Les Poupées Russes




Vijf jaar nadat de aspirant-auteur Xavier (Romain Duris) op Erasmus
ging naar Barcelona in ‘L’Auberge Espagnole’, pikt
schrijver-regisseur Cédric Klapisch de draad weer op met ‘Les
Poupées Russes’, een sympathiek, warmhartig filmpje over een man
die zichzelf liever niet ziet als iemand die andere mensen pijn
doet, maar het schijnbaar niet kan helpen. Kortstondige
verliefdheden, gebroken harten, oude frustraties en moeilijke
vriendschappen vliegen je rond de oren, maar in tegenstelling tot
wat u gewend bent, leidt dat ditmaal niét tot vals sentiment of
ridicule melodramatische hoogtepunten. Nee, Xavier en z’n vrienden
zijn uit heel andere klei vervaardigd – in deze tijd van comic
book movies
waren we bijna vergeten dat ze nog bestaan, maar
hier zijn ze dan toch: echte mensen, met echte mensenwensen en
echte mensenstreken.

Aan het begin van de film vinden we Xavier terug terwijl hij
naarstig een schrijverscarrière probeert op te bouwen. Voorlopig
ontglipt de grote artistieke waardering hem nog, maar hij kan in
ieder geval z’n boterham verdienen door autobiografieën van
beroemdheden te ghostwriten en door het scenario neer te pennen van
de sequel op een debiele romantische film. Zelf heeft hij de grote
liefde nog niet gevonden: hij is nog steeds goed bevriend met zijn
liefje uit de eerste film, Martine (Audrey Tautou), maar trippelt
voor het overige in elk bed dat zich maar aandient. Wanneer hij
voor het filmscenario moet samenwerken met de Engelse Wendy (Kelly
Reilly), begint hij echter, tot z’n eigen verbazing, échte
gevoelens voor haar te koesteren.

De plot verder samenvatten zou een nogal moeilijke opgave zijn,
aangezien ‘Les Poupées Russes’ eigenlijk weinig meer is dan een
opeenvolging van vrouwen waarmee Xavier in contact komt, inclusief
een lesbische vriendin, Isabelle (Cécile De France) en een 24-jarig
supermodel (Lucy Gordon) wiens biografie hij in elkaar moet
flansen. Waar het eigenlijk om gaat, is die eeuwige vraag: wat moet
een mens doen om ooit gelukkig te worden? Heb je geen vriendin, dan
wil je er één, heb je er wel één, dan ontdek je ogenblikkelijk
honderd dingen die er verkeerd aan haar zijn. En liefde… Tja,
liefde is dat je in staat bent om al die honderd dingen onder ogen
te zien, zonder dat ze ertoe doen. Quasi onmogelijk dus. Naarmate
Xavier de gevaarlijke mentale grens van de dertig nadert, begint
hij de balans van z’n leven tot dan toe op te maken en moet hij
zich afvragen: is dat dan al? Een verzameling losse flirts en een
paar oprechte liefdes die verkeerd afliepen?

Dat klinkt allemaal erg voorspelbaar en banaal en inderdaad, met
die thematiek zou je een volstrekt onuitstaanbare draak kunnen
maken boordevol clichés. Het is de verdienste van Klapisch dat hij
die valkuil weet te vermijden, door nergens over de top te gaan. U
kent dat soort scènes wel: Hugh Grant die in de gietende regen een
liefdesverklaring afsteekt. Twee geliefden die na de een of andere
oorlog elkaar terug in de armen vallen, hij met een fotogenieke
baard die moet aangeven dat hij fameus heeft afgezien, zij met
duidelijk gemaquilleerde wallen onder haar ogen van de zorgen. Dàt
soort scènes. Maar nee hoor. Klapisch maakt zich openlijk vrolijk
over juist dat soort van films, door Xavier en Wendy er één te
laten schrijven. “Als zij nu tegen hem zegt: ‘Ik hou van je en ik
heb altijd van je gehouden’?”, stelt Wendy voor. “Nee,” antwoordt
Xavier. “In het echte leven zeggen mensen dat soort dingen niet.”
En in ‘Les Poupées Russes’ ook niet. Wat je wél krijgt, zijn
subtiele momentjes, zoals een scène waarin Xavier een verkoopster
in een kledingwinkel opscharrelt: let op de woorden die hij
gebruikt (“Normaal gezien doe ik dit nooit, maar ik ga je m’n
telefoonnummer geven”) en de lichaamstaal tussen die twee. Dàt is
geloofwaardig, dàt soort dingen gebeurt elke dag.

Klapisch heeft wel een paar problemen met de structuur van z’n
film: aangezien de prent de romantische avonturen van Xavier volgt,
komen en gaan de nevenpersonages nogal gemakkelijk – Audrey Tautou
verdwijnt na ongeveer drie kwartier uit de film, never to be seen
again. En ook is het begin nogal chaotisch: Xavier begint op een
trein zijn verhaal te schrijven, en deelt ons mee: “Het begon
allemaal een maand geleden. Of nee, eigenlijk begon het een jaar
geleden. Of nee, het begon vijf jaar geleden.” Mij maakt het
allemaal niet uit, maar laat het gewoon beginnen, alsjeblieft,
zonder die valse starts.

Romain Duris weet een erg geloofwaardige Xavier neer te zetten,
iemand die het gewoon allemaal niet zo goed weet en bijgevolg maar
wat aanmoddert in het leven. Het is de verdienste van de acteur dat
Xavier erin slaagt om toch onze sympathie vast te houden, terwijl
hij willens en wetens z’n vriendinnetjes bedriegt of na één nacht
op straat zet. Hij wil hen geen pijn doen, maar… Soms loopt het
leven nu eenmaal zo, blijkbaar. In de bijrollen valt vooral Cécile
De France op als Isabelle, een dame die met ongelooflijk veel
naturel en gevoel voor humor door de film struint.

‘Les Poupées Russes’ is geen belangrijke film en voor de een of
andere gewichtige thematiek hoeft u het ook al niet te doen
(hoeveel films zijn er over dit onderwerp al niet gemaakt?). Maar
het is op z’n minst twee uur plezierig tijdverdrijf waar voor de
verandering eens geen ontploffingen aan te pas komen en waar
herkenbare personages in rondlopen. Deze film en dàn een goed glas
wijn op een terras, samen met iemand die uw hart een slag sneller
doet slaan. Santé!

http://www.marsdistribution.com/site/poupeesrusses/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 2 =