Bloc Party :: Silent Alarm Remixed

Bent u iemand die bij het woord ‘remixplaat’ stande pede met
argwaan wordt vervuld? Dan is de kans heel aanzienlijk dat u weinig
warm loopt voor ‘Silent Alarm Remixed’ van Bloc Party, zonder
twijfel dé postpunkrevelatie van 2005. Vergeef mij mijn
onbescheidenheid terwijl ik pretendeer te weten wat in uw hoofd
omging toen het nieuws omtrent deze release uw buis van Eustachius
bereikte. U dacht waarschijnlijk: “Waarom alle lof omwille van een
uitstekende debuutplaat op het spel zetten door een inspiratieloos
schijfje op de wereld los te laten, want dat is het toch verdomme”
(hier wordt u even kwaad). Een andere hersenkronkel zou de volgende
kunnen zijn: “Bloc Party, een groep die niet vies is van enig
engagement (u denkt hierbij aan de maatschappijkritische boodschap
in ‘Price of Gasoline’) en idealisme, heeft zichzelf gecorrumpeerd
door volop voor het geld te kiezen”. Dit zijn overpeinzingen waar
wij perfect kunnen inkomen, maar in wat volgt, willen we toch een
poging wagen om u te overtuigen van de waarde en het nut van
‘Silent Alarm Remixed’.

In den beginne was er bij ons eveneens enig wantrouwen te bespeuren
ten opzichte van deze plaat, maar na enkele beluisteringen maakte
ons aanvankelijke scepticisme plaats voor enthousiasme en later
zelfs (lichte) euforie. Dit hoeft eigenlijk geen grote verwondering
te wekken, want de jonge honden van Bloc Party hebben wel erg goed
volk uitgenodigd om hun tracks onder handen te nemen. Dit is een
kleine greep uit de gastenlijst: Erol Alkan, Four Tet, Nick Zinner
van The Yeah Yeah Yeahs, Whitey en jawel Mogwai. Nog beter nieuws
is het feit dat de meeste van de artiesten wel erg vrij hun gang
zijn gegaan en daardoor tracks leveren die beantwoorden aan de
definitie van een goede remix: een gedurfd nummer dat voldoende
afwijkt van het origineel om er op die manier iets aan toe te
voegen. Omdat we willen eindigen met een positieve noot ( Bloc
Party verdient dat immers wel ) moeten we van start gaan met te
stellen dat het niet altijd prijs is. Ladytron maakt bijvoorbeeld
een slappe versie van ‘Like eating glass’: de stem van Okereke
wordt pijnlijk teruggedrongen in de mix zodat het lijkt alsof we
hem horen vanop camping D terwijl hij alles geeft in de Marquee van
Werchter. De spannende gitaarpartijen zijn eveneens in de verte te
ontwaren maar ze worden overheerst door povere beats en dito
synths. ‘Blue light’ heeft ook geen eerbiedwaardige behandeling
gekregen: de Engineers ‘Anti-gravity’ Mix is te behoudend en leunt
te dicht aan bij het origineel om te kunnen boeien. Hiermee hebben
we het slechte nieuws echter al gehad en het geschal van de
loftrompet kan een aanvang nemen. De andere artiesten geven immers
een andere dimensie aan de nummers en verweven hun eigen invloeden
op subtiele wijze in de song. In de Four Tet-versie van ‘So here we
are’ horen we freejazz-echo’s die ook ‘Everything Ecstatic’
bepaalden. Geluidstovenaar Kieran Hebdan laat het nummer nog
etherischer klinken dan het origineel door de vocals van Okereke
helemaal op de voorgrond te plaatsen met bevreemdende
laptopgeluiden op de achtergrond. Ook erg zweverig: de M83-remix
van ‘The Pioneers’. Weg zijn de onvoorspelbare drumpartijen van
Matt Tong en het gedegen gitaarwerk. Wat overblijft zijn naar de
hemel reikende synths en de bezwerende gesamplede stem van Okereke.
Het nummer is vervuld van weemoed en klinkt zo kwetsbaar als een
naaktslak op de E17. Klasse! Aangezien alle nummers bespreken te
veel van uw tijd in beslag zou nemen, geven we u nog enkele
opmerkelijke uitschieters mee. Dave P. en Adam Sparkle maakten van
‘This modern love’ een dansbare eightiespop-versie en de Phones
Disco edit van ‘Banquet’ zal eveneens menig feestje in vuur en vlam
zetten. De in noise badende bassrif van Death from above 1979 geeft
‘Luno’ een drive en intensiteit mee dat het origineel op zijn minst
evenaart en onze favoriete Schotten van Mogwai transformeerden
‘Plans’ in een vervreemdend en weird postrock-miniatuurtje.
Tenslotte nog een eervolle vermelding voor een man die tot de
vriendenkring van de Dewaele-broertjes mag gerekend worden. Erol
Alkan vervormde ‘She’s Hearing Voices’ tot een soort
electro-dub-versie die bij ons spontaan een glimlach op het gelaat
toverde.

Met deze bespreking beogen we geen massale bekering van de
sceptici, maar we kunnen niet anders dan argwanende Bloc
Party-adepten adviseren om deze plaat een kans te geven. Het zou
wel eens in een mooie en intense vriendschap kunnen resulteren.
‘Silent Alarm Remixed’ zal altijd wel geboekstaafd staan als het
minder aantrekkelijke zusje van Silent Alarm, wij vinden haar best wel te
pruimen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien + tien =