Greg Ashley :: Medicine Fuck Dream

Welke jongeman met gitaar heeft nog niet de droefheid van het leven van zich willen afschrijven? Wie van hen heeft nog niet de vrouw van zijn leven vervloekt met een song? Maar weinigen weten het zo droefgeestig te verpakken als Greg Ashley doet op zijn debuut Medicine Fuck Dream.

Opgegroeid in Houston, debuteerde de nog jonge Ashley in 2003 al met het magistrale Medicine Fuck Dream, waarna hij een jaar later met Gris Gris een eerste album uitbracht. Maar terwijl Gris Gris’ debuut hier te verkrijgen was, bleef het wachten op Ashelys solodebuut. Geworteld in de country, blues, folk en psychedelica, vormt Medicine Fuck Dream de ultieme psychocountryfolkbluesplaat voor al wiens hart gebroken is. De rode draad: vrouwen, tien nummers lang.

Is het de schuld van het post-Dutrouxtijdperk of ligt het gewoon aan onze zieke geest? Hoe dan ook, het onschuldige kindergegiechel waarmee "Karen Loves Candy" van start gaat, laat ons huiveren. Deze maal schuilt er achter de song echter geen perverseling die meesmuilend vraagt of "het meissie geen lolly wil", waarop het kleine secreet boudweg antwoordt "eerst je pik zien", maar wel een onder narcose gebrachte Ashley die in comateuze toestand piano’s, gitaren en verzopen percussie door het onderbewuste laat ronddwalen. Nauwelijks wakker laat "Medicine Fuck Dream" daarna een melancholische bluesharmonica de toon zetten voor een eerste psychedelische bluestrip.

De ademhalingsapparatuur is alvast nog niet verwijderd voor het aan country en Lee Hazlewood verwante "Mona Rider", dat een droevig gestemde gitaar koppelt aan een nog steeds onderhuids mompelend zingende Ashley. Het droefgeestige Wilde Westen staat niet alleen weerspiegeld in de ogen van een door het leven getekende Clint Eastwood maar weerklinkt ook in "Deep Deep Down". Mag het nog verbazen dat de grote Hank Williams geëerd wordt met het melancholische "Lost Highway" dat rechtstreeks naar het zoveelste spookstadje leidt?

De oude Bluesneger komt een eerste maal om de hoek in het vals vrolijk klinkende "I Said, ’These Are Lonely Days’". Steamboat Willy grijnst nog steeds even breed, maar de gaten waar eens tanden zaten worden pijnlijk duidelijk. Geen enkele tekst heeft zo eenvoudig de frustraties duidelijk kunnen maken die elke man (of vrouw) voelt wanneer het object van affectie verdwijnt met de foute Ander. Niets verzacht de pijn echter beter dan een swingparty waar de Moonshine rijkelijk vloeit. Het swingende "Apple Pie And Genocide" is het nummer waarop loos gegaan wordt. Maar "Legs Coca Cola" is de kater na het feest. Terug naar af met dit zachte nummer waar een dissonant geluid de droefenis onderstreept terwijl Ashely zich alweer van de akoestische gitaar bedient. Het naargeestige "Lisa Lisa" maakt tenslotte vooral duidelijk dat het einde nog lang niet in zicht is.

De psychedelische countryfolkblues van Ashley klinkt alsof ze geschreven werd voor en door verdoemede zielen. Door God en Gebod verlaten dwalen ze in hun spookstad rond op zoek naar de verlossing die al langvervlogen is. Voor hen die de reeks Carnivale kennen, kan de psychofolkblues van Medicine Fuck Dream dan ook nergens anders geschreven zijn dan in de verdoemde mijnwerkersstad Babylon.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 2 =