Sombere platen die een glimlach op ons gezicht weten te toveren, ze zijn zeldzaam, maar waarschijnlijk behoren ze mede daardoor tot onze favorieten. Singer-songwriter — niet als scheldwoord bedoeld — Gus Black levert met Autumn Days een vierde somber meesterwerk af. Gehuld in een prachtig hoesje, zal dit prachtige plaatje ons de komende maanden nog veel plezier doen beleven.
Het vervelende aan de zomer, naast dronken Duitsers die Europa overspoelen, is het tijdelijk verdwijnen van onze favoriete radioprogramma’s. Dan heb je eindelijk de tijd om languit en vol overgave te luisteren, blijkt er zoiets als een zomers vervangprogramma te bestaan. Zo ook die eerste zomerse zondagavond, toen bleek dat er geen Duyster te horen was. Na bijna twee maanden van rusteloze zondagavonden komt de oplossing hier zomaar in de bus gevallen: een nieuwe plaat van Gus Black. En wat voor een.
Op welk moment we de plaat ook opzetten, het lijkt altijd zondagavond wanneer "Autumn Days door de speakers kabbelt. Want dat doet deze plaat: kabbelen, zoals de rivier op de hoes. Geen forse uithalen op dit album, wel ingetogenheid en subtiele climaxen. Opener "Don’t Go Tellin’ The Whole World" wijst al meteen op het subtiele karakter van Autumn Days: Black wil geen heisa, rustige muziek verdient een rustige aanpak. Vervolgens weerklinkt de wondermooie single "Long Beach (It’s A Miracle)" en dan zijn we helemaal verkocht. Het vooruitzicht op nóg twaalf zulke nummers doet ons al grijnzen van genot.
En alle overige twaalf nummers weten ons ook te beroeren, geen geringe prestatie gezien onze aangeboren apathie voor alles wat nieuw en onbekend is. Het moet van The Smiths geleden zijn dat we zulk een mooie melodiën hoorden in combinatie met zo’n donkere teksten. In "Trillion Things" bijvoorbeeld, waarin Black vlijmscherp de fouten in een relatie blootlegt: "It’s alright / Honey we lost control / It’s all lies… it’s all lies".
Gus Blacks muziek roept herinneringen op aan een lang uitgestorven ras van singer-songwriters. Zijn muziek refereert aan grootheden zoals Ian Stewart, Tim Buckley en Nick Drake, zonder ook maar de minste indruk te wekken een doorslagje te zijn van een van deze vergeten meesters. Gus Black is bovenal zichzelf, en verdient daarom alleen al uw respect. Want wie kan er zich, na ruim een halve eeuw popmuziek, op beroemen nog iets origineels te doen?
Autumn Days is een plaat die je — van een gepaste titel gesproken! — naar de herfst doet verlangen, wat ons anders nooit overkomt. Met deze plaat in het achterhoofd zien we plots niet meer op tegen de venijnige kou, de klamme somberheid en de algehele mistroostigheid die nergens mee te verdrijven lijkt. Autumn Days is op dat vlak zoals stoppen met roken: je ziet er tegenop, maar eens het zover is, ben je blij met wat je ontdekt hebt. De herfst kan wat ons betreft niet vlug genoeg beginnen dit jaar.
