Corpse Bride




De verwachtingen waren, om het voorzichtig uit te drukken,
hooggespannen voor deze nieuwe animatiefilm van Tim Burton. ‘The
Nightmare Before Christmas’ was maar matig succesvol tijdens z’n
aanvankelijke release, maar is ondertussen uitgegroeid tot een
cultfilm. En ‘Corpse Bride’ beloofde meer van hetzelfde te worden –
opnieuw een prachtige fantasiewereld vol macabere personages,
opnieuw aanstekelijke liedjes, opnieuw die onimiteerbare
Burton-touch. Gezien die enorme verwachtingen, was het
allicht onvermijdelijk dat de film zelf een beetje zou tegenvallen:
het is tenslotte mààr een film. Geen slechte film, verre van zelfs,
maar toch maar 76 minuten entertainment waar je een week later niet
meer van zal wakker liggen.

Het verhaaltje draait rond Victor Van Dort (stem van Johnny Depp),
die door zijn ouders gedwongen wordt te trouwen met Victoria
Everglot (Emily Watson) – Victor/Victoria, snapt u ‘m? Wanneer hij
tijdens een avondwandeling door het bos zijn geloften repeteert,
wordt hij gehoord door de “corpse bride”, een dood meisje dat al
jaar en dag wacht tot haar geliefde haar komt halen om met haar te
trouwen. De corpse bride neemt Victor mee naar het rijk van de
doden om stante pede een huwelijk te voltrekken.

Niemand zal van dit soort film een ongelooflijk diepzinnig verhaal
verwachten, maar wat we hier krijgen, is toch maar zéér magertjes
(als ik een flauwe plezante was, zou ik zeggen: skeletaal). In
feite krijgen we hier net genoeg plotverwikkelingen om een
kortfilmpje van pakweg twintig minuten mee te vullen. Voor het
overige proberen de makers onze aandacht vast te houden met de
talloze kleurrijke nevenfiguren en hun vermogen om visuele wonderen
tot leven te wekken. Wat voor het grootste deel ook wel lukt – er
valt zoveel te begapen aan ‘Corpse Bride’, dat het nauwelijks
opvalt hoe weinig er wel gebeurt. Victor kijkt op tegen z’n
huwelijk. Hij ontmoet de corpse bride. Hij wil terug naar boven. De
corpse bride gaat achter hem aan. Ontdaan van nevenzaken, is dat in
principe de drijvende kracht achter de film, en het is niet genoeg.
Zodat je situaties krijgt waarin liedjes van vier à vijf minuten
gebruikt worden om dingen te zeggen die we eigenlijk al wel wisten.
De corpse bride is triestig omdat Victor is gaan lopen. Ze zit op
een bankje te huilen en vervolgens begint er een song die nog eens
uitlegt dat ze verdriet heeft. We hadden hem al door.

Dat nogal anorexische verhaal niet te na gesproken, blijft ‘Corpse
Bride’ echter een visuele ervaring om u tegen te zeggen. Het
voordeel van stop-motion poppenwerk tegenover CGI-animatie, is dat
er onvermijdelijk een soort van houterigheid in de bewegingen van
de figuren kruipt. Alles dat je creëert zal automatisch net iets
gestileerder aandoen. Een beweging zal nooit helemaal zo vloeiend
zijn als in een CGI-film, de decors zullen altijd een beetje
blijven verraden dat het uiteindelijk toch maar klei, hout en verf
is. Dat kan een beperking zijn als je geïnteresseerd bent in
fotorealisme, maar het kan ook enorm bevrijdend zijn wanneer je van
dat realisme wil ontsnappen. Tim Burton en gezelschap gaan dan ook
heerlijk over de top met hun personages, zoals ze dat ook al deden
in ‘The Nightmare Before Christmas’: we krijgen dansende skeletten,
een made en een zwarte weduwe die regelmatig samen in gezang
uitbarsten, een lijk dat over z’n hele lengte in tweeën is gesneden
en af en toe zichzelf scheidt om mensen te laten passeren
enzovoort. Er staat geen limiet op wat de filmmakers zichzelf hier
allemaal toestaan – fantasie is interessanter dan realisme, zeker
wanneer je verhaal zich toch al afspeelt in een imaginaire
plek.

Maar Burton smijt niet zomaar willekeurig al zijn fantasietjes op
het scherm – er zit wel degelijk een logica achter. In de echte
wereld krijgen we ook al bijzonder gestileerde personages, waarbij
de makers lange, magere figuren continu laten constrasteren met
kleine dikke. Hey, die combinatie werkte al in de jaren ’10, waarom
nu niet meer? Alles ziet er grijs, kleurloos uit – de film zou
bijna voor zwart-wit kunnen doorgaan. Dan daarna verplaatst de
prent zich naar het dodenrijk en ogenblikkelijk spoelen de kleuren
de film binnen, met felle tinten rood, groen en geel. Tegenover de
saaie bedoening die het leven is, is het leuker om dood te zijn en
een pint te gaan pakken met een stel swingende lijken.

Visueel valt er dus absoluut niets aan ‘Corpse Bride’ op te merken
– dit is een prachtige film. Het probleem zit ‘m in het verhaal, en
ook een beetje bij de liedjes. Hier en daar krijgen we wel een leuk
exemplaar (de lijken die de back story van de corpse bride
uit de doeken doen, bijvoorbeeld), maar over het algemeen toont
Danny Elfman toch minder inspiratie dan bij ‘The Nightmare Before
Christmas’. Vergelijk de fantastische opener ‘This Is Halloween’
uit die film eens met de nogal tamme bedoening die ‘According To
Plan’ is in ‘Corpse Bride’. Het is niet slecht, en de plot wordt er
afdoende mee op gang getrokken, maar je verwacht er toch méér van.
Misschien dat Elfmans heerlijke liedjes voor ‘Charlie and the Chocolate Factory’ de bron
met goeie ideeën voorlopig heeft drooggelegd, wie weet.

‘Corpse Bride’ is visueel verrukkelijk en altijd onderhoudend, maar
wie een tweede ‘Nightmare’ verwacht, zal bedrogen uitkomen. Dit is
een film waar je enkel naartoe gaat om je ogen uit te kijken, niet
om op zoek te gaan naar een verhaal.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 2 =