Eindejaarslijstje 2005 van Jurgen Boel

Een mix van oude bekenden en jonge honden, zo hebben we onze lijstjes graag. Vijftien succulente gerechten hebben we voor u uitgekozen deze keer. Geen dank, het is ons vak.

  1. Arcade Fire :: Funeral Bombast en melodie wandelen hand in hand op deze plaat van het jaar, zelf al behoort ze volgens sommige muggenzifters tot de lichting van 2004. U mag dan ook van goede huize komen, wil u dit overtreffen.
  2. At The Close Of Every Day :: De geluiden van weleer Waren die verdomde Canadezen er niet geweest, dan was het goud opnieuw naar hen gegaan. Mag het eigenlijk nog iemand verbazen dat deze Nederlanders een zweem nostalgie uitgebracht hebben? Met als absolute hoogtepunt: “Uffelte”. Hulde aan ons dorp.
  3. Hrsta :: Stem Stem In Electro Terwijl de halve wereld extatisch over de grond rolt terwijl Efrim zijn klaaglijke zang aanhaalt bij A Silver Mt. Zion, verstommen wij bij wat zijn vroegere spitsbroeder uitbroedt. Een delicatesse voor fijnproevers.
  4. Vladimir :: The Notion Express Minder flamboyant maar minstens even breekbaar als die verdomde Canadezen die hen van de derde plaats wisten te houden. Een trein der traagheid noemden we het ooit. Vermoeid zakken we dan ook terug neer in onze treinfauteuils, de reis is nog lang niet ten einde.
  5. Low. :: The Great Destroyer Misschien klinkt het allemaal iets harder dan u gewend bent, maar Low blijft een te koesteren parel. “Monkey” was een uitschieter op deze vintage Low. Het is te veel een huisvriend geworden om nog echt voor te stellen. Misschien zijn we ook wel verwend, maar vrienden begrijpen het wanneer we hen niet langer de eerste viool laten spelen.
  6. Gravenhurst. :: Fires In Distant Buildings Op zijn derde album speelt Nick Talbot niet langer soloslim. Achter geluidserupties en woeste gitaaruithalen schuilt evenwel nog steeds de singer-songwriter die met zijn scalpel de duisternis binnen de menselijke psyche ontleedt.
  7. Sufjan Stevens :: Illionois Het tweede luik in de “50 State Project” klinkt meer voldragen dan zijn voorganger. Humor en tragedie gaan nog steeds hand in hand op dit album maar het is het zacht gefluisterde “John Wayne Gacy Jr.” dat ons de adem afsnijdt.
  8. Six Organs Of Admittance :: School Of Flower De gieren cirkelen al eeuwigheid boven ons hoofd terwijl de zon ongenadig op ons inbeukt. Sjamanen wijden ons na een lange reis vol ontberingen in hun heidense rituelen in. Ook zonder de nodige dosissen peyote achter de kiezen, ijlen we weg bij deze folkdrones.
  9. Spinvis :: Dagen van gras, dagen van stro Na een valse start neemt Erik de Jong ons opnieuw bij de hand terwijl we het vergeelde fotoboek doorbladeren. Nu eens weemoedig dan lekker gek of gewoon flink swingend sluit Spinvis een nieuw hoofdstuk af. We zullen gelukkig neerzitten aan de oevers van de tijd terwijl vader video-opnames maakt.
  10. K-OS:: Joyfull Rebellion De derde Canadees in ons lijstje roept de broeierige sfeer van de jungle op terwijl jazzritmes uit de boksen schallen. Hiphop die voorbij de eigen grenzen durft te kijken en magistraal de hele “zwarte muziekgeschiedenis” erdoor jaagt zonder ook maar een moment pedant of intellectueel te klinken..
  11. Shora :: Malval Vergeet de sublieme tirade van Harry Lime in The Third man want met Shora wordt vijfhonderd jaar van broederliefde, democratie en vrede weggevaagd in een loeiharde postrockdreun. Zwitserland mag dan wel neutraal zijn, wij kunnen het niet langer blijven.
  12. Why?. :: Elephant Eyelash Ze ogen als een bende collegenerds en diep in hun hart zijn ze het eigenlijk ook wel. De avanthop van weleer piept nog steeds door de gaten maar heerlijk popdeuntjes worden er vakkundig doorheen geweven. Dient het echt herhaald te worden dat pop in geen jaren zo interessant klonk?
  13. Cocorosie. :: Noah’s Arc Vorig jaar mochten we hen hier een eerste keer verwelkomen en dit jaar is het weer prijs. Nog steeds geen toptienmateriaal maar laat dat de pret niet drukken. De stoomboot is volgeladen en met dertien als magisch getal kan er toch niets meer fout lopen?
  14. Sleater-Kinney. :: The Woods Hysterische trutten mogen vooral hun bek houden, maar voor de dames van Sleater-Kinney gorden we gaarne een voorschort aan. Als vanouds schurken ze als krolse katten tegen onze benen aan om daarna ongenadig de klauwen in het weke vlees te jagen. Ons gegil overstemt Corin Tucker net niet.
  15. Caribou :: The Milk of Human Kindness Elk jaar smijten we er een krautrockalbum bij, al was het maar om de patron te kloten en eigenlijk ook wel omdat met Caribou Dan Snaith zichzelf nog maar eens heruitvond. Geniaal gekte in grillige keurslijven gedwongen.

    En als uitsmijter nog enkele streekgerechten die niet zouden mogen ontbreken op het menu: Tomàn :: Catching A Grizzly Bear, lesson one, Giants Of The Air :: Where People Need No Ratio, Galatasaray :: Boxing Camp For Oriented Snack Heads, ’t hof van commerce:: Ezoa en niet anders en Mr Mama :: Fikkas. Een speciale vermelding bovendien voor Cavemen Speak :: Tell All The Residents dat we maar al te gaarne in onze top vijf hadden geplaatst, ware het niet dat hun album op de valreep nog in 2004 verschenen was.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht + vijftien =