Een verzameling sterke nummers, meer is de basisvoorwaarde voor een goede plaat niet. Voor veel bands is die stelregel nog steeds de enige, en hoeven alle andere franjes niet. The Plastiques passen perfect in dit no-nonsense-rijtje: het trio knalt zich door dertien songs met de gedrevenheid van een zelfmoordterrorist.
"Punk rock guy". Ziehier de volledige biografie van The Plastiques-frontman Magnus Sellergren zoals ze op internet te vinden is. Onze zoektocht naar achtergrondinformatie over The Plastiques verliep niet over een leien dakje, zoveel is zeker. Maar wie heeft meer informatie nodig als die drie woorden eigenlijk alles zeggen?
101, her en der om de een of andere duistere reden soms The Plastiques genoemd, is het soort plaat dat je als luisteraar een schop onder je kont geeft en je uit de lethargie schudt waarin je verzeild raakt door het overvloedig luisteren naar sferige droompop, en meer van dat fraais dat een mens op zondagavond gretig tot zich neemt, met geen enkel ander doel dan op maandagmorgen verdwaasd de wereld in te staren. Enter The Plastiques.
Een betere confrontatie met de realiteit is amper mogelijk. The Pastiques zijn rauw, snel en to the bone. Klinkt een beetje als het leven zelf, niet? 101, opvolger van de 7" e.p. Shoplifting, opent met "All Day All Night", een nummer dat klinkt als The Kinks na een ongezond hoge dosis pepmiddelen. Een meezingbaar refrein, een zinderende, repetitieve gitaarriff en aanstekelijke handclaps, dat noemen we een openingstrack die het beste belooft.
De verwachtingen die "All Day All Night" schept, worden probleemloos ingelost. "Skip With Me" schakelt dadelijk een versnelling hoger en "I Can’t Stop" is zo catchy als een willekeurige Zweedse hitsingle afkomstig uit een popfabriek aldaar.
The Plastiques persen er op deze plaat een goed dozijn rock-’n-rollnummers uit die het best omschreven kunnen worden als een kruising tussen de nozemrock van Ramones en de al eerder vernoemde Kinks. Soms is het resultaat van deze kruising eerder wisselvallig, zoals in "I Better Stop", dat de aanstekelijkheid bezit van een dode mus. Gelukkig worden dergelijke kwakkels rechtgetrokken door "Beat Beat (Can’t You Hear My Heart?)", dat niet alleen met zijn titel bewijst dat simplisme soms best leuk is, en "Keep Asking", een nummer dat de ambitie heeft geluids- en snelheidsrecords te breken.
Eindconclusie is dat, op enkele verwaarloosbare zwakke momenten na, The Plastiques een behoorlijk sterke langspeler hebben afgeleverd. In een genre waarin — laten we wel wezen — alles al meerdere keren gedaan is, is 101 een plaat die zich van de massa weet te onderscheiden en zodoende zeker uw aandacht verdient, al was het maar omwille van de zeer geslaagde cover van Devo’s "Mongoloid".
