Zornik :: Alien Sweetheart

"Het instrumentale "The Place" en het akoestische bonusnummer laten, net als de akoestische versie van "Hey Girl" samen met Tom Helsen op de vorige plaat, vermoeden dat Koen Buyse heel wat veelzijdiger is dan wat blijkt uit zijn werk met Zornik." Dat schreven we anderhalf jaar geleden over One-Armed Bandit. En kijk: het nieuwe werk van Zornik levert het levende en puike bewijs.

We onthaalden de akoestische plannen van Buyse eerder dit jaar dan ook op sober gejuich en applaus. Met goede, op akoestische leest geschoeide songs als "Closer" en "Destination Zero" in gedachten, verstomde dat applaus toen we de vooruitgeschoven single "I Feel Allright" hoorden. Bestond het gevaar dat een akoestische plaat niet meer dan een halfslachtige gimmick zou worden, wat getokkel van Buyse die op een barkruk gezeten enkele nummers fluistert en streelt, zonder echt te spélen? Een ongegronde vrees, zo blijkt. Dat is te danken aan de belangrijke rol die de begenadigde producer Phil Vinall voor de tweede opeenvolgende keer speelt, de piano die Steven Kolacny beeldschoon beroert, prachtige strijkers en niet het minst: sterke songs.

Een fijn staaltje daarvan is het nummer "Keep Me Down" dat na (het op de volledige plaat veel beter tot zijn recht komende) "I Feel Allright" de plaat echt openbreekt. Meteen valt op hoe rijk die klinkt. Een veel gehoorde reactie is dan ook dat Alien Sweetheart helemaal niet akoestisch klinkt. Zowel Vinall, met kleine effectjes, als de strijkers zorgen daar op een sobere maar rijk invullende manier voor. Daar waar violen veel te vaak gebruikt worden om de laatste bressen in een geluidsmuur te dichten, geven ze hier ontegensprekelijk een toevoegende en meeslepende waarde. Meer zelfs: ze redden bijvoorbeeld het zwak openende "Another Year" in het breed uitwaaierende refrein.

Alien Sweetheart werkt blijkbaar naar een climax toe. "Wake Up" en "Things Are Changing" op de tweede helft van de plaat, zijn onmiskenbaar hoogtepunten in Zorniks oeuvre. "Wake Up" hoort thuis op de (internationale) soundtrack van een of ander niet te zwaarwichtig maar eens zo lekker melig drama, terwijl "Things Are Changing" een heerlijk zacht doch opgejaagd nummer is dat we Buyse drie jaar geleden nog niet hadden zien schrijven. Ook straf: de akoestische versie van "Monday Afternoon". Het stevige, van pathos doordrongen openingsnummer klonk op One-Armed Bandit als een felle sneeuwstorm, hier als een zachte herfstbries terwijl overal rondom ons de bladeren vallen en de zon moedeloos wegzinkt. Less is More.

Het enige dipje is slotnummer "Q’s No A’s", niets meer dan een naïef wiegeliedje, dat de jongste (en tot dusver de meeste?) Zornikfans die hun eigen vrouwelijkheid aan het ontdekken zijn best zal weten te plezieren. Wie de limited edition op de kop kan tikken, krijgt er de akoestische versies van nummers als "Believe In Me" en Goodbye" bij. Daarbij valt op dat niet alle oudere Zorniknummers even beeldig staan in hun akoestische pak, wat het hoge(re) niveau van de nieuwe songs in de verf zet.

Kortom: Koen Buyse bewijst voor de derde keer op rij dat hij sterke songs kan schrijven, dat hij z’n eigen capaciteiten en beperktheden perfect kan inschatten, en dat de weg van Zornik bochtiger en boeiender zal zijn dan velen aanvankelijk dachten. Bovendien zullen er met deze plaat ongetwijfeld meer mensen langs die weg gaan staan. Waren de eerste platen van Zornik soms een zware taart met te veel slagroom, dan is deze een smakelijke en zeer verteerbare fruitvla. We kunnen er meer en langer van eten, en het is nog gezonder ook.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes − drie =