw plaats in haar/zijn zetel (en bed en leven) al lachend heeft ingenomen. Je begraaft je hoofd dieper in je jas en wandelt doelloos verder. Net nu je dacht dat de wonde genezen was, lijkt het niet meer te zijn dan een pleister op een been van vermolmd hout. Daar gaat Strange Geometry over, een ode aan een zekere K, voor wie de relatie blijkbaar wel voltooid verleden tijd is, terwijl zanger Alasdair MacLean krampachtig vasthoudt aan dat verleden om wat is, en zal zijn, door te komen.

Dit is de derde plaat van het Britse trio The Clientele. Momenteel is Londen hun thuisbasis, dat ze verlaten om bijvoorbeeld op tournee te gaan met Spoon. Strange Geometry is poëzie, is schrijven over clichés op een manier die clichés bijwijlen ver overstijgt. Opener "Since K Got Over Me" vat de plaat alvast perfect samen: "I don’t think I’ll be happy anymore", zingt MacLean, "Everything’s so lucid & so creepy since K got over me", een lusteloos gevecht tegen de leegte waarin K een geknakte strohalm is. Wat later is er het nummer "K" zelf, waarin MacLean haar toemijmert dat "You flower through my nails (…) but in this life we won’t meet again". MacLean zingt en spreekt tegelijkertijd, berust en lijdt.

Op zich is Strange Geometry een eentonige plaat. Alle nummers zullen ongetwijfeld de ouderparen plezieren die hun jeugd in de jaren vijftig en zestig kunnen situeren. The Clientele kun je zo horen weerklinken in de autoradio’s van toen, of zien spelen op de podia van toenmalige bals of feestjes. De muziek keert terug naar dezelfde tijd zoals de serie Happy Days een paar decennia geleden deed, en klinkt verraderlijk lichtvoetig. Aan de andere kant doet het soms denken aan een lightversie van Mercury Rev, maar dan zonder kunstmatige zoetstoffen. Strange Geometry is een luisterplaat, want een oppervlakkige luisterbeurt, tijdens pakweg het stofzuigen of zelfs het afwassen, doet veel te veel verloren gaan. Nummers als "E.M.P.T.Y", "When I Came Home From The Party" en "Geometry of Lawns" lijken dan zo hard op elkaar dat ze ongemerkt voorbij fladderen als een onhoorbare zucht, en dat is zonde. Het zijn gedichten op muziek gezet.

Naast die teksten, zijn de bloedmooie vioolarrangementen trouwens een tweede sterke troef, met dank aan Louis Philippe. De eervolste vermeldingen gaan hier ongetwijfeld naar "I Can’t Seem To Make You Mine" (ook een van de strafste nummers op de plaat tout court), de begintonen van "Impossible" en het fantastisch mooie "Step Into The Light", wat Paul McCartney trouwens moet vervloeken omdat hij het veertig jaar geleden vergeten te schrijven is. In vergelijking met vorig werk van The Clientele is er op de fijnere productie en die prachtige vioolarrangementen na niets nieuws onder de zon, die in hun wereld nog altijd even flets schijnt. Ze maken zachte platen, terwijl zulke teksten menig singer-songwriter naar een pikdonkere plaat zouden leiden.

Kijk, ook wij hebben gezondigd. De plaat is namelijk al een tijdje uit, maar het feit dat er geen haan naar kraait, ophokplicht of niet, is ons inziens wraakroepend en doet ons achter de schrijftafel kruipen. MacLean zoekt troost op Strange Geometry en wie in hetzelfde doelloos dobberende schuitje zit en heeft gezeten (iedereen dus), vindt er troost in. De plaat is een koffietafel na een gestorven relatie. Ze maakt dat je niet alleen bent op een wandeltocht door die stille, schamel verlichte straten. Ze probeert de handrem van de romantische nostalgie af te zetten, wil je doen geloven dat de rolluiken van je ex wél naar beneden waren en probeert zo, al was het maar voor even, van hartzeer fantoompijn te maken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − vier =