Kelly De Martino :: Radar

Kelly De Martino, een naar Frankrijk geëmigreerde Amerikaanse, is een van die mooie melancholische meisjes die mooie platen maken. Zoeen meisje dat in haar puberjaren alle proms of fuiven aan zich liet voorbijgaan en ondertussen op haar kamer droevige gedichtjes schreef over de leegte van de liefde. De jongens die ze intrigeerde, wou ze niet krijgen en de jongens die ze wilde krijgen, negeerden haar. Waardoor ze bleef schrijven en op de gitaar of piano tokkelen.

Tot zo een meisje de kans krijgt om haar jeugdige zieleroerselen op plaat te zetten. Dan krijg je een debuutalbum als Radar: gedichtjes op muziek gezet, een mooie breekbare stem die ze fluistert en gitaren die om ter zachtst spelen. De plaat baadt in een sfeer van breekbare zwaarmoedigheid. Radar is gewoon "goed", "mooi", belovend voor later, maar met enkele valse noten.

Het openingsnummer, "Please Don’t Call Me", zet de toon. Zuinig gebruik van elektronica die een mist optrekt waarin enkele gitaren stapsgewijs verdwalen — soms kunnen ze de weg vragen aan een paar violen of fluitinstrumenten — en eenvoudige, korte lyrics waarin Martino zachtjes kreunt dat de liefde haar niet moet en vice versa. Het is een van de songs op Radar die in hun ontegensprekelijke schoonheid echter geen onuitwisbare indruk op je nalaten. Er ontbreekt iets. Net als in "Bumblebees", "Saddest Song", "Can’t Come See Me": degelijk, maar hun schoonheid is mat. Het zijn doffe parels.

Twee keer is het wel goed raak, namelijk in het terechte titelnummer "Radar" en in "New Orleans": beide voorzien van een bloedmooie melodie, rakende strijkers en lyrics waarin Martino zich de afstand tussen haar en haar onbereikbare muze beklaagt. Het zijn vooral die twee nummers die je naar de plaat doen teruggrijpen. En die hopelijk nog veel mooi(er)s beloven voor de toekomst.

Martino verdient alvast een podiumplaats in de categorie "Overbodigste Cover 2005" met "Open The Door" van Magnapop. Nihil toevoegende waarde, de "poppy" versie doorbreekt de hele opgebouwde sfeer van de plaat en de chiromeisjes van uw dorp hebben het op deze manier ongetwijfeld al eens rond een kampvuur gezongen. Daarna volgt een lullig experimentje, "In A Maze", dat klinkt alsof het is opgenomen toen Polen werd binnengevallen. Als Martino een muzikale toekomst wilt uitbouwen, kan ze zulke halfslachtige exploten beter achterwege laten.

Martino’s stem lijkt soms opvallend hard op die van Axelle Red en Mazzy Star. Haar songs zijn dan weer niet sterk genoeg om van een volledig geslaagd debuutalbum te spreken. Daarvoor kan ze best nog eens luisteren naar andere mooie melancholische meisjes als de Zweedse Sophie Zelmani of de werkelijk fantastische A girl called Eddy. Twee wat verborgen aanraders die uw aandacht meer verdienen dan Martino en wiens debuutalbums direct raak waren. Maar schrijf haar zeker niet af. Deze plaat zal waarschijnlijk geen levens veranderen, noch het uwe, noch het hare. Maar de volgende misschien wel. Toch maar in de gaten houden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 5 =