In 2016 stond Tim Mielants – toen een vaderlandse regisseur met afleveringen uit onder andere Code 37 en Professor T. op zijn actief – achter de camera voor een zestal episodes uit de succesreeks Peaky Blinders. Sindsdien bouwde Mielants aan een lokaal oeuvre dat hoewel niet helemaal overtuigend (hij is géén Felix Van Groeningen of Fabrice Du Welz), dan toch wel opgemerkt werd door pers en publiek: De Patrick en Wil. Beide werelden vinden elkaar nu in de Belgisch-Ierse-Amerikaanse co-productie Small Things Like These waarin Mielants beroep kan doen op Peaky Blinders hoofdrolspeler Cillian Murphy voor een film die meteen de jongste editie van het Film Fest Gent mocht openen en daar ook behoorlijk goed werd ontvangen.
Gebaseerd op het boek van Claire Keegan dat een zoveelste schokkende bladzijde aankaartte in de geschiedenis van de katholieke kerk, draait de plot om de Ierse familieman en kolenhandelaar Bill Furlong (Murphy) die halverwege de jaren negentientachtig lucht begint te krijgen van de vreselijke waarheid die schuilgaat achter de muren van het plaatselijke klooster waar meisjes heen gestuurd worden die “in moeilijkheden geraakt zijn.” Bill worstelt zelf met een complex familiaal verleden, wat hem bijzonder gevoelig maakt voor de dingen die hij ziet en hoort.
Mielants kon in ieder geval zeker zijn dat zijn steracteur hem een goede prestatie zou schenken. Zelfs minder materiaal weet de Ier steevast op te krikken en ook hier zet hij weer mooi werk neer dat vooral uitblinkt inzake gebruik van lichaamstaal. Een tweede troef is het werk van Frank van den Eeden. Van den Eeden is een oudgediende van vele Belgische series en films en misschien niet een man met een sterke signatuur zoals bijvoorbeeld zijn collega Nicolas Karakatsanis, maar wel iemand met een pak ervaring die steevast vakwerk levert. Hier weet hij met gebruik van licht verleden en heden mooi door elkaar heen te laten lopen. De verhaallijn wordt gaandeweg wat al te nadrukkelijk, maar Van den Eedens fotografie blijft subtiel en verzorgd.
Small Things Like These is dan ook geen film van grote bewegingen, wel van gefluisterde leugens en geheimen. De sfeer van onuitgesproken hypocrisie drapeert een latente dreiging overheen de film die sterk wordt uitgespeeld. Dat idee wordt het best verpersoonlijkt door Emily Watson die een grandioze vertolking neerzet als die manipulatieve non die haar geheimen veilig achter gesloten deuren houdt. De scène waarin haar personage met dat van Murphy een gesprek voert in een schaars verlicht kantoor diep in het klooster, is om koud van te krijgen: de blik en lijzige toespelingen van de moeder-overste worden bijzonder raak neergezet, maar ook het simpele klikken van een pen klinkt als een onheilspellende bedreiging.
