Rufus Wainwright + Martha Wainwright


Rufus Wainwright + Martha Wainwright

Zelden zo lang uitgekeken naar een optreden als dat van de
Wainwright-kinderen. De stiekeme folkie in mij volgt namelijk al
jaren papa Loudon Wainwright III telkens die door België trekt.
Loudon schrijft over het leven op tournee, over zijn kinderen, zijn
scheiding en alles wat er in zijn leven gebeurt. Zoonlief maakt
tegenwoordig furore in het homomilieu als wonderkind dat, laten we
eerlijk blijven, twee fan-tas-tische cd’s heeft afgeleverd,
Want One en Want Two. Zelfs zijn eersteling ‘Poses’
bevat genoeg mooi materiaal om overtuigd te geraken van het talent
van Rufus Wainwright.

Fijn dat hij meteen ook zusterlief Martha Wainwright in zijn
voorprogramma meeneemt. Martha heeft een aardig eerste cd’tje dat meer in de lijn van
moeder Kate McGarrigle’s singer-songwriter werk ligt, met een
vleugje Joni Mitchell erbij en een frele stem die een beetje aan de
Cranes doet denken.
Op het podium is zusterlief haar timide zelf. Tussen de nummers
door maakt ze vaak een verstrooide indruk maar op een o zo
schattige manier dat je haar meteen in je hart sluit. Martha trekt
zich niets aan van een volle zaal, neemt zichzelf ook niet te
serieus en zit niet om een grapje verlegen. Muzikaal werd ze
ondersteund door een pianist, bassist en drummer. Maar echt mooi
werd het pas als Martha er helemaal alleen voor staat. Slechts met
een gitaar brengt ze het nummer ‘Baby’ met zoveel overtuiging dat
je beseft dat je naar een grote dame in wording aan het kijken
bent.

Net zoals bij pa Loudon vormt de familie een mooie bron van
inspiratie. ‘Bloody Motherfuckin’ Asshole’ gaat over ruzie met papa
en staat als een huis, jammer dat de band pas zo goed op mekaar
ingespeeld raakt tijdens het voorlaatste nummer. Een grapje over de
korte set “My brother won’t let me play any longer, it’s a great
family
” en daarna sluit ze af, enkel begeleid door piano met
een fantastisch kippevel moment. “Dis, quand reviendras-tu?
van de Française Barbara was zo magisch mooi dat uw BW zich royaal
van z’n zakdoek moest bedienen. In één woord: subliem! We gaan
Martha nog horen, zeker weten.

Rufus Wainwright begint met het prachtige ‘Oh What A World’,
een nummer dat het midden houdt tussen de Bolero van Ravel en een
kleine fanfare die voorbij wandelt. Het publiek reageert laaiend
enthousiast nog voor Wainwright Jr. één noot gezongen heeft. De
hype heeft ook hier zijn werk wel gedaan. Maar de set begint héél
sterk. Als je tijdens de eerste twintig minuten van een concert al
zoveel klasse geserveerd krijgt, kan je avond niet meer stuk. ‘The
One You Love’ is de single die in België zowat het meeste gedraaid
werd en zit als tweede nummer in de set. Rufus’ vijfkoppige
begeleidingsband staat strak op mekaar ingespeeld en laat weinig
steken vallen. Na een pianoversie van ‘Little Sister’ zakt het
tempo van de set een beetje in mekaar. Maar nergens gaat Rufus
vervelen of gaat het niveau naar beneden. Een rasechte Wainwright,
dat wel. Voelt zich fantastisch op het podium en neemt alle tijd
van de wereld om het publiek te overtuigen van z’n klasse. In het
twee uur durende concert zitten nummer van ma Kate en tante Anna,
Leonard Cohen tot tweemaal toe zelfs (‘Chelsea Hotel’ en een
sublieme uitvoering van ‘Halleluiah’) en zelfs een nummertje van
papa Loudon: ‘One Man Guy’ dat gezongen wordt door TWEE (!) zusjes
Wainwright en Rufus. Tijdens ‘Gay Messiah’ brengt de complete band
een dansje en een kleine opvoering die een beetje aan JeSus Christ
Superstar doet denken. Hoe homo kan je zijn? Wel, Rufus heeft het
allemaal, de fag-hands, de strakke leren broek, het sjaaltje en het
fake lispeltje. Maar we laten hem gewoon zichzelf zijn want hij
doet het met klasse! Telkens als je denkt dat het niet meer beter
kan worden, steekt Rufus nog en tandje bij en krijg je meer dan
waar voor je geld. Absolute klasse noemen we dat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × drie =