The Old Dead Tree :: The Perpetual Motion

Omdat de herfst ook zijn mooie, melancholische kanten heeft, is een goede soundtrack bij die vallende bladeren natuurlijk onontbeerlijk. Het knappe The Perpetual Motion van The Old Dead Tree heeft ter onzer huize alvast zijn plekje verworven.

Met debuut The Nameless Disease (2003) deed The Old Dead Tree onze wenkbrauwen Eddy Demarez-gewijs de lucht in schieten over het grote ’uit het niets’-gehalte van zoveel talent. Uit Frankrijk nog wel: deze melancholische metal met zowel gothic-doom-trekjes als een grote portie donkere rock en een aanstekelijk popgevoel. The Nameless Disease was een conceptplaat over de zelfmoord van voormalig drummer Fréderic Guillemot, die ondanks een wat gebrekkige productie de kwaliteiten van The Old Dead Tree onmiddellijk uitlijnde.

Bij die kwaliteiten mogen bovenal de vocale capaciteiten van Manuel Munoz gerekend worden: de frontman schuift moeiteloos van loepzuivere cleane melodieën naar een licht ruisende rockstem, en naar brutale doomy grunts die een beetje bij die van Aaron Stainthorpe (My Dying Bride) aanleunen. Reken daarbij nog gitaarwerk dat zowel melodisch als ritmisch aardig uit de voeten kan, een meer dan degelijke ritmesectie, een gearticuleerde wil om een plaat met sfeer te beladen, en je krijgt als eindproduct een debuut waarvoor een voetje achteruit gedeinsd mag worden en een vaag zicht op een aardige muzikale toekomsthorizon.

Naast een meer organische opbouw van de nummers, is The Perpetual Motion vooral in het sfeerdepartement nog een stukje straffer dan zijn voorganger: het gebruik van achtergrondgeluiden en hier en daar een druppeltje samples geven een donkerrood kleurtje dat vooral tijdens eenzame, nachtelijke tochten met de hoofdtelefoon de juiste schimmen opwekt. Zo krijgt de groeiende, prima opener "Out Of Breath" door de klikgeluiden van oude filmbanden een cinematografisch trekje dat uiteindelijk het hele album zal blijven hangen.

Behalve de opener, bestaat The Perpetual Motion uit drie verhalen die elk uit enkele subtracks bestaan die ofwel mooi in elkaar overvloeien ofwel radicaal met elkaar contrasteren. Te vlotte trackskippers zullen dan ook een groot deel van de meerwaarde missen die het album als geheel aan de individuele nummers geeft. De puike samenhang in de "Down"-cyclus tussen "By The Way" en het loodzware, riffgeladen "My Friends" bijvoorbeeld, is een sonische ervaring die het stuklopen van romantische gevoeligheid op een barse realiteit bijna tastbaar maakt.

Nog zo’n bijzonder knap uitgestippeld bospaadje is "Unrelenting", dat met loeiende sirenes, onderwatergeluiden en een krakende platenspeler op de achtergrond het verhaal van de "The Lost Boy"-cyclus trefzeker en met verschillende climaxen in gang zet. "I Can’t Get Rid Of It" en "What Else Could We’ve Said" vervolgen episch naar de resolutie van "So Be It!" dat knap meandert tussen brutaal metalwerk en meeslepende rock.

Ook afsluitend verhaal "The Sad Fairytale" legt de vinger op de wonden die er altijd zullen zijn, en opnieuw levert de afwisseling tussen zacht en hard, melodie en ritme, zoet en bitter, twee bijzonder mooie nummers op. "The Knock Out Song" heeft zijn titel niet bepaald gestolen, zowel in de punch van de openingsminuten, als de vertraagde, suizende reality check van een geïncasseerde uppercut halverwege. "This Is No Farewell" sluit dan ook passend een beetje op z’n Anathema’s af: vertwijfeld en alleen, het gevoel van een lege kamer na een uitermate slechte dag.

The Perpetual Motion is een groeiplaat die bij elke nieuwe passage een vers glimpje van conflicterende emoties langs de trommelvliezen fluistert. Variatie troef bij The Old Dead Tree, en vooral de manier waarop elke muzikale schakering doorvoeld en punctueel uitgewerkt wordt, getuigt van uitzonderlijke klasse. Om in het oog te houden, deze Fransozen! En om aan te schaffen natuurlijk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vier =