The Juan Maclean :: Less Than Human

Hipsters, unite! Een nieuw prijspaard uit de DFA-stal is
opgestaan, en dan nog een dat net als The Rapture en LCD Soundsystem over de capaciteiten
beschikt om brokken te maken in de alternatieve dancewereld. Juan
Maclean was gitarist en keyboardspeler bij de obscure
electropunk-band Six Finger Satellite in de jaren ’90. Aangezien de
grunge floreerde in die periode en bands als Nirvana, Pearl Jam en
Afghan Whigs de muziekscène domineerden, kwam dit project nooit van
de grond. Een ontgoocheling rijker, hield Maclean de muziek voor
bekeken en stortte zich op een leven vol drugs en alcohol tot een
zekere James Murphy en zijn maatje Tim Goldsworthy zijn
enthousiasme voor zijn eeuwige liefde opnieuw aanwakkerden. Een
goeie zet, zo bleek, want vandaag is de punkfunk-sound hotter
than ever
en heeft Juan Maclean na enkele superbe singles die
op de DFA-compilaties te vinden zijn een knaller van een
debuutplaat uit.

Ondanks het feit dat ‘Less Than Human’ duidelijk de DFA-stempel
draagt (de plaat is geproducet door DFA en Nancy Whang neemt de
vocals voor haar rekening in zeven van de negen nummers), neemt
Juan Maclean een ambivalente houding aan ten opzichte van het
label. The Juan Maclean brengt namelijk niet die typische crossover
tussen rock en dance waarin The Rapture en LCD Soundsystem zo
uitblinken. Daarvoor is Maclean, zoals de titel en de hoes van de
plaat al laten vermoeden, teveel door Kraftwerk beïnvloed. Hierdoor wordt er
op deze plaat bijzonder weinig gerockt.We krijgen vaak een
uitgekiend landschap van koude elektronische soundscapes en
vakkundig geplaatste beats en bleeps dat toch vaak erg funky
klinkt. Het openingsnummer ‘AD 2003’ is hiervan het beste
voorbeeld. Funky percussie en allerhande samples drijven op wolkjes
van elektronica die ons meenemen naar een wereld waar zowel
Royksopp en Giorgio Moroder als Herbie Hancock en Funkadelic zich
erg thuis zouden voelen.

De muziek van The Juan Maclean is echter niet zomaar een aan
Kraftwerk refererende mix van koele electroklanken en
drumcomputers. Maclean mag zichzelf dan als ‘Less Than Human’
profileren, zijn plaat klinkt door het DFA-waarmerk, dat toch
geregeld opduikt, warmer dan een door een ‘manmachine’ gemaakt
product. De onvermijdelijke koebellen, zweepslagen van beats en
elektronische noise zorgen voor een opzwepend geluid dat niks aan
subtiliteit inboet. Ondanks de vaak overheersende koele sfeer van
de nummers, hebben we enkele floorfillers aangetroffen die
menige dansvloer zullen omtoveren in een decadente poel van
zwetende lijven. ‘Give Me Every Little Thing’ is een perfecte
illustratie van de wijze waarop The Juan Maclean twee werelden met
elkaar laat botsen. Een koele en repetitieve synth trekt de boel op
gang tot een funky baslijn in de trant van Bootsy Collins en een
vette beat invallen: een combinatie die ongenadig op de heupen
mikt.
Ook tijdens ‘Shining Skinned Friend’ is het moeilijk stilzitten
wanneer livedrums en lispelende hi-hats de song naar ongekende
hoogtes stuwen.

Die groove is echter niet in elk nummer aanwezig. De tweede helft
van de plaat laat de dansspieren even bekomen terwijl melancholie
langzaam maar zeker gaat overheersen. Het hoogtepunt van deze
evolutie is het 14 minuten durende slotnummer ‘Dance With Me’,
waarin vette percussie contrasteert met tranerige keyboards,
terwijl Nancy Whang smachtend zingt: “Come on over and dance
with me / Don’t you wanna dance to this.

Met ‘Less Than Human’ geeft The Juan Maclean onverlaten die beweren
dat machines geen rijk palet van emoties kunnen weergeven lik op
stuk. Hoewel hij in navolging van Kraftwerk en Daft Punk meegaat in
de robotgimmick, klinkt de plaat bij momenten erg menselijk en
warm. ‘Less Than Human’ is daarom een ambigue plaat. Ze is zowel
koud als warm, zowel rudimentair als gepolijst en gewoon erg goed.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − 11 =