Paula Frazer :: Leave The Sad Things Behind

Het Zuiden van de VS levert naast cowboys, oliebaronnen en een hele rits presidenten (soms verenigd in één enkele persoon) ook een truckload aan uitstekende songsmeden. Paula Frazer is geen nieuweling op dat toneel, maar kan dankzij Leave The Sad Things Behind eindelijk een gooi doen naar een groter publiek.

Het raakvlak tussen folk, americana en country begint tegenwoordig aardig vol te lopen. Het desolate Zuidwesten lijkt aan een opmerkelijke comeback bezig, voor één keer een trend die wij enthousiast aanmoedigen. Paula Frazer een product van die beweging noemen, zou te ver gaan. Met de band Tarnation timmerde Frazer immers jaren geleden al aan de weg. Dat deze plaat onze kolommen bereikt heeft, mag u wellicht wel aan de recente opleving toeschrijven. Wij zijn er alvast niet rouwig om.

Leave The Sad Things Behind is een behoorlijk ironische titel voor een plaat die niet bepaald bruist van de vrolijkheid. De sfeer op dit album gaat van lichte nostalgie tot intriestheid. De verloren liefdes en gebroken harten vliegen in het rond, maar voor u en ons is dat een zegen. Niet alleen heeft Paula Frazer de gave om van al haar muizenissen mooie songs te maken, ze heeft bovendien een stem waarmee je een horde wilde honden spontaan in huilen kan doen uitbarsten. Misschien ligt het aan de befaamde southern twang, misschien aan de kenmerkende countrysnik, maar in elk geval bezingt Frazer de kleine menselijke kantjes met een naturel waaraan het bij veel collega’s met eigen opnamestudio en tennisvelden bij hun villa vaak ontbreekt.

Al moeten we er meteen bij zeggen dat Frazer niet altijd het onderste uit de kan haalt. Niet dat we haar tot een overweldigend bombasme willen aanzetten, maar het had geen kwaad gekund om de emoties nog net iets dieper uit te spitten. Vaak houdt ze zich nog teveel op de vlakte, alsof ze bang is de grenzen van haar gevoelsleven af te tasten. Al kan dat ook aan een gebrek aan levenservaring liggen. Zo hoort het gemis op "Waiting For You" eerder thuis bij een onschuldige vakantieliefde dan bij iemand die tot bloedens toe door Cupido’s pijlen werd doorboord.

Niettemin is Paula Frazer een bovengemiddelde songwriter die in een moeite verschillende genres verkent. "Always On My Mind" staat bijvoorbeeld garant voor vlotte countrypop waarmee je zo de jukebox in een truckerscafé in Arkansas kunt vullen. Bij de americana van "Watercolor Lines" en "Long Ago" stuift het woestijnzand dan weer genadeloos op om zich venijnig onder je huid te nestelen. En laten we ook het folky kantje van Frazer niet vergeten, dat ze met glans tentoonspreidt op "Leave The Sad Things Behind" en "No Other". Een klein beetje een kameleon dus, die Paula Frazer, maar dan wel een die enkel goed bij elkaar passende kleuren aanneemt. De variatie op Leave The Sad Things Behind verhindert nooit dat Frazer zich een heel herkenbare eigen stijl aanmeet.

De stem van Paula Frazer en haar kwaliteiten als songwriter maken van Leave The Sad Things Behind een erg sterk album. Een bestaan als dat van Johnny Cash, gevuld met verslavingen, geweld en al de andere glamoureuze kanten van het leven, had misschien tot een groots album geleid. Maar laten we deze keer niet te veeleisend zijn. Met elke dag zonneschijn voor Paula en een aantal even mooie platen als deze, zijn we allang tevreden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht − zes =